Ceza Mahkemesi kararı ile davacı hakkında mahkumiyete hükmedilip hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilen memur hakkında idaresince yürütülmekte olan disiplin soruşturması sonucunda memuriyetine son verilen memurun açmış olduğu davanın danıştay başkanlığınca görüşülmesi neticesinde ceza yargısında hükmün açıklanmasının geriye bırakılması kararının verilmiş olmasının ilgiliye disiplin cezası verilmesine engel teşkil etmeyeceğini belirterek ilgili hakkında yapılan disiplin soruşturması neticesi verilen memuriyetten çıkarma cezasını onamıştır.

DANIŞTAY Onaltıncı Daire

Esas No: 2015/896

Karar No 2016/1858

TÜRK MİLLETİ ADINA

Hüküm veren Danıştay Onaltıncı Dairesince, davacının duruşma istemi yerinde görülmeyerek gereği görüşüldü:

İdare ve vergi mahkemeleri tarafından verilen kararların temyiz yolu ile incelenerek bozulabilmeleri 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu’nun 49. maddesinde belirtilen nedenlerden birinin varlığı halinde mümkün olup, davacı tarafından ileri sürülen hususlar bunlardan hiçbirisine uymamaktadır.

Diğer yandan, yukarıda yer verilen İdare Mahkemesi kararının gerekçesinin anlatımından, davacının üzerine atılı eylemi kabul ettiğinin ifade edilmesinden sonra, aynı eylem nedeniyle “zincirleme şekilde kamu kurumuna karşı dolandırıcılık, zincirleme şekilde sahte resmi evrak tanzim etmek ve kullanmak, zincirleme şekilde sahte özel belge tanzim edip kullanmak“ suçlarından Ceza Mahkemesinde yargılamanın devam ettiğine ilişkin tespite de yer verilerek, davacıya isnat edilen eylemin Türk Ceza Kanunu kapsamında suç olarak tanımlandığının kabul edildiği, ancak daha sonra bu yargılamanın sonucunun beklenmesine gerek görülmediğinin ifade edildiği, sonuçta ise davacıya isnat edilen fiilin disiplin soruşturması kapsamında sübuta erdiği şeklinde değerlendirme yapıldığı anlaşılmıştır.

Ancak, davacının anılan suçlardan dolayı yargılanması sonucunda, İstanbul 5. Ağır Ceza Mahkemesi'nin E:2008/119, K:2014/371 sayılı karan ile ayrı ayrı üç kez işlediği eylemlerden dolayı "resmi belgede sahtecilik" suçundan üç kez 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına, 5 yıl süre ile denetimli serbestlik süresine tabi tutulmasına; ayn ayrı iki kez işlediği eylemlerden dolayı "nitelikli dolandırıcılık" suçundan, 1 yıl 3 ay hapis ve 700 TL adli para cezası ile 11 ay 3 gün hapis ve 160 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ve hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına, 5 yıl süre ile denetimli serbestlik süresine tabi tutulmasına karar verilmiş ve bu karara yapılan itirazın reddi ile karar kesinleşmiştir.

Bu durumda, yukarıda yer verilen Ceza Mahkemesi karan ile davacı hakkında mahkumiyete hükmedilip hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmesi karşısında; İdare Mahkemesince, Türk Ceza Kanunu kapsamında suç teşkil ettiği gerekçedeki anlatımla kabul edilen eylemin sübuta erdiği şeklinde ifade kullanılmasında, masumiyet karinesi uyarınca hukuki isabet görülmemiş ise de; davacının zabıt katibi olarak görev yaptığı sırada, memurluk sıfatı ile bağdaşmayacak nitelik ve derecede yüz kızartıcı ve utanç verici hareketlerde bulunması sebebiyle 657 sayılı Devlet Memurları Kanununun 125/E-g maddesi uyarınca memurluktan çıkarma cezası ile cezalandırılmasına ve bu karar uyarınca memurlukla ilişiğinin kesilmesine ilişkin dava konusu işlemlerde hukuka aykırılık bulunmadığı sonucuna varıldığından, bu husus, anılan kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

Açıklanan nedenlerle, davacının temyiz isteminin reddiyle İstanbul 7. İdare Mahkemesinin 24.11.2010 tarih ve E:2010/592, K:2010/1908 sayılı kararının yukarıda belirtilen gerekçenin de eklenmesi suretiyle onanmasına, temyiz giderlerinin istemde bulunan üzerinde bırakılmasına, kararın tebliğ tarihini izleyen 15 (onbeş) gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 24.03.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.

Disiplin soruşturmalarında zamanaşımı süreleri memura verilen cezalarda en çok cezanın iptaline sebep olan durumların başında gelmektedir.Bu nedenle idarelerce yapılan disiplin soruşturmalarında zamanaşımı sürelerine uymak önem arz etmektedir.

657 sayılı Devlet Memurları kanununa göre yapılan disiplin soruşturmalarında en çok dikkat edilmesi gereken konulardan biriside disiplin soruşturmasında zaman aşımı süresidir.Disiplin cezaları verilirken zaman aşımı sürelerine dikkat etmeyen birçok kurumun vermiş olduğu cezalar danıştay başkanlığınca verilen çeşitli zamanlardaki kararlarla iptal edilmiştir.Disiplin hukukunda zamanaşımı süreleri dolmuş ise artık memura disiplin cezası verilememektedir.Bundan dolayı idarelerin Devlet Memurları Kanununun 127 maddesinde yer alan disiplin cezası zamanaşımı sürelerine dikkat etmeleri büyük önem arz etmektedir.

Disiplin Soruşturmasında Zamanaşımı Süreleri

Bilindiği üzere, 657 sayılı Kanunun 125 inci maddesinde ; disiplin cezalarının çeşitleri sayarak 127 inci maddesinde: “ Bu kanunun 125 inci maddesinde sayılan fil ve halleri işleyenler hakkında, bu fiil ve hallerin işlendiğinin öğrenildiği tarihten itibaren;

a)Uyarma, kınama, aylıktan kesme ve kademe ilerlemesinin durdurulması cezalarında bir ay içinde disiplin soruşturmasına,

b)memurluktan çıkarma cezasında altı ay içinde disiplin kovuşturmasına,

başlanmadığı takdirde ceza verme yetkisi zamanaşımına uğrar.” hükmüne yer verilmiştir.

Disiplin Cezasında Zamanaşımına İlişkin Danıştay Kararı

Diğer taraftan Danıştay 10. Dairesinin 20/03/1991 tarihli ve E:1988/2495,K:1991/1002 sayılı kararında; “… hakaret suçunun 17.5.1987 de işlendiği ve hakarete uğrayan tarafından 18.5.1987tarihli dilekçe ile İlçe Milli Eğitim Müdürlüğüne başvurulduğu, dolayısıyla disiplin amiri durumunda olan Milli Eğitim Müdürünün, disiplin suçu işlendiğini bu tarihte öğrendiği, …” hükmü yer almaktadır.

Yukarıdaki hükümler çerçevesinde, memur hakkında 657 sayılı Kanun gereği yapılacak olan disiplin soruşturması veya kovuşturmasında disiplin cezası verme yetkisi zamanaşımının hesaplanmasında öğrenme tarihi olarak;

-kamu kurum ve kuruluşları ile gerçek ve tüzel kişilerden gelen başvuru, şikayet veya ihbar niteliği taşıyan evrakın memurun görev yaptığı kurumun evrak kaydına girdiği tarihin,

-memurun görev yaptığı kurumun yetkili disiplin amirine veya disiplin kuruluna başvuru, şikayet veya ihbar gibi yollarla bilgi verildiğinde durumu tespit eden tutanağın düzenlendiği tarihin, Esas alınması gerektiği mütalaa edilmektedir.

T.C.

DANIŞTAY

12. DAİRE

E. 2009/6216

K. 2010/4901

T. 12.10.2010

DİSİPLİN CEZASININ İPTALİ İSTEMİ ( İki Yıllık Zamanaşımı Süresi Geçirildikten Sonra Tesis Edilen İşlemde Hukuka Uyarlık Bulunmadığı - İşin Esasına Girilerek Verilen Davayı Reddi Yolundaki İdare Mahkemesi Kararında Hukuki İsabet Görülmediği )

DEVLET MEMURLUĞUNDAN ÇIKARMA ( Siyasi Partiye Girme Eyleminin En Son İşlendiği Tarih Olarak Davacının Bu Partiden İstifa Ettiği Tarihin Kabul Edilmesi Gerektiği - Belediye Meclisi Üyeliği Görevinin Sona Erdiği Tarihin Sonuna Kadar Bu Eylemin İşlendiği Yolundaki İdare Mahkemesi Kararında Hukuki İsabet Bulunmadığı )

ZAMANAŞIMI ( Davacının Devlet Memurluğundan Çıkarma Cezası Cezasıyla Cezalandırılmasını Gerektiren Siyasi Partiye Girme Eyleminin En Son İşlendiği Tarih Olarak Davacının Bu Partiden İstifa Ettiği Tarihin Kabul Edilmesi Gerektiği - İki Yıllık Zamanaşımı Süresi Geçirildikten Sonra Tesis Edilen İşlemde Hukuka Uyarlık Bulunmadığı )

657/m.125/E/c,127

ÖZET : Dava, Milli Eğitim İl Müdürlüğünde inşaat mühendisi olarak görev yapan davacının, 657 Sayılı Devlet Memurları Kanununun 125/E-c maddesi uyarınca Devlet memurluğundan çıkarma cezasıyla cezalandırılmasına dair işlemin iptali istemiyle açılmıştır. Olayda, Devlet memurluğundan çıkarma cezasıyla cezalandırılan davacının, Devlet memurluğundan çıkarma cezası cezasıyla cezalandırılmasını gerektiren siyasi partiye girme eyleminin en son işlendiği tarih olarak davacının bu partiden istifa ettiği tarihin kabul edilmesi gerekeceği açık olup, davacının bağımsız olarak sürdürdüğü belediye meclisi üyeliği görevinin sona erdiği tarihin sonuna kadar bu eylemin işlendiği yolundaki İdare Mahkemesi kararında hukuki isabet bulunmadığından, 657 Sayılı Kanun'un 127.maddesinde öngörülen iki yıllık zamanaşımı süresi geçirildikten sonra tesis edilen işlemde hukuka uyarlık bulunmamaktadır. Bu sebeple işin esasına girilerek verilen davayı reddi yolundaki İdare Mahkemesi kararında hukuki isabet görülmemiştir.

İstemin Özeti : İstanbul 2. İdare Mahkemesince verilen 27.5.2009 günlü, E:2009/20, K:2009/928 Sayılı kararın dilekçede yazılı sebeplerle temyizen incelenerek bozulması isteminden ibarettir.

Savunmanın Özeti : Temyizi istenen kararın usul ve kanuna uygun olduğu, ileri sürülen nedenlerin 2577 Sayılı İdari Yargılama Usulü Kanununun 49. maddesine uymadığı, bu sebeple istemin reddi gerekeceği yolundadır.

Danıştay Tetkik Hakimi Düşüncesi : Olayda davaya konu disiplin cezasının zamanaşımına uğradığı anlaşıldığından, davaya konu işlemin iptali gerekirken davanın reddi yolunda verilen İdare Mahkemesi kararının bozulması gerektiği düşünülmüştür.

Danıştay Savcısı Düşüncesi : Davacının, Devlet memurluğundan çıkarılma cezasıyla cezalandırılmasına dair 27.7.2005 gün ve 2005/173 Sayılı işlemin iptali istemiyle açılan davayı reddeden İdare Mahkemesi kararının temyizen incelenerek bozulması istenilmektedir.

657 Sayılı Devlet Memurları Kanunu'nun 125/E-c maddesinde, siyasi partiye girmek fiilinin Devlet memurluğundan çıkarma cezasını gerektiren fiillerden olduğu, hükme bağlanmış, aynı Kanunun 127. maddesinde de, bu Kanunun 125. maddesinde sayılan fiil ve halleri işleyenler hakkında bu fiil ve halin öğrenildiği tarihten itibaren memurluktan çıkarma cezasında altı ay içinde disiplin kovuşturmasına başlanmadığı takdirde disiplin cezasının zamanaşımına uğrayacağı disiplin cezasını gerektiren fiil ve hallerin işlendiği tarihten itibaren nihayet iki yıl içinde disiplin cezası verilmediği takdirde ceza verme yetkisinin zamanaşımına uğrayacağı hükmüne yer verilmiştir.

Bakılan davada; davacı hakkında açılan disiplin soruşturması sonucu davacının Devlet memuru olarak görev yapmakta iken 18.3.1994-18.4.1999 tarihleri ile 18.4.1999-18.4.2004 tarihleri arasında belediye meclisi üyeliğine bir siyasi partiye bağlı olarak seçildiği, söz konusu siyasi partiden 15.3.2002 tarihinde istifa ederek kalan sürede bağımsız olarak görevi sürdürdüğü hususunun tespitine bağlı olarak, siyasi partiye girme eylemi sebebiyle davaya konu işlemin tesis edildiği anlaşılmıştır.

Ancak, davacının 15.3.2002 tarihinde bağlı bulunduğu siyasi partiden istifa ederek belediye meclisi üyeliğini bağımsız olarak sürdürdüğü dikkate alındığında, ceza verilmesine dayanak olarak alınan eylemin bu tarih itibariyle sona erdiğinin kabulü gerekeceğinden, bu tarihten itibaren iki yıllık zamanaşımı süresi geçirildikten sonra tesis edilen işlemde hukuka uygunluk bulunmamaktadır.

Bu durumda, bakılan uyuşmazlıkta ceza verme yetkisinin zamanaşımına uğradığı hususu dikkate alınmaksızın işin esasına girilerek verilen İdare Mahkemesi kararında hukuki isabet görülmemiştir.

Açıklanan nedenlerle, temyiz konusu kararın bozulmasına karar verilmesinin uygun olacağı düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Hüküm veren Danıştay Onikinci Dairesince 5525 Sayılı Kanun'un 2. maddesi uyarınca davacının davaya devam dilekçesi gözönüne alınarak işin gereği düşünüldü:

KARAR : Dava, İstanbul Milli Eğitim İl Müdürlüğünde inşaat mühendisi olarak görev yapan davacının, 657 Sayılı Devlet Memurları Kanununun 125/E-c maddesi uyarınca Devlet memurluğundan çıkarma cezasıyla cezalandırılmasına dair 27.7.2005 tarihli ve 2005/173 Sayılı işlemin iptali istemiyle açılmıştır.

İstanbul 2. İdare Mahkemesi'nin 27.5.2009 günlü, E:2009/20, K:2009/928 Sayılı kararıyla; inşaat mühendisi olarak görev yapan davacının, memuriyet görevini yürütmekte olduğu dönem içerisinde bir siyasi partiye girerek 2004 yılına kadar bu siyasi partinin belediye meclisi üyesi sıfatıyla faaliyet göstermiş olduğu iddiasıyla ilgili olarak yapılan soruşturma sonucu davacının üzerine atılı bulunan eyleminin sabit olduğu ve 2004 yılı Mart ayı sonrası siyasi faaliyetini sona erdirmiş olması hususunun disiplin suçunu ortadan kaldırmayacağından bahisle davaya konu işlemde hukuka aykırılık bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Davacı; İdare Mahkemesi kararının hukuk ve usule aykırı olduğunu öne sürmekte ve temyizen incelenerek bozulmasını istemektedir.

657 Sayılı Devlet Memurları Kanununun 125/E-c maddesinde, siyasi partiye girmek Devlet memurluğundan çıkarma cezasını gerektiren fiil ve haller arasında sayılmış, aynı Kanunun zamanaşımını düzenleyen 127.maddesinde ise; bu Kanunun 125.maddesinde sayılan fiil ve halleri işleyenler hakkında, bu fiil ve hallerin işlendiğinin öğrenildiği tarihten itibaren ;

a- ) Uyarma, kınama ,aylıktan kesme ve kademe ilerlemesinin durdurulması cezalarında bir ay içinde disiplin soruşturmasına,

b- ) Memurluktan çıkarma cezasında altı ay içinde disiplin kovuşturmasına, başlanmadığı takdirde disiplin cezası verme yetkisi zamanaşımına uğrar.

Disiplin cezasını gerektiren fiil ve hallerin işlendiği tarihten itibaren nihayet iki yıl içinde disiplin cezası verilmediği takdirde ceza verme yetkisi zaman aşımına uğrar" hükmüne yer verilmiştir.

Dosyanın incelenmesinden;17.1.1997 tarihi itibariyle stajyer öğretmen olarak göreve başlayan, 17.1.1998 tarihi itibariyle stajerliği kaldırılan ve 15.11.2002 tarihinden itibaren sınıf ve unvan değişikliği ile mühendis olarak görev yapan davacının, hakkında açılan disiplin soruşturması sonucu Devlet memuriyeti görevini sürdürmekte olduğu dönem içerisinde, 18 Mart 1994-18 Nisan1999 tarihleri ile 18 Nisan 1999-18 Nisan 2004 tarihleri arasında, belediye meclisi üyeliğine bir siyasi partiye bağlı seçilerek göreve başladığı ve bu görevini sürdürürken bağlı bulunduğu siyasi partiden 15.3.2002 tarihinden istifa ederek kalan sürede bağımsız olarak bu görevini sürdürdüğü anlaşılmaktadır.

Olayda, 27.7.2005 tarihli ve 2005/173 Sayılı işlemle Devlet memurluğundan çıkarma cezasıyla cezalandırılan davacının, Devlet memurluğundan çıkarma cezası cezasıyla cezalandırılmasını gerektiren siyasi partiye girme eyleminin en son işlendiği tarih olarak davacının bu partiden istifa ettiği 15.3.2002 tarihinin kabul edilmesi gerekeceği açık olup, davacının bağımsız olarak sürdürdüğü belediye meclisi üyeliği görevinin sona erdiği tarih olan 2004 yılı Mart ayına sonuna kadar bu eylemin işlendiği yolundaki İdare Mahkemesi kararında hukuki isabet bulunmadığından, yukarda hükmüne yer verilen 657 Sayılı Kanun'un 127.maddesinde öngörülen iki yıllık zamanaşımı süresi geçirildikten sonra tesis edilen işlemde hukuka uyarlık bulunmamaktadır.Bu sebeple işin esasına girilerek verilen davayı reddi yolundaki İdare Mahkemesi kararında hukuki isabet görülmemiştir.

SONUÇ : Açıklanan nedenlerle, davacının temyiz talebinin kabulüyle İstanbul 2. İdare Mahkemesince verilen 27.5.2009 günlü, E:2009/20, K:2009/928 Sayılı kararın 2577 Sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinin 1/b fıkrası uyarınca bozulmasına, aynı maddenin 3622 Sayılı yasa ile değişik 3. fıkrası gereğince ve yukarda belirtilen nedenler gözetilmek suretiyle yeniden bir karar verilmek üzere dosyanın adı geçen Mahkemeye gönderilmesine, 12.10.2010 tarihinde oybirliği ile karar verildi.

T.C.

DANIŞTAY

12. DAİRE

E. 2010/2373

K. 2010/2743

T. 21.5.2010

İsteğin Özeti : Sakarya 2. İdare Mahkemesince verilen 29.12.2009 günlü, E:2009/485, K:2009/1063 Sayılı kararın, davacı tarafından dilekçede yazılı sebeplerle temyizen incelenerek bozulması isteminden ibarettir.

Savunmanın Özeti : Temyiz isteminin reddi ile İdare Mahkemesi kararının onanması gerektiği savunulmakatadır.

Danıştay Tetkik Hakimi : Erhan DEMİR

Düşüncesi : Dava konusu işleme dayanak teşkil eden fiil tarihlerinin bir kısmının 5525 Sayılı Kanun kapsamında olduğu, bir kısmının iki yıllık zamanaşımı süresine tabi olduğu, 2007 yılının 12. ayı için de davacının sorumluluğunun araştırması yapılmadığından, davanın reddi yolunda verilen İdare Mahkemesi kararının bozulması gerekeceği düşünülmektedir.

Danıştay Savcısı : Gül Filiz E. ASLANTAŞ

Düşüncesi :İdare ve vergi mahkemelerince verilen kararların temyizen incelenerek bozulabilmesi için, 2577 Sayılı İdari Yargılama Usulü Kanununun 49. maddesinin birinci fıkrasında belirtilen nedenlerin bulunması gerekmektedir.

Temyiz dilekçesinde öne sürülen hususlar, söz konusu maddede yazılı nedenlerden hiçbirisine uymadığından, istemin reddi ile temyiz edilen Mahkeme kararının onanmasının uygun olacağı düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Hüküm veren Danıştay Onikinci Dairesince; dosyanın tekemmül ettiği görüldüğünden yürütmenin durdurulması istemi hakkında karar verilmeden, işin esası hakkında gereği düşünüldü:

KARAR : Dava, Bolu İli Mudurnu İlçe Hastanesi Ayniyat Saymanı olarak görev yapan davacının, Düzce İli Akçakoca Devlet Hastanesindeki görevi sırasında işlediği iddia edilen eylemi sebebiyle 657 Sayılı Kanun'un 125/C- a maddesi uyarınca 1/8 oranında aylıktan kesme cezası ile cezalandırılmasına dair işlemin iptali istemiyle açılmıştır.

Sakarya 2. İdare Mahkemesi'nin 29.12.2009 günlü, E:2009/485, K:2009/1063 Sayılı kararıyla; davacının soruşturmaya konu dönemde hastane müdürü olduğu ve yapılan döner sermaye ek ödemeleri ile ilgili olarak görevinin bulunduğu, disiplin cezasına konu döner sermaye tutarının personele dağıtılmasına dair işlemlerde davacının imzasının olduğu, Sağlık Bakanlığına Bağlı Kurum ve Kuruluşlarda Görevli Personele Döner Sermaye Gelirlerinden Ek Ödeme Yapılmasına Dair Yönetmelik ile diğer ilgili mevzuat uyarınca döner sermaye ödemelerinin anılan mevzuat uyarınca yapılan kesintilerden sonra hastane net gelirinin % 50 sini aşmayacak şekilde komisyonca belirlenen tutarda dağıtılması gerekirken hastane net gelirinin %50'sinin üzerinde (2006 yılında 215.040,85 TL, 2007 yılında 374.577,49 TL ) fazla dağıtıldığının tespit edildiği, davacının diğer görevlilerle birlikte sorumluluğunun olduğu, bu fiilinin de kasıtlı olarak görev mahallinde kurumca belirlenen esas ve usulleri yerine getirmemek fiilini oluşturduğundan bahisle, tesis edilen işlemde hukuka aykırılık bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Davacı, döner sermaye ek ödemeleri dağıtımında birinci soumluluğun hastane başhekiminde olduğu, davaya konu işlemin gerekçesi olan eylemlerin işlendiği tarihleri dikkate alındığında ceza verme yetkisinin zamanaşımına uğradığı ileri sürmekte, kararın temyizen incelenerek bozulmasını istemektedir.

657 Sayılı Devlet Memurları Kanunu'nun 125/C-a maddesinde, "Kasıtlı olarak; verilen emir ve görevleri tam ve zamanında yapmamak, görev mahallinde kurumlarca belirlenen usul ve esasları yerine getirmemek, görevle ilgili resmi belge, araç ve gereçleri korumamak, bakımını yapmamak, hor kullanmak" fiileri aylıktan kesme cezasını gerektiren fiiller arasında sayılmıştır.

Aynı Kanun'un "Zamanaşımı" başlıklı 127. maddesinde bu Kanunun 125. maddesinde sayılan fiil ve halleri işleyenler hakkında, disiplin cezasını gerektiren fiil ve hallerin işlendiği tarihten itibaren en geç iki yıl içinde disiplin cezası verilmediği takdirde ceza verme yetkisinin zamanaşımına uğrayacağı hükme bağlanmıştır.

Memurlar ile Diğer Kamu Görevlilerinin Bazı Disiplin Cezalarının Affı Hakkında 5525 Sayılı Kanun'un 1.maddesiyle; Devletin şahsiyetine karşı işlenen suçlarla basit veya nitelikli zimmet, irtikap, rüşvet, hırsızlık, dolandırıcılık, sahtecilik, inancı kötüye kullanma, dolanlı iflas gibi yüz kızartıcı veya şeref ve haysiyet kırıcı suçlar veya istimal ve istihlak kaçakçılığı dışında kalan kaçakçılık, resmi ihale ve alım satımlarına fesat karıştırma, Devlet sırlarını açığa vurma suçları sebebiyle görevleriyle sürekli olarak ilişik kesilmesi sonucunu doğuran disiplin cezaları ile 2802 Sayılı Hakimler ve Savcılar Kanununun 68. maddesinin ikinci fıkrasının (e) ve (f) bentlerine göre verilmiş yer değiştirme cezaları ve 69. maddesine göre verilmiş meslekten çıkarma cezaları ile emniyet hizmetleri sınıfına dahil personel ile çarşı ve mahalle bekçileri hakkında verilen meslekten çıkarma cezaları hariç olmak üzere; kanun, tüzük ve yönetmelikler gereğince memurlar ve diğer kamu görevlileri ile bu görevlerde bulunmuş olanlar hakkında 23.4.1999 tarihinden 14.2.2005 tarihine kadar işlenmiş fiillerden dolayı verilmiş disiplin cezalarının bütün sonuçları ile affedildiği hükmü yer almıştır.

Dosyanın incelenmesinden, Düzce İli, Akçakoca Devlet Hastanesinde Şubat 2005- Ağustos 2007 yılları arasında davacının da hastane müdürü olarak görev yaptığı dönemde, döner sermaye ödemelerinde usulsüzlük yapıldığı yönündeki şikayetler üzerine başlatılan tahkikat neticesinde tanzim olunan 21/07/2008 tarihli ve 159/1 Sayılı Soruşturma Raporunda; Eski Mutemet (...) Ayniyat Saymanı (...), Mutemet (...), Müdür Yardımcısı (...), Başhekim Yardımcısı ve Hastane Müdürü olarak görevli davacının 2006-2007 yıllarında ek ödeme bordrolarının tanziminden sonra üzerinde keyfi olarak oynamak/oynanmasına müsaade etmek ve bu konuda duyarsız kalmak suretiyle kasıtlı olarak verilen emir ve görevleri tam ve zamanında yapmamak, görev mahallinde kurumlarınca belirlenen usul ve esasları yerine getirmemek fiilini işleyen davacı ile yukarda unvanı geçen bir kısım personelin 657 Sayılı Kanun'un 125/C-a maddesi uyarınca aylıktan kesme cezası ile tecziyesi, Mart 2006 - Ağustos 2007 ayları arasında laboratuar ve röntgen teknisyenlerinin her ay belli bir kısmına acil servisteki görevliler için belirlenen katsayı üzerinden ek ödeme verilmesini öngören kararları almak ve ek ödeme bordrolarında belirtilen personelden her ay bir kısmına fazla ödemede bulunulmasını sağlamak ve Ocak 2006-Ağustos 2007 ayları arasında personele taban puan verilmesi uygulaması kaldırıldığı halde bu konuda karar alarak ödeme yapmak suretiyle kamu zararına sebep olmak ve kişilerin yararını hedef tutan davranışlarda bulunmak fiilini işleyen bir kısım personel ile davacının 657 Sayılı Kanun'un 125/D-ı maddesi uyarınca kademe ilerlemesinin durdurulması cezası ile tecziyeleri, Sağlık Bakanlığı'na bağlı diğer kurum ve kuruluşlardan hastanede geçici olarak görevlendirilen personel ve başka kurumlarda geçici olarak görevlendirilen personele hatalı ek ödeme yapılması suretiyle kişi yararını hedef tutan davranışlarda bulunduğundan bahisle bir kısım personel ile davacının 657 Sayılı Kanun'un 125/D-ı maddesi uyarınca kademe ilerlemesinin durdurulması cezası ile tecziyeleri, 2004-2007 yılları arasında personelin ek ödemeye esas çalışma sürelerinin yanlış tespiti ve ek ödeme bordroları yanlış girilmesi hususlarını kontrol etmemek, uygunluğunu denetlememek suretiyle kişilerin yararını hedef tutan davranışlarda bulunmak fiili sebebiyle bir kısım personel ile davacının 657 Sayılı Kanun'un 125/D-ı maddesi uyarınca kademe ilerlemesinin durdurulması cezası ile tecziyesi, başhekim yardımcılığında 2005 Şubat ayında Kaymakamlık oluru ile görevlendirilen Dr.Kamil Eyüpoğlu'na (valilik oluru ile görevlendirilenlere döner sermaye ödemesi yapılabilecek olmasına karşın) Kaymakamlık oluruna rağmen ödeme yapmak suretiyle adı geçene yersiz ödeme yapılması fiilinden dolayı bir kısım personel ile davacının hakkında zamanaşımı sebebiyle disiplin yönünden yapılacak bir işlem bulunmadığı, davacının Müdür Yardımcısı, Mine Özer'in Müdür Vekili olarak görev yaptığı dönemde müdürler için öngörülen ek ödeme katsayısı kullanılarak fazla ödemede bulunmak, hastanede görevli personelin döner sermaye ek ödeme katsayılarının ve ek puanlarının yanlış girilmesi suretiyle fazla ödeme yapılmasına neden olmak fiili, disiplin cezası alan personele fazla ödeme yapılması döner sermaye ek ödeme bordrolarına dair hatalı formül kullanılması, mevzuata uygunluğunun kontrol edilmemesi, programların yenilenmemesi döner sermaye ek ödemelerinden mevzuata uygun gelir ve damga vergisi kesilmemesi, SSK'dan devredilen personelden eksik fark tahsilatı yapılması fiilleri sebebiyle kamu zararına sebep olduğu ve kişi yararını hedef tutan davranışlarda bulunduğundan bahisle anılan fiilleri sebebiyle 657 Sayılı Kanun'un 125/D-ı maddesi uyarınca her bir fiil için ayrı ayrı kademe ilerlemesinin durdurulması cezası ile tecziyesi ve 2004-2007 yılları arasında mevzuata aykırı olarak kendilerine ve diğer personele fazla döner sermaye ek ödemesi gerçekleştiren bu konudaki sorumluluklarını göz ardı etmek suretiyle kamu zararına sebep olan ve kendilerine birden fazla kademe ilerlemesinin durdurulması cezası teklif edilen davacının hastanedeki görevlerinden alınarak il dışına tayin edilmesi teklifinin getirildiği, teklif uyarınca davacının birden fazla fiili sebebiyle kademe ilerlemesinin durdurulması cezası ile cezalandırılması tekliflerinin Düzce İl Disiplin Kurulunca reddi üzerine davacının " 2006-2007 yılları arasında döner sermaye komisyonunda dağıtılmasına karar verilen tutarların üzerinden meblağın dağıtıma tabi tutulması fiili" sebebiyle davalı idarenin 11.05.2009 tarih ve 92765 Sayılı işlemi ile 657 Sayılı Kanun'un 125.maddesinin (C-a) bendi uyarınca 1/8 oranında aylıktan kesme cezası ile cezalandırılması üzerine, bu işlemin iptali istemiyle bakılmakta olan davanın açıldığı anlaşılmaktadır.

Dava konusu edilen işlem, 01.01.2004- 31.12.2007 yılları arasında mevzuata aykırı bir şekilde döner sermaye ek ödemelerinin usulsüz dağıtıldığı gerekçesiyle tesis edildiğinden, bu dönemlere dair davacı eylemlerinin, 5525 Sayılı Memurlar ile Diğer Kamu Görevlilerinin Bazı Disiplin Cezalarının Affı Hakkında Kanun, zamanaşımı müessesesi, davacının anılan tarihlerde görevde bulunup bulunmadığı ve ek ödeme için düzenlenen bordrolardan sorumluluğu olup olmadığı yönlerinden değerlendirmesinin yapılması gerekmektedir.

Davacının, 2004 yılı ile 14.2.2005 tarihine kadar gerçekleştirmiş olduğu iddia edilen yürürlükteki mevzuat hükümlerine aykırı olarak yapılan döner sermaye ödemeleri ile ilgili eyleminin yukarda hükmüne yer verilen 5525 Sayılı Kanun kapsamında yer aldığı, eylem tarihi itibariyle Af Kanunu kapsamına giren bu fiilerin disiplin cezasına dayanak olamayacağı, anılan Kanun'un yürürlük tarihinden sora tesis edilen işlemin bu tarihlere dair olan kısmının bu sebeple hukuka aykırı olduğu anlaşılmıştır.

Kaldı ki, davaya konu işlemin tarihinin 11.05.2009 olduğu dikkate alındığında 2004 yılı ile 14.02.2005 tarihlerine dair olarak iki yıllık zamanaşımı süresinin geçtiği de açıktır.

Olayda, davaya konu işlem 11.05.2009 tarihinde tesis edildiği için 657 Sayılı Kanun'un 127. maddesi uyarınca işlem tarihinden geriye doğru iki yıl gidildiğinde, yani 11.05.2007 tarihinden önceki dönemleri kapsayan eylemler için de zamanaşımı süresinin dolduğu görülmektedir.

Bu durumda, 657 Sayılı Kanun'un zamanaşımı başlıklı 127. maddesinde düzenlenen ve ilgililer bakımından güvence niteliği taşıyan zamanaşımı süreleri kamu düzenine dair olmaları sebebiyle disiplin soruşturmasını açmaya yetkili amirlerce uyulması zorunlu olan süreler olduğundan disiplin cezaları için anılan yasada öngörülmüş olan iki yıllık zamanaşımı süresi geçirildikten sonra 11.05.2007 tarihinden önceki eylemleri gerekçe gösterilerek işlem tesis edilmesinde hukuka uyarlık bulunmamaktadır.

Davacının hukuka aykırı olduğu iddia edilen eylemlerinden zamanaşımına uğramamış olan 11.05.2007- 31.12.2007 yıllarına dair sorumluluğuna gelince,

Dava dosyasında yer alan davacının hizmet cetvelinin ve dava dilekçesi ekinin incelenmesinden; Akçakoca Devlet Hastanesinde hastane müdürü olarak görev yapan davacının, Sağlık Bakanlığının 07.04.2006 tarih ve 70961 Sayılı işlemi ile Bolu Göynük Devlet Hastanesine hastane müdürü olarak naklen atandığı, bu işleme karşı açılan dava sonucunda Sakarya 1. İdare Mahkemesi'nin 12.09.2007 tarih ve E:2006/1249, K:2009/1715 Sayılı kararı ile naklen atama işleminin iptali edildiği ve 03.12.2007 tarihinde eski görev yerine yani Akçakoca Devlet Hastanesinde hastane müdürlüğü görevine iade edildiği anlaşılmakta olup, bu dönem içerisinde Akçakoca Devlet Hastanesinde hastane müdürü olarak görev yapmadığı açık olan davacını bu dönemlerde mevzuata aykırı olarak döner sermaye ek ödemelerinin dağıtılması fiillerinden sorumlu tutulamayacağı tartışmasızdır.

Öte yandan, davacının Sakarya 1. İdare Mahkemesi'nin 12.09.2007 tarih ve E:2006/1249, K:2009/1715 Sayılı kararı üzerine Akçakoca Devlet Hastanesi Hastane Müdürlüğü görevine iade edildiği ay olan 2007 Aralık ayına dair döner sermaye ek ödeme kesintilerinin kimler tarafından düzenlendiği, davacının imzasının bulunup bulunmadığı, Aralık ayına dair bordroların aynı ay içerisinde mi yoksa bir ay öncesinden mi hazırlandığı hususları, Aralık ayı döner sermaye kesintilerine dair liste dava dosyası ve eklerinde bulunmadığı için, tespit edilemediğinden İdare Mahkemesince bu hususların araştırılması gerekmektedir.

Bu durumda, 2004- 2007 yılları arasında döner sermaye ek ödeme kesintilerinin mevzuata aykırı olarak dağıtılması fiilleri ile ilgili olarak yukarda ayrıntılı bir şekilde izah edildiği üzere, 01.01.2004- 14.02.2005 tarihleri arasındaki eylemlerin 5525 Sayılı Kanun kapsamında olması, 14.02.2005 tarihi ile 11.05.2007 tarihleri arasındaki fiilerin ise zamanaşımına uğraması, 11.05.2007 tarihi ile 03.12.2007 tarihleri arasında davacının hastanede görevde olmaması dikkate alındığında, bu tarihler arasında gerçekleşen eylemler sebebiyle davacının sorumluluğu sözkonusu olmadığından ve 2007 Aralık ayına dair davacının sorumluluğunu belirlemeye yönelik araştırma yapılmadan davanın reddine karar verildiğinden, İdare Mahkemesi kararında hukuki isabet görülmemiştir.

SONUÇ : Açıklanan nedenlerle, davacının temyiz isteminin kabulüyle, Sakarya 2. İdare Mahkemesince verilen 29.12.2009 günlü, E:2009/485, K:2009/1063 Sayılı kararın, 2577 Sayılı İdari Yargılama Usulü Kanununun 49. maddesinin 1/b fıkrası uyarınca bozulmasına, aynı maddenin 3622 Sayılı Kanun ile değişik 3. fıkrası gereğince ve yukarda belirtilen nedenler gözetilmek suretiyle yeniden bir karar verilmek üzere dosyanın adı geçen Mahkemeye gönderilmesine, 21.05.2010 tarihinde oybirliği ile karar verildi.

Kamu Konudan Kanunu ve ilgili Yönetmelik'te, kendilerine tahsis yapılmadan konutları işgal edenler veya tahsis yapıldıktan sonra gerçeğe aykırı beyanda bulunduğu anlaşılanlar ya da tahsis süresi sonunda konutu boşaltmayanlara uygulanacak yaptırımın belirlendiği, yapılan yazılı ihtara rağmen kamu konutunu boşaltmayan kamu görevlisine bu eylemi nedeniyle disiplin cezası verilemeyeceği hakkında.

T.C.

DANIŞTAY Onikinci Daire

Esas No: 2015/2702 Karar No: 2016/664

Temyiz İsteminde bulunan (Davacı): ...

Vekili : Av. ...

Karşı Taraf (Davalı) : Sağlık Bakanlığı

Vekili : , Hukuk Müşaviri (Aynı yerde)

İstemin Özeti: .....İdare Mahkemesince verilen 19/02/2015 tarihli ve E:2014/1187; K:2015/153 sayılı kararın, dilekçede yazılı nedenlerle 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesi uyarınca temyizen incelenerek bozulması istenilmektedir.

Savunmanın Özeti : İstemin reddi gerektiği savunulmaktadır.

Danıştay Tetkik Hâkimi : ...

Düşüncesi : Kararın bozulması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Onikinci Dairesince işin gereği görüşüldü:

Dava; davacının Burdur İl Sağlık Müdürlüğü görevini yürütmekte iken kullanmış olduğu lojmana usulsüz girdiği ve kullandığından bahisle 657 sayılı Devlet Memurları Kanununun 125/C-a maddesi uyarınca 1/8 oranında aylıktan kesme cezası ile cezalandırılmasına ilişkin işlemin iptali istemiyle açılmıştır.

İdare Mahkemesince, Danıştay Onikinci Dairesinin 27.02.2012 tarihli ve E:2009/558, K:2012/12318 sayılı davacı eyleminin 5525 sayılı Kanun kapsamında kalmadığı ve affa uğramadığı, bu nedenle işin esasına girilerek bir karar verilmesi gerektiği gerekçesiyle verilen bozma kararına uyularak davacı hakkında yapılan soruşturmada üzerine atılı eylemin sübut bulduğu anlaşılmış olup tesis edilen dava konusu işlemde hukuka aykırılık görülmediği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Davacı tarafından, mahkeme kararının hukuka aykırı olduğu ileri sürülerek temyizen incelenip bozulması istenilmektedir.

657 sayılı Devlet Memurları Kanunu’nun 125/C-(a) maddesinde, Kasıtlı olarak; verilen emir ve görevleri tam ve zamanında yapmamak, görev mahallinde kurumlarca belirlenen usul ve esasları yerine getirmemek, görevle ilgili resmi belge, araç ve gereçleri korumamak, bakımını yapmamak, hor kullanmak " fiili aylıktan kesme cezasını gerektiren fiil ve haller arasında sayılmıştır.

Dosyanın incelenmesinden, Burdur İl Sağlık Müdürü olarak görev yapan davacı hakkında yapılan ihbar dilekçeleri üzerine açılan soruşturma sonucu düzenlenen 05.12.2005 tarihli ve 47/18 sayılı soruşturma raporunda, mevzuata aykırı bir şekilde yerleştiği Burdur Devlet Hastanesine ait lojmanı, anılan hastanenin yazılı talebine karşın boşaltmayarak oturmaya devam ettiğinden bahisle 657 sayılı Devlet Memurları Kanunu'nun 125/C- (a) maddesi uyarınca 1/8 oranında aylıktan kesme cezası ile cezalandırıldığı ve bu işlemin iptali istemiyle bakılan davanın açıldığı anlaşılmaktadır.

2946 sayılı Kamu Konutları Kanunu'nun 7. maddesinde; " Bu Kanun kapsamına giren;

a-) Özel tahsisli, görev tahsisli ve hizmet tahsisli konutlarda oturanlar; tahsise esas görevin son bulduğu tarihten itibaren iki ay içinde konutlardan çıkmak zorundadırlar.

b-) Sıra tahsisli konutlarda oturanlar; beş yıllık oturma süresinin bitiminden itibaren onbeş gün veya yararlanacak başka biri olmaması nedeniyle oturmaya devam etmesine izin verilmiş ise çıkması için idarece yapılan tebligat tarihinden itibaren bir ay içinde, emeklilik, istifa, başka bir yere nakil ve her ne sebeple olursa olsun memuriyet sıfatı kalkanlar ilişiklerinin kesildiği tarihten itibaren iki ay içinde konutlardan çıkmak zorundadırlar." hükmüne yer verilmiştir.

Aynı Kanun'un "Konuttan çıkarılma başlıklı" 8. maddesinde de,"Konutlar, 7’nci maddede belirtilen süreler sonunda boşaltılmaz ise, tahsise yetkili makam tarafından ilgili mülki veya askeri makamlara başvurulur. Bu başvuru üzerine konut başka bir bildirime gerek kalmaksızın, kolluk kuvveti kullanılarak bir hafta içinde zorla boşalttırılır. Zorla boşalttırmaya karşı, idareye ve yargı mercilerine yapılacak başvuru boşalttırma işleminin icra ve infazını durdurmaz.

Konut tahsisine yetkili makam tarafından kendilerine tahsis yapılmadan konudan işgal edenler veya tahsis yapıldıktan sonra gerçeğe aykırı beyanda bulunduğu anlaşılanlar, konut blok veya gruplarındaki diğer konut sakinlerinin huzur ve sükununu

bozucu, genel ahlak değerlerini zedeleyici tutum ve davranışlarda bulunmakta ısrar ettiği tespit olunanlar hakkında da yukarıdaki fıkra hükmüne göre işlem yapılır. " düzenlemeleri yer almaktadır.

16.07.1984 tarihli ve 84/8345 sayılı Bakanlar Kurulu Kararı ile kabul edilen ve 23.09.1984 tarihli ve 18524 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Kamu Konutları Yönetmeliği'nin " Konuttan Çıkma başlıklı 33. maddesinde; " Konuttan Çıkarılma " başlıklı 34. maddesinde de aynı hükümlere yer verilmiştir.

Öte yandan; anılan Yönetmeliğin 34. maddesinin üçüncü fıkrasının iptali istemiyle açılan davada, Danıştay ikinci ve Beşinci Dairelerince yapılan müşterek toplantıda verilen 20.03.2014 tarihli ve E:2013/5756 sayılı kararı ile; 2946 sayılı Kamu Konutları Kanun’un 8. maddesinde; konutta oturma süresi sona erenlere karşı idarelere sadece "konutu boşalttırma" yetkisi tanındığı, konutun boşaltılmaması durumunda, idareye işgaliye bedeli tahsil yetkisi verilmediği, dolayısıyla Kanun’un bu açık hükmüne rağmen, Yönetmeliğin 34’üncü maddesinin üçüncü fıkrası ile idareye işgaliye bedeli tahsil etme hakkı tanınmasının hukuka aykırı olduğu gerekçesiyle yürütmesinin durdurulmasına karar verilmiştir.

Yukarıda açık metinlerine yer verilen mevzuat hükümleri ile Danıştay'ın anılan kararı bir bütün halinde değerlendirildiğinde, idareye işgaliye bedeli tahsis yetkisi dahi verilmemekte; lojmanlara ilişkin olarak konut tahsisine yetkili makam tarafından kendilerine tahsis yapılmadan konutları işgal edenler veya tahsis yapıldıktan sonra gerçeğe aykırı beyanda bulunduğu anlaşılanlar ya da tahsis süreleri sonunda konutu boşaltmayanlara yönelik uygulanacak olan idari yaptırım tahsise yetkili makam tarafından ilgili mülki veya askeri makamlara başvurmak ve bu başvuru üzerine bir başka bildirime gerek kalmaksızın, kolluk kuvveti kullanılarak bir hafta içinde zorla boşalttırılmak şeklinde düzenlenmiştir.

Bakılan olayda, Burdur Devlet Hastanesi Baştabipliğinin 2003 ve 2004 yıllarında yazdığı çeşitli yazılarda hastane lojmanının, II Sağlık Müdürlüğü emrinde kullanıldığı, hastane hizmet sunumunda yoğunluğun artması sebebiyle ek binaya ihtiyaç duyulduğu, bu sebeple lojmanın hastane hizmetlerinde kullanılmak amacıyla boşaltılması talebinde bulunulduğu, buna karşılık davacının lojmanı boşaltmayıp oturmaya devam ettiği, lojmandan çıkış tarihinin ise 15.03.2006 olduğu sabit olmakla birlikte davacıya isnat edilen lojmana usulsüz girdiği ve kullandığı eyleminin karşılığı, dava konusu disiplin cezasını gerektirmediği; bir başka ifadeyle, 2946 sayılı Kanun ile bu Kanun'un uygulanması amacıyla yürürlüğe konulan Kamu Konutları Yönetmeliği'nin ilgili hükümleri uyarınca lojmanın kolluk kuvvetleri kullanılmak suretiyle boşalttırılması yoluna gidilmesi gerekirken, bu husus göz ardı edilerek hakkında tesis edilen dava konusu işlemde hukuka uyarlık, aksi yöndeki idare mahkemesi kararında hukuki isabet görülmemiştir.

Açıklanan nedenlerle, davacının temyiz isteminin kabulü ile Mahkeme kararının bozulmasına, yeniden bir karar verilmek üzere dosyanın İdare Mahkemesine gönderilmesine, bu kararın tebliğ tarihini izleyen 15 (onbeş) gün içerisinde kararın düzeltilmesi yolu açık olmak üzere 11/02/2016 tarihinde oybirliği ile karar verildi.

Danıştay Onuncu ve Onikinci Dairelerinin müşterek toplantısında; 5434 sayılı Kanun hükümlerine göre emekli aylığı alan astsubayın, Bağ-Kur kapsamında çalışmaya başladıktan sonra aylığından sosyal güvenlik destek primi kesintisi yapılmasında hukuka uygunluk bulunmadığına, kesilen tutarların yasal faiziyle birlikte iade edilmesi gerektiğine oyçokluğuyla hükmedildi.

Türk Silahlı Kuvvetlerinde astsubay olarak görev yapmaktayken 02/05/2006 tarihinde 5434 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Emekli Sandığı Kanunu hükümlerine göre emekliye ayrılan davacı, emekliye ayrıldıktan sonra sosyal güvenlik destek primi ödemek suretiyle Bağ-Kur'a tabi olarak çalışmaya başlamıştır.

Davacı; 5510 sayılı Kanun'un Geçici 14. maddesi uyarınca aylığından sosyal güvenlik destek primi kesintisi yapılmaması ve çalışmaya başladığı tarihten itibaren kesilen tutarın yasal faiziyle birlikte iadesi ile 5434 sayılı Kanun'un Ek 81. maddesi uyarınca astsubaylara ödenmesi gereken 100 TL ek ödemenin 22/02/2014 tarihinden itibaren yasal faiziyle birlikte ödenmesi talebiyle yaptığı 03/03/2014 tarihli başvurunun reddine ilişkin işlemin iptali istemiyle dava açmıştır.

İdare Mahkemesi; mülga 1479 sayılı Kanun'un Ek 20. maddesinde diğer sosyal güvenlik kanunlarına göre yaşlılık ve malullük aylığı bağlananlardan Bağ-Kur kapsamında çalışanlardan sosyal güvenlik destek primi kesileceğinin açıkça hükme bağlandığını tespit ederek davayı reddetmiştir.

Danıştay Onuncu ve Onikinci Dairelerinin müşterek toplantısında ise farklı bir sonuca ulaşılmıştır. Dairelere göre, mülga 1479 sayılı Kanun'un Ek 20. maddesinin üçüncü fıkrası yalnızca "yaşlılık aylığı ve malullük aylığı" alanları sosyal güvenlik destek primi yükümlülüğü kapsamına almaktadır. 5434 sayılı Kanun kapsamında "emekli aylığı" alıp Bağ-Kur'a tabi çalışmaya başlayanların bu kapsamda değerlendirilemeyeceği tespit edilerek davacının aylığından yapılan kesintiler hukuka aykırı bulunmuştur. Hukuka aykırı biçimde kesilen tutarların, 5434 sayılı Kanun'un 117. maddesi uyarınca başvuru tarihinden (03/03/2014) geriye doğru beş yıllık döneme isabet eden miktarlarının yasal faiziyle birlikte iadesi gerektiğine hükmedilmiştir.

5434 sayılı Kanun'un Ek 81. maddesi kapsamındaki 100 TL ek ödeme yönünden ise davacının bir sosyal güvenlik kurumuna tabi çalışması nedeniyle bu ödemeden yararlanamayacağı sonucuna varılmış ve İdare Mahkemesi kararının bu kısmı oybirliğiyle onanmıştır.

Sosyal güvenlik destek primine ilişkin kısım oyçokluğuyla bozulmuş; dosya bu kısım hakkında yeniden karar verilmek üzere mahkemeye gönderilmiştir. Karara karşı tebliğ tarihini izleyen günden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık bulunmaktadır.

Karar Bilgileri Mahkeme: Danıştay 10. ve 12. Daire (Müşterek) | Karar Tarihi: 19 Aralık 2023 Esas No: 2018/3735 | Karar No: 2023/6861 Sonuç: SGDP kısmı bozuldu; 100 TL ek ödeme kısmı onandı | Kısmen oybirliği / Kısmen oyçokluğu

"İçtihat Metni"

T.C.
D A N I Ş T A Y
ONİKİNCİ DAİRE
Esas No : 2018/3735
Karar No : 2023/6861

TEMYİZ EDEN (DAVACI) : …

KARŞI TARAF (DAVALI) : … Başkanlığı
VEKİLİ : Av. …

İSTEMİN KONUSU : … İdare Mahkemesinin … tarih ve E:…, K:… sayılı kararının, temyizen incelenerek bozulması istenilmektedir.

YARGILAMA SÜRECİ:
Dava konusu istem: Türk Silahlı Kuvvetlerinde astsubay olarak görev yapmakta iken 02/05/2006 tarihinde 5434 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Emekli Sandığı Kanunu hükümlerine göre emekliye ayrılan ve emekli olduktan sonra sosyal güvenlik destek primi ödemek suretiyle Bağ-Kur'a tabi olarak çalışmaya başlayan davacı tarafından; 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanunu'nun Geçici 14. maddesine göre aylığından sosyal güvenlik destek primi kesintisi yapılmaması ve çalışmaya başladığı tarihten itibaren kesilen tutarın yasal faiziyle birlikte iade edilmesi, ayrıca bu kesinti nedeniyle yapılamayan ve 5434 sayılı Kanun'un, 11/2/2014 tarih ve 6519 sayılı Kanun'un 7. maddesi ile değişik Ek 81. maddesi uyarınca astsubaylara ödenmesi gereken 100,00-TL'nin, 6519 sayılı Kanun'un Resmi Gazete'de yayımlandığı 22/02/2014 tarihten itibaren yasal faiziyle birlikte ödenmesi talebiyle yaptığı 03/03/2014 tarihli başvurunun reddine ilişkin işlemin iptali istenilmiştir.
İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: … İdare Mahkemesince; 1479 sayılı Esnaf ve Sanatkarlar ve Diğer Bağımsız Çalışanlar Sosyal Sigortalar Kurumu Kanunu'nun Ek 20. maddesinin üçüncü fıkrasında, "Diğer sosyal güvenlik kanunlarına göre yaşlılık ve malullük aylığı bağlananlardan, 24 üncü maddenin (I) numaralı bendinde belirtilen kapsamda çalışmaya başlayanlar, çalışmaya başladıkları ayı takip eden ay başından itibaren, çalışmalarının sona erdiği ay dahil, bu Kanunun 50 nci maddesine göre belirlenen onikinci gelir basamağının %10'u oranında sosyal güvenlik destek primi öderler..." düzenlemesine yer verildiği; ayrıca 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanunu'nun "Sosyal Güvenlik Destek Primine Geçiş Hükümleri" başlıklı Geçici 14. maddesinde, "Bu Kanunun yürürlüğe girdiği tarihten önce iştirakçi veya sigortalı olanlar, vazife malûllüğü, malûllük ve yaşlılık veya emekli aylığı bağlananlar ve bu Kanunun yürürlüğe girdiği tarihte sosyal güvenlik destek primi ödeyerek çalışmaya devam edenler hakkında sosyal güvenlik destek primine tabi olma bakımından bu Kanunla yürürlükten kaldırılan ilgili kanun hükümlerinin uygulanmasına devam edilir." kuralının yer aldığı; dava dosyasında yer alan bilgi ve belgeler ile yukarıda yer alan mevzuat hükümlerinin birlikte değerlendirilmesinden, Türk Silahlı Kuvvetlerinden emekliye ayrılan ve 5434 sayılı Kanun hükümlerine göre emekliği aylığı alan davacının, emekliye ayrıldıktan sonra Bağ-Kur'a tabi olarak çalışmaya başladığının sabit olması; mülga 1479 sayılı Kanun'un Ek 20. maddesinde, diğer sosyal güvenlik kanunlarına göre yaşlılık ve malullük aylığı bağlananlardan, Bağ-Kur'a tabi çalışması bulunanlardan "sosyal güvenlik destekleme primi" kesileceğinin açıkça hükme bağlanması, 5510 sayılı Kanun'da da aksine bir düzenleme yapılmadığının anlaşılması karşısında; dava konusu işlemin, davacının sosyal güvenlik destekleme primi kesintisi yapılmaması ve yapılan kesintilerin iadesi talebiyle yaptığı başvurusunun reddine ilişkin kısmında hukuka aykırılık bulunmadığı; öte yandan, 5434 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Emekli Sandığı Kanunu'nun Ek 81. maddesinde, Türk Silahlı Kuvvetlerine mensup subay, astsubay, uzman jandarma ve uzman erbaş kadro unvanı esas alınarak emekli aylığı bağlananlara, her ay emekli aylıklarıyla birlikte 100,00-TL tutarında ayrıca ödeme yapılmasının öngörüldüğü; emekli aylığı bağlanmasından sonra sosyal güvenlik destek primi ödemek suretiyle çalışanlar dahil herhangi bir sosyal güvenlik kurumuna tabi olarak çalışanlara bu ödemenin yapılmayacağının kurala bağlandığı; buna göre, söz konusu düzenlemedeki açık hüküm uyarınca, davacının bir sosyal güvenlik kurumuna tabi olarak çalışması nedeniyle, söz konusu düzenlemede yer alan ödemeden yararlandırılmasının mümkün olmadığı sonucuna ulaşıldığından, dava konusu işlemin, davacının 100,00-TL ek ödemeden yararlandırılması talebiyle yaptığı başvurusunun reddine ilişkin kısmında da hukuka aykırılık bulunmadığı gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI: 2006 yılında emekliye ayrıldıktan sonra işe başladığı ve kendisinden sosyal güvenlik destek primi alındığı; çalışan emeklilerin sigortalı kapsamına alınmadığı gibi sosyal güvenlik destek primi kesintisi yapıldığı, bu kesintilerin sigorta primine eklenmediği ve emekli aylıklarını etkilemediği; bu durumun, Anayasa'nın 10. maddesinin eşitlik ilkesine aykırı olduğu; ayrıca 5510 sayılı Kanun'un 30. maddesindeki düzenlemenin ilk defa 2008 yılı sonrasında sigortalı çalışarak yaşlılık aylığı bağlanmış olanlara yönelik olduğu, 5434 sayılı Kanun kapsamında emekli aylığı aldığı ve 2008 öncesi emekli olduğu için bu düzenlemenin kapsamında olmadığı; öte yandan, söz konusu kesintinin yapılması nedeniyle 5434 sayılı Kanun'un Ek 81. maddesindeki 100,00-TL'lik ek ödemeden de yararlandırılmadığı; İdare Mahkemesince yürürlükten kaldırılmış olan 1479 sayılı Kanun hükümleri esas alınarak hüküm kurulduğu; dava konusu işlemin mevzuata ve hukuka aykırı olduğu belirtilerek, Mahkeme kararının bozulması gerektiği ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI : Savunma verilmemiştir.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ : …
DÜŞÜNCESİ: Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan İdare Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA
Karar veren Danıştay Onuncu ve Onikinci Dairelerince, 2575 sayılı Danıştay Kanunu'nun Ek 1. maddesi uyarınca yapılan müşterek toplantıda, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra, işin gereği görüşüldü:

İNCELEME VE GEREKÇE :
MADDİ OLAY :
Davacı, Türk Silahlı Kuvvetlerinde astsubay olarak görev yapmakta iken 02/05/2006 tarihinde 5434 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Emekli Sandığı Kanunu hükümlerine göre emekliye ayrılmış ve emekli olduktan sonra sosyal güvenlik destek primi ödemek suretiyle Bağ-Kur'a tabi olarak çalışmaya başlamıştır.
Davacı tarafından; 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanunu'nun Geçici 14. maddesine göre aylığından sosyal güvenlik destek primi kesintisi yapılmaması ve çalışmaya başladığı tarihten itibaren kesilen tutarın yasal faiziyle birlikte iadesi, ayrıca bu kesinti nedeniyle yapılamayan ve 5434 sayılı Kanun'un Ek 81. maddesi uyarınca astsubaylara ödenmesi gereken 100,00-TL'nin, bu değişikliğe ilişkin hükmün Resmi Gazete'de yayınlandığı 22/02/2014 tarihten itibaren yasal faiziyle birlikte ödenmesi talebiyle yapılan başvurunun reddi üzerine, temyizen incelenmekte olan dava açılmıştır.

İLGİLİ MEVZUAT:
5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanunu'nun, dava tarihinde yürürlükte olan 30. maddesinin beşinci fıkrasının (b) bendinde, "(Değişik: 17/4/2008-5754/18 md.) 4 üncü maddenin birinci fıkrasının (b) bendinin (4) numaralı alt bendi hariç olmak üzere diğer alt bentlerine tabi çalışmaya başlayanlardan aylıklarının kesilmemesi için yazılı istekte bulunanların yaşlılık aylıklarının ödenmesine devam edilir. Bunlardan almakta oldukları aylıklarının %15'i oranında Sosyal Güvenlik Destek Primi kesilir. Ancak kesilecek olan bu tutar, 4 üncü maddenin birinci fıkrasının (b) bendine tabi sigortalılara ilgili yılın Ocak ayında ödenen en yüksek yaşlılık aylığından alınabilecek sosyal güvenlik destek priminden fazla olamaz. Bu sigortalılardan ayrıca kısa vadeli sigorta kolları primi alınmaz, Sosyal Güvenlik destek primine tabi olanların primleri, aylıklarından kesilmek suretiyle tahsil edilir. Sosyal Güvenlik destek primi ödenmiş veya bildirilmiş süreler bu Kanuna göre malullük, yaşlılık ve ölüm sigortaları prim ödeme gün sayısına ilave edilmez. 31 inci ve 36 ncı madde hükümlerine göre toptan ödeme yapılmaz." hükmüne yer verilmiştir.

Aynı Kanun'un, dava tarihinde yürürlükte olan "Sosyal güvenlik destek primine ilişkin geçiş hükümleri" başlıklı Geçici 14. maddesinde; "(Ek: 17/4/2008 - 5754/73 md.) Bu Kanunun yürürlüğe girdiği tarihten önce iştirakçi veya sigortalı olanlar, vazife malûllüğü, malûllük ve yaşlılık veya emekli aylığı bağlananlar ve bu Kanunun yürürlüğe girdiği tarihte sosyal güvenlik destek primi ödeyerek çalışmaya devam edenler hakkında sosyal güvenlik destek primine tabi olma bakımından bu Kanunla yürürlükten kaldırılan ilgili kanun hükümlerinin uygulanmasına devam edilir. Ancak;

a) Bu Kanunun 4 üncü maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi kapsamında çalışanlar için sosyal güvenlik destek primi oranı 80 inci maddeye göre tespit edilen prime esas kazançlar üzerinden 81 inci maddenin birinci fıkrasının (c) bendinde belirtilen prim oranına yüzde 30 oranının eklenmesi suretiyle bulunan toplamdır. Yüzde 30 oranının dörtte biri sigortalı, dörtte üçü işveren hissesidir. Bu kapsamda sayılan kişilerden sosyal güvenlik destek primine tabi olanların prim ödeme yükümlüsü bunların işverenleridir. Bunlar hakkında sadece iş kazası ve meslek hastalığı sigortası hükümleri uygulanır.
b) Bu Kanunun 4 üncü maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi kapsamında sigortalı sayılanlardan, ilgili kamu kurum ve kuruluşlarından alınacak belgelerle doğrulamak kaydıyla faaliyette bulunulmadığına ilişkin süreler hariç olmak üzere çalışılan süreleri için, sosyal güvenlik destek primi oranı olarak bu Kanunun 30 uncu maddesinin üçüncü fıkrasının (b) bendinde belirtilen hükümler uygulanır. Bu oran, bu maddenin yürürlüğe girdiği yılda % 12 olarak, takip eden her yılın Ocak ayında bir puan artırılarak uygulanır. Ancak bu oran % 15'i geçemez...." kuralına yer verilmiştir.

5510 sayılı Kanun'un 106. maddesinin ikinci fıkrasıyla yürürlükten kaldırılan ve Geçici 14. maddenin göndermede bulunduğu mülga 1479 sayılı Esnaf ve Sanatkarlar ve Diğer Bağımsız Çalışanlar Sosyal Sigortalar Kurumu Kanunu'nun Ek 20. maddesinin birinci fıkrasında, "(Değişik birinci fıkra: 22/1/2004-5073/15 md.) Bu Kanuna göre yaşlılık aylığı bağlananlardan, 24 üncü maddenin (l) numaralı bendinde belirtilen çalışmalarına devam edenlerin veya daha sonra çalışmaya başlayanların, sosyal yardım zammı dahil tahakkuk eden aylıklarından, aylığın bağlandığı veya tekrar çalışmaya başlanıldığı tarihi takip eden aybaşından itibaren, çalışmalarının sona erdiği ay dahil % 10 oranında sosyal güvenlik destek primi kesilir." hükmü; üçüncü fıkrasında da, "(Ek üçüncü fıkra: 24/7/2003-4956/44 md.) (Değişik birinci cümle: 22/1/2004-5073/15 md.) Diğer sosyal güvenlik kanunlarına göre yaşlılık ve malullük aylığı bağlananlardan, 24 üncü maddenin (I) numaralı bendinde belirtilen kapsamda çalışmaya başlayanlar, çalışmaya başladıkları ayı takip eden ay başından itibaren, çalışmalarının sona erdiği ay dahil, bu Kanunun 50 nci maddesine göre belirlenen onikinci gelir basamağının %10'u oranında sosyal güvenlik destek primi öderler. Sosyal güvenlik destek primi ödemesi gerekenlerden bu Kanunun yayım tarihinden önce aylık bağlananlar Kanunun yayımını, daha sonra tekrar gerçek veya basit usulde gelir vergisi mükellefi olanlar ise mükellefiyetin başladığı tarihi takip eden aybaşından itibaren üç ay içinde Kuruma yazılı bildirimde bulunmak zorundadırlar. Bu süre içinde Kuruma yazılı bildirimde bulunmayanlar ile Kurumca tespit edilemeyenlerden sosyal güvenlik destek primi, 53 üncü maddeye göre hesaplanarak tahsil edilir." hükmü yer almıştır.

Öte yandan, 5510 sayılı Kanun'nun Geçici 4. maddesi uyarınca uygulanmaya devam olunan 5434 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Emekli Sandığı Kanunu'nun 117. maddesinde, "Bu kanun gereğince çeşitli adlarla ödenecek paralardan; istihkak kesbedildiği tarihlerden itibaren beş yıl sonuna kadar alınmıyan veya yazı ile müracaat edilerek aranmıyanlar Sandık lehine zamanaşımına uğrar." kuralına yer verilerek, bu Kanun'a göre yapılacak ödemelerin, hak kazanıldığı tarihten itibaren 5 yıllık süre içinde istenebilmesinin mümkün olduğu belirtilmiştir.

HUKUKİ DEĞERLENDİRME:
İdare ve vergi mahkemeleri tarafından verilen kararların temyiz yolu ile incelenerek bozulabilmeleri 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde belirtilen nedenlerden birinin bulunması halinde mümkün olup, temyize konu Mahkeme kararının "davacının, 5434 sayılı Kanun'un Ek 81. maddesindeki 100,00-TL ek ödemeden yararlandırılması istemi yönünden davanın reddine" ilişkin kısmında 49. maddede belirtilen bozma nedenlerinden hiçbirisi bulunmadığından, kararın bu kısmına yönelik temyiz istemi yerinde görülmemiştir.

Mahkeme kararının, "davacının, emekli aylığından sosyal güvenlik destek primi kesintisi yapılmaması ve çalışmaya başladığı tarihten itibaren kesilen tutarın yasal faiziyle birlikte iadesi istemi yönünden davanın reddine" ilişkin kısmı incelendiğinde;

Yukarıda yer verilen sosyal güvenlik destek primine ilişkin mevzuatın birlikte değerlendirilmesinden; 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanunu'nun Geçici 14. maddesinde, bu Kanun'un yürürlüğe girdiği (01/10/2008) tarihten önce iştirakçi veya sigortalı olanlar, vazife malûllüğü, malûllük ve yaşlılık veya emekli aylığı bağlananlar ve bu Kanun'un yürürlüğe girdiği tarihte sosyal güvenlik destek primi ödeyerek çalışmaya devam edenler hakkında sosyal güvenlik destek primine tabi olma bakımından bu Kanun'la yürürlükten kaldırılan ilgili kanun hükümlerinin uygulanmasına devam edileceğinin öngörüldüğü; 5510 sayılı Kanun'un 106. maddesiyle yürürlükten kaldırılan 1479 sayılı Esnaf ve Sanatkarlar ve Diğer Bağımsız Çalışanlar Sosyal Sigortalar Kurumu Kanunu'nun Ek 20. maddesinin üçüncü fıkrasında da, diğer sosyal güvenlik kanunlarına göre "yaşlılık ve malullük aylığı" bağlananların, Bağ-Kur kapsamında işe başlamaları halinde sosyal güvenlik destek primi ödemelerinin kurala bağlandığı; bununla birlikte 5434 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Emekli Sandığı Kanunu hükümlerine göre "emekli aylığı" almakta olanlardan sosyal güvenlik destek primi kesileceğine yönelik herhangi bir düzenlemeye yer verilmediği anlaşılmaktadır.

Buna göre; ilgili mevzuatta, sosyal güvenlik destek primi ödeme yükümlülüğü konusunda, sosyal güvenlik kanunlarına göre aylık almakta olan herkesin kapsam içine alınmadığı; 5510 sayılı Kanun'un Geçici 14. maddesi uyarınca uygulanmasına devam edilen mülga 1479 sayılı Kanun'un Ek 20. maddesinin üçüncü fıkrasında, diğer sosyal güvenlik kurumlarından emekli olup yeniden çalışmaya başlayanlardan, sadece "yaşlılık aylığı ve malullük aylığı" alanların sosyal güvenlik destek primi ödemekle yükümlü tutulduğu; söz konusu düzenleme uyarınca, 5434 sayılı Kanun kapsamında "emekli aylığı" alıp, Bağ-Kur'a tabi olarak yeniden çalışmaya başlayanların ise "sosyal güvenlik destek pirimi" ödeme zorunluluğunun bulunmadığı sonucuna ulaşılmıştır.

Ayrıca, işbu dava açıldıktan sonra, 29/01/2016 tarih ve 6663 sayılı Kanun'un 31. maddesiyle, 5510 sayılı Kanun'un Geçici 14. maddesinde yapılan değişiklikle, herhangi bir sosyal güvenlik kurumundan emekli olup Bağ-Kur kapsamında yeniden çalışmaya başlayanların, sosyal güvenlik destek primi ödeme yükümlülüğü kaldırılmıştır.

Bu durumda, Türk Silahlı Kuvvetlerinde astsubay olarak görev yapmakta iken 02/05/2006 tarihinde 5434 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Emekli Sandığı Kanunu hükümlerine göre emekliye ayrılan ve emekli olduktan sonra Bağ-Kur'a tabi olarak çalışmaya başlayan davacının, 5434 sayılı Kanun kapsamında "emekli aylığı" aldığı ve 1479 sayılı Kanun'un Ek 20. maddesinin üçüncü fıkrası kapsamında sosyal güvenlik destek primi ödeme yükümlülüğünün bulunmadığı dikkate alındığında; davacının aylıklarından sosyal güvenlik destek primi kesilmemesi gerekirken, aksi yönde tesis edilen işlemde hukuka uygunluk; bu kısım yönünden davanın reddi yolundaki Mahkeme kararında ise hukuki isabet görülmemiştir.

Diğer taraftan, davacının Bağ-Kur kapsamında çalışması nedeniyle, emekli aylığından kesilen sosyal güvenlik destek primi kesintilerinin, 5510 sayılı Kanun'un Geçici 4. maddesi uyarınca uygulanmasına devam olunan 5434 sayılı Kanun'un 117. maddesi hükümlerine göre, idareye başvuru tarihinden (03/03/2014) geriye doğru beş yıllık döneme isabet eden kesinti tutarlarının, başvuru tarihinden (03/03/2014) itibaren işletilecek yasal faiziyle birlikte davalı idare tarafından davacıya ödenmesi gerektiği açıktır.

KARAR SONUCU:
Açıklanan nedenlerle;
1. Davacının temyiz isteminin kısmen reddi ile … İdare Mahkemesinin … tarih ve E:…, K:… sayılı kararının, "davacının, 5434 sayılı Kanun'un Ek 81. maddesindeki 100,00-TL ek ödemeden yararlandırılması istemi yönünden davanın reddine" ilişkin kısmının ONANMASINA oybirliğiyle;

2. Davacının temyiz isteminin kısmen kabulü ile Mahkeme kararının, "davacının, emekli aylığından sosyal güvenlik destek primi kesintisi yapılmaması ve çalışmaya başladığı tarihten itibaren kesilen tutarın yasal faiziyle birlikte iadesi istemi yönünden davanın reddine" ilişkin kısmının BOZULMASINA oyçokluğuyla,
3. Dosyanın bozulan kısım hakkında yeniden bir karar verilmek üzere Mahkemeye gönderilmesine,
4. 2577 sayılı Kanun'un (Geçici 8. maddesi uyarınca uygulanmasına devam edilen) 54. maddesinin birinci fıkrası uyarınca bu kararın tebliğ tarihini izleyen günden itibaren onbeş gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere 19/12/2023 tarihinde karar verildi.

(X) KARŞI OY :
Temyize konu Mahkeme kararının "davacının, emekli aylığından sosyal güvenlik destek primi kesintisi yapılmaması ve çalışmaya başladığı tarihten itibaren kesilen tutarın yasal faiziyle birlikte iadesi istemi yönünden davanın reddine" ilişkin kısmı ve dayandığı gerekçe, hukuka ve usule uygun olup, bozulmasını gerektirecek bir sebep de bulunmadığından, temyiz isteminin reddi ile Mahkeme kararının, sosyal güvenlik destek primi yönünden davanın reddine ilişkin kısmının da onanması gerektiği düşüncesiyle, bu kısım yönünden verilen bozma kararına katılmıyoruz.

Disiplin Kurulunun İtirazı Reddetme Yetkisi Bulunmadığı Gerekçesiyle Öğretmene Verilen Aylıktan Kesme Cezası İptal Edildi

Danıştay Onikinci Dairesi, disiplin kurulu kararı üzerine tesis edilen aylıktan kesme cezasına yapılan itirazın Yüksek Disiplin Kuruluna taşınması gerekirken Disiplin Kurulunca reddedilmesinin yetki yönünden hukuka aykırı olduğuna hükmeden İdare Mahkemesi kararını oybirliğiyle onadı.

Tokat İli, 26 Haziran İlköğretim Okulunda matematik öğretmeni olarak görev yapan davacı, 657 sayılı Devlet Memurları Kanunu'nun 125. maddesinin birinci fıkrasının (C) bendi uyarınca alt ceza uygulanmak suretiyle 1/30 oranında aylıktan kesme cezasıyla cezalandırılmıştır. Davacı bu işlemin iptali talebiyle idare mahkemesine başvurmuştur.

İdare Mahkemesi, Danıştay Onikinci Dairesinin 14/01/2019 tarihli ve E:2015/4653, K:2019/23 sayılı bozma kararına uyarak yeniden yaptığı incelemede şu tespite ulaşmıştır: Davacı hakkında vali tarafından aylıktan kesme cezası tesis edilmiş olmakla birlikte, alt ceza uygulaması iradesinin kademe ilerlemesinin durdurulması cezasını uygun gören disiplin kuruluna ait olduğu ve işlemin disiplin kurulunun iradesi ve kararı üzerine tesis edildiği açıktır. Bu durumda, söz konusu işleme karşı itirazın bir üst merci olan Yüksek Disiplin Kuruluna yapılması ve itirazın Yüksek Disiplin Kurulu tarafından karara bağlanması gerekirken, disiplin kurulunca itirazın reddedilmesi yetki yönünden hukuka aykırıdır. Bu gerekçeyle mahkeme, dava konusu işlemin iptaline hükmetmiştir.

Davalı idare, işlemin hukuka ve mevzuata uygun olarak tesis edildiğini ileri sürerek kararın bozulması talebiyle temyiz yoluna başvurmuştur.

Danıştay Onikinci Dairesi, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 50. maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca temyiz incelemesini bozma kararına uygunlukla sınırlı olarak yürütmüştür. İdare Mahkemesinin bozma kararında belirtilen esaslara uyduğunu tespit eden Daire, ileri sürülen temyiz nedenlerinin kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte olmadığı sonucuna vararak davalı idarenin temyiz istemini reddetmiş ve İdare Mahkemesi kararını 10/10/2023 tarihinde oybirliğiyle onamıştır.

"İçtihat Metni"

T.C.
D A N I Ş T A Y
ONİKİNCİ DAİRE
Esas No : 2023/4836
Karar No : 2023/4736

TEMYİZ EDEN (DAVALI) : … Valiliği
VEKİLİ : Av. …

KARŞI TARAF (DAVACI) : ..
VEKİLİ : Av. …

İSTEMİN KONUSU : .. İdare Mahkemesinin .. tarih ve E:.., K:… sayılı kararının temyizen incelenerek bozulması istenilmektedir.

YARGILAMA SÜRECİ :
Dava konusu istem: Tokat İli, 26 Haziran İlköğretim Okulunda matematik öğretmeni olarak görev yapan davacının, alt ceza uygulanmak suretiyle 657 sayılı Devlet Memurları Kanunu'nun 125. maddesinin birinci fıkrasının (C) bendi uyarınca 1/30 oranında aylıktan kesme cezasıyla cezalandırılmasına ilişkin .. tarihli ve … sayılı işlemin iptali istenilmiştir.
İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: … İdare Mahkemesince, Danıştay Onikinci Dairesinin 14/01/2019 tarih ve E:2015/4653, K:2019/23 sayılı bozma kararına uyularak; uyuşmazlıkta her ne kadar davacı hakkında vali tarafından aylıktan kesme cezası tesis edilmiş ise de; bir alt ceza uygulaması iradesinin kademe ilerlemesinin durdurulması cezasını uygun gören disiplin kuruluna ait olduğu ve işlemin disiplin kurulunun iradesi ve kararı üzerine tesis edildiğinin açık olduğu, bu durumda, disiplin kurulu tarafından alınan karar uyarınca verilen dava konusu işleme karşı itirazın bir üst mercii olan Yüksek Disiplin Kuruluna yapılması ve itirazın Yüksek Disiplin Kurulu tarafından karara bağlanması gerekirken, Disiplin Kurulu tarafından tesis edilen itirazın reddine ilişkin işlemde yetki yönünden hukuka uyarlık bulunmadığı gerekçesiyle dava konusu işlemin iptaline karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI : Dava konusu işlemin hukuka ve mevzuata uygun olarak tesis edildiği ileri belirtilerek, kararın bozulması gerektiği ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI : Savunma verilmemiştir.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ : …
DÜŞÜNCESİ : Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan İdare Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA
Karar veren Danıştay Onikinci Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra işin gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME:
2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 6545 sayılı Kanun ile değişik 50. maddesinin dördücü fıkrasında, Danıştayın bozma kararına uyulduğu takdirde, bu kararın temyiz incelemesinin bozma kararına uygunlukla sınırlı olarak yapılacağı hükmüne yer verilmiştir.
Temyizen incelenen kararda, İdare Mahkemesince bozma kararında belirtilen esaslara uyulduğu anlaşılmış olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

KARAR SONUCU:
Açıklanan nedenlerle;
1. Davalı idarenin temyiz isteminin reddine,
2. Dava konusu işlemin yukarıda özetlenen gerekçeyle iptali yolundaki … İdare Mahkemesinin … tarih ve E:.., K:… sayılı temyize konu kararının ONANMASINA,
3. Temyiz giderlerinin istemde bulunan üzerinde bırakılmasına,
4. Dosyanın anılan Mahkemeye gönderilmesine,
5. 2577 sayılı Kanun'un (Geçici 8. maddesi uyarınca uygulanmasına devam edilen) 54. maddesinin birinci fıkrası uyarınca bu kararın tebliğ tarihini izleyen günden itibaren 15 (onbeş) gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere 10/10/2023 tarihinde oybirliğiyle

22 Mayıs 2026 tarihli ve 33261 sayılı Resmî Gazete'de yayımlanan Cumhurbaşkanlığı kararnameleriyle birden fazla bakanlık ve kamu kurumunda üst düzey atama ve görevden alma işlemleri gerçekleştirildi. Cumhurbaşkanı Recep Tayyip Erdoğan tarafından 21 Mayıs 2026 tarihinde imzalanan kararlar, 3 sayılı Cumhurbaşkanlığı Kararnamesinin ilgili maddeleri uyarınca yürürlüğe girdi.

Çevre, Şehircilik ve İklim Değişikliği Bakanlığı

2026/133 sayılı Cumhurbaşkanlığı Kararı ile Bakanlık bünyesinde kapsamlı bir kadro değişikliğine gidildi. Çevre Yönetimi Genel Müdür Yardımcısı Haluk Şahin Yazgı, Yüksek Fen Kurulu Üyesi Atilla Ünal ile Malatya, Eskişehir, Kayseri, Yalova ve Balıkesir Çevre ve Şehircilik İl Müdürleri görevden alındı. Çevre Yönetimi Genel Müdür Yardımcılığına Semih İlker Sanaç atandı.

Enerji ve Tabii Kaynaklar Bakanlığı

2026/134 sayılı Karar ile Enerji İşleri Genel Müdür Yardımcıları Murat Hardalaç ve Erdoğan Sert ile Bilgi İşlem Dairesi Başkanı Hakkı Tok görevden alındı. Söz konusu kadrolara yeni atama yapılmadı.

Kültür ve Turizm Bakanlığı

2026/135 sayılı Karar ile boş bulunan Bilecik İl Kültür ve Turizm Müdürlüğüne Kürşat Bozkurt atandı.

KOSGEB

2026/136 sayılı Karar ile Küçük ve Orta Ölçekli İşletmeleri Geliştirme ve Destekleme İdaresi Başkanlığında (KOSGEB) boş bulunan Başkan Yardımcılıklarına Selim Serkan Ercan ve İmran Gezinti, I. Hukuk Müşavirliğine ise Mustafa Genç atandı.

Çay İşletmeleri Genel Müdürlüğü

2026/137 sayılı Karar ile Çay-Kur bünyesindeki Mersin Pazarlama Bölge Müdürlüğüne Ali Kaganoğlu, Diyarbakır Pazarlama Bölge Müdürlüğüne Fatma Musluoğlu atandı.

Ulaştırma ve Altyapı Bakanlığı

2026/138 sayılı Karar ile Ulaştırma Hizmetleri Düzenleme Genel Müdürü Murat Baştor görevden alınarak yerine Çağlar Tabak atandı.

Kaynak: T.C. Resmî Gazete, 22 Mayıs 2026, Sayı: 33261

ATAMA KARARLARI

Cumhurbaşkanlığından:

Karar: 2026/133

3- sayılı Cumhurbaşkanlığı Kararnamesinin 2 nci maddesi gereğince Çevre, Şehircilik ve İklim Değişikliği Bakanlığı;

- Çevre Yönetimi Genel Müdür Yardımcısı Haluk Şahin YAZGI,

- Yüksek Fen Kurulu Üyesi Atilla ÜNAL,

- Malatya Çevre ve Şehircilik İl Müdürü Ali LALOGLU,

- Eskişehir Çevre ve Şehircilik İl Müdürü Hikmet ÇELİK,

- Kayseri Çevre ve Şehircilik İl Müdürü Sibel LİVDUMLU,

- Yalova Çevre ve Şehircilik İl Müdürü Murat ALACATLI,

- Balıkesir Çevre ve Şehircilik İl Müdürü Kadir KANDEMİR,

görevden alınmış,

- Çevre Yönetimi Genel Müdür Yardımcılığına Semih İlker S ANAÇ, atanmıştır.

Cumhurbaşkanlığından:

Karar: 2026/134

Enerji ve Tabii Kaynaklar Bakanlığı;

- Enerji İşleri Genel Müdür Yardımcıları Murat HARDALAÇ ve Erdoğan SERT,

- Bilgi İşlem Dairesi Başkanı Hakkı TOK,

3 sayılı Cumhurbaşkanlığı Kararnamesinin 2 nci maddesi gereğince görevden alınmıştır.

Cumhurbaşkanlığından:

Karar: 2026/135

Kültür ve Turizm Bakanlığında açık bulunan Bilecik İl Kültür ve Turizm Müdürlüğüne, 3 sayılı Cumhurbaşkanlığı Kararnamesinin 2 nci maddesi gereğince Kürşat BOZKURT atanmıştır.

Cumhurbaşkanlığından:

Karar: 2026/136

Küçük ve Orta Ölçekli İşletmeleri Geliştirme ve Destekleme İdaresi Başkanlığında açık bulunan;

- Başkan Yardımcılıklarına Selim Serkan ERCAN ve İmran GEZİNTİ,

- I. Hukuk Müşavirliğine Mustafa GENÇ,

3 sayılı Cumhurbaşkanlığı Kararnamesinin 2 nci maddesi gereğince atanmıştır.

Cumhurbaşkanlığından:

Karar: 2026/137

Çay İşletmeleri Genel Müdürlüğünde açık bulunan;

- Mersin Pazarlama Bölge Müdürlüğüne Ali KAGANOĞLU,

- Diyarbakır Pazarlama Bölge Müdürlüğüne Fatma MUSLUOĞLU, 3 sayılı Cumhurbaşkanlığı Kararnamesinin 2 nci maddesi gereğince atanmıştır.

Cumhurbaşkanlığından:

Karar: 2026/138

3 sayılı Cumhurbaşkanlığı Kararnamesinin 2, 3 ve 4 üncü maddeleri gereğince Ulaştırma ve Altyapı Bakanlığı Ulaştırma Hizmetleri Düzenleme Genel Müdürü Murat BAŞTOR görevden alınmış ve bu suretle boşalan Ulaştırma Hizmetleri Düzenleme Genel Müdürlüğüne Çağlar TABAK atanmıştır.

21 Mayıs 2026

Recep Tayyip ERDOĞAN

CUMHURBAŞKANI

Bilindiği üzere kamu kurum ve kuruluşlarında çalışan ve harcırah kanununa göre harcırah alabilecek olanların çalışmış oldukları memuriyet mahallinden başka yerdeki yerlere atanmaları durumunda 6245 sayılı Harcırah Kanununun 5. maddesinde sayılan yol masrafı, yevmiye, aile masrafı ve yer değiştirme masraflarından duruma göre bunlardan birini, bir kaçını veya tamamını almaları mümkündür.

Ancak bazı durumlarda ataması yapılan kişiler yeni görev yerlerinde göreve başlamadan atamaları iptal edilmektedir.Bu şekilde atamaları iptal edilen kişilerin harcırah alıp alamayacağı alacaksa ne kadar alacağı harcırah kanununun İzamından sarfınazar olunanların harcırahları başlıklı 26. maddesinde açıklanmıştır.Harcırah kanunun 26. maddesinde yer alan hükümler doğrultusunda ataması yapıldıktan sonra ataması iptal edilenlerin alabilecekleri harcırahı bu kanun maddesinde yer alan hükümler doğrultusunda açıklamaya çalışacağız..

-Ataması yapılan kişinin atama iptal işlemi yeni görev yerine hareket etmeden ve harcırah ödenmeden önce iptal edilmişse ilgili memura herhangi bir ödeme yapılmaz.

-Memurun ataması yapılıp ilgili memura harcırahı ödendikten sonra atamaları iptal edilirse bu kanuna göre müstahak bulundukları yer değiştirme masrafını alınmamak kaydıyla harcırah hesabına esas tutulan aylık veya ücretleri tutarının 1/4 ü nispetinde bir tazminat ödenir.İlgililerin peşin ödemiş olduğu ve geri alınması mümkün olmayan ulaşım masraflarıda memura ödenecek tazminata eklenir.

-Ataması yapılan memur hareket ettikten sonra atamalarından vazgeçilirse , iptal edilen atama onaylarının kendilerine tebliğ edildiği mahalle ve oradan da asıl vazife mahallerine atanmışlar ise bu son mahalle kadar hesap olunacak harcırahları kendilerine ödenir geri alınması kısmen veya tamamen imkansız bulunmuş olan bilet ücretleri de yol masrafına kendilerine ödenir.

Memurların gerek iş arkadaşlarına gerekse amirlerine veya maiyetinde çalışanlara fiili tecavüzde bulması vurması darp etmesi disiplin hukuku açısından suç teşkil etmektedir. Ancak bazı durumlarda idareler kavganın iki tarafıda fiili tecavüzde bulunmuş olsa bile kavgayı başlatan veya ilk fiili tecavüzde bulunana daha ağır ceza uygulama yolunu seçmektedirler. Konuya ilişkin bir danıştay kararında kavga darp olayı kimin tarafından başlatılmış olmasının bir önemi olmadığı iki tarafta bir birine vurmuşsa darp etmişse aynı cezayı alması gerektiği yönünde karar vermiştir.

Karar metninde yer alan ifade "kavganın sebebi veya kimin başlattığı olmayıp kamu görevlisi sıfatını taşıyan iki kişinin birbirleriyle her ne sebeple olursa olsun veya kim başlatırsa başlatsın kavgaya karışıp karışmadıkları hususu olduğu, davacının ve ...nin kavga ederek birbirlerini darp ettikleri konusunda bir tereddüt bulunmadığı, adı geçen kişilerin eylemleri nedeniyle memur disiplin hukukunu bozarak kamu hizmetinde aksamalara sebebiyet verdikleri," şeklindedir.

Danıştay 12. Daire Başkanlığı 2011/8909 E. , / K. "İçtihat Metni"

T.C. D A N I Ş T A Y ONİKİNCİ DAİRE Esas No : 2011/8909 Karar No : 2015/5313

Temyiz İsteminde Bulunan (Davalı) :

Vekili :

Karşı Taraf (Davacı) :

Vekili :

İstemin Özeti : ... İdare Mahkemesince verilen ... tarihli ve E:...; K:... sayılı kararın, dilekçede yazılı nedenlerle 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesi uyarınca temyizen incelenerek bozulması istenilmektedir.

Savunmanın Özeti : Savunma verilmemiştir.

Danıştay Tetkik Hâkimi :

Düşüncesi : İdare Mahkemesi kararının bozulması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Hüküm veren Danıştay Onikinci Dairesince işin gereği düşünüldü:

Dava; ...davacı tarafından, 657 sayılı Devlet Memurları Kanunu'nun 125. maddesinin birinci fıkrasının (E) bendinin (f) alt bendi uyarınca devlet memurluğundan çıkarma cezasıyla cezalandırılması gerekse de, bir alt ceza uygulanarak kademe ilerlemesinin durdurulması cezasıyla cezalandırılmasına, ancak 1. derecenin 4. kademesinde bulunduğundan anılan cezanın, brüt aylığının 1/4'ünün kesilmesi olarak uygulanmasına ilişkin 20.05.2010 tarihli ve 23 sayılı işlemin iptali istemiyle açılmıştır.

İdare Mahkemesince; olayda karşılıklı bir kavganın mevcut olduğu açık olmakla birlikte, 18.02.2010 tarihli ve 6/1 sayılı soruşturma raporunda, davacı ile ... arasında çıkan kavganın asıl sebebinin ne olduğunu ve kavgayı kimin başlattığını ortaya koymanın mümkün olmadığının belirtildiği, buna rağmen, ...'nin üzerine atılı fiilin sabit görülmeyip davacının üzerine atılı fiilin sabit görülmesinin nedeninin açıklanmadığı, kimin başlattığı ve neden olduğu belirlenemeyen bir kavgada, kavgaya karışanlardan birine hafif bir ceza verilirken diğerine ağır bir ceza verilmesinin suçta ve cezada orantılılık ilkesine aykırı olduğu anlaşıldığından, dava konusu işlemde hukuka uyarlık bulunmadığı gerekçesiyle iptaline karar verilmiştir.

Davalı idare tarafından, Mahkeme kararının hukuka aykırı olduğu ileri sürülerek temyizen incelenip bozulması istenilmektedir.

657 sayılı Devlet Memurları Kanunu'nun 125. maddesinin birinci fıkrasının (E) bendinin (f) alt bendinde; "Amirlerine ve maiyetindekilere fiili tecavüzde bulunmak" fiili Devlet memurluğundan çıkarma cezasını gerektiren fiil ve haller arasında sayılmış, aynı maddenin üçüncü fıkrasında; geçmiş hizmetleri sırasındaki çalışmaları olumlu olan ve ödül veya başarı belgesi alan memurlar için verilecek cezalarda bir derece hafif olanının uygulanabileceği, beşinci fıkrasında ise; öğrenim durumları nedeniyle yükselebilecekleri kadroların son kademelerinde bulunan Devlet memurlarının, kademe ilerlemesinin durdurulması cezasının verilmesini gerektiren hallerde, brüt aylıklarının 1/4'ünün veya 1/2'sinin kesileceği, tekerrüründe görevlerine son verileceği hükme bağlanmıştır.

Dosyanın incelenmesinden; ... davacı ile...i'nde geçici görevli bulunan ... arasında 09.01.2009 tarihinde meydana gelen kavga olayı nedeniyle haklarında soruşturma açıldığı, aynı zamanda olayın adli makamlara intikal ettiği, yapılan soruşturma sonucunda hazırlanan 18.02.2010 tarihli ve 6/1 sayılı raporda getirilen teklif doğrultusunda, 20.05.2010 tarih ve 23 sayılı Bakanlık Yüksek Disiplin Kurulu kararı ile davacının; 657 sayılı Devlet Memurları Kanunu'nun 125. maddesinin birinci fıkrasının (E) bendinin (f) alt bendi uyarınca devlet memurluğundan çıkarma cezasıyla cezalandırılması gerekse de, bir alt ceza uygulanarak kademe ilerlemesinin durdurulması cezasıyla cezalandırılması, ancak 1. derecenin 4. kademesinde bulunduğundan brüt aylığının 1/4'ünün kesilmesi olarak uygulanması üzerine bakılan davanın açıldığı anlaşılmaktadır.

Bakılan olayda, davacı ile ... arasında meydana gelen kavga olayının adli makamlara intikal ettiği, adı geçenlerin basit yaralama suçundan dolayı ... Sulh Ceza Mahkemesi'nde yargılandıkları, yapılan yargılama sonucunda anılan Mahkemenin ... tarihli ve E:..., K:....sayılı kararı ile davacının ve ...'nin eylemleri sabit görülerek kasten yaralama suçundan dolayı ayrı ayrı adli para cezası ile cezalandırılmalarına karar verildiği ve haklarında verilen hükmün açıklanmasının geri bırakıldığı, böylelikle davacının üzerine atılı fiilin mahkeme kararı ile sübuta erdiği, bununla birlikte, dava konusu olayda asıl değerlendirilmesi gereken hususun, kavganın sebebi veya kimin başlattığı olmayıp kamu görevlisi sıfatını taşıyan iki kişinin birbirleriyle her ne sebeple olursa olsun veya kim başlatırsa başlatsın kavgaya karışıp karışmadıkları hususu olduğu, davacının ve ...nin kavga ederek birbirlerini darp ettikleri konusunda bir tereddüt bulunmadığı, adı geçen kişilerin eylemleri nedeniyle memur disiplin hukukunu bozarak kamu hizmetinde aksamalara sebebiyet verdikleri, öte yandan, davacıya ağır ceza verilirken, ...'ye hafif bir ceza verilmesinin ise dava konusu işlemi sakatlamayacağı anlaşıldığından, dava konusu işlemde hukuka aykırılık, aksi yönde verilen İdare Mahkemesi kararında da hukuki isabet bulunmamaktadır.

Açıklanan nedenlerle, davalı idarenin temyiz isteminin kabulü ile Mahkeme kararının bozulmasına, yeniden bir karar verilmek üzere dosyanın İdare Mahkemesine gönderilmesine, bu kararın tebliğ tarihini izleyen 15 (onbeş) gün içerisinde kararın düzeltilmesi yolu açık olmak üzere 15/10/2015 tarihinde oybirliği ile karar verildi.

memurlara verilen disiplin cezalarında memurların itiraz mercilerine itiraz edebilelecekleri gibi itiraz merciine gitmeden davada açabilirler, memur itiraz merciine itiraz etmiş ise itiraz sonucu belli olmadan dava açamaz

T.C.
DANIŞTAY
ONİKİNCİ DAİRE

Esas: 2016/10483

Karar: 2017/1058

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Onikinci Dairesince işin gereği görüşüldü:

Dava;.......................Öğretmeni olarak görev yapan davacının, ................İlçesi, ..................................Ortaokulu'nda matematik derslerine girmek üzere görevlendirildiği dönemde gerçekleşen fiilleriyle ilgili olarak, 657 sayılı Kanun'un 125/D-(d) maddesi uyarınca "1 yıl kademe ilerlemesinin durdurulması" cezasıyla cezalandırılmasına ilişkin ................................................. İl Milli Eğitim Disiplin Kurulu'nun 16.04.2014 tarihli ve 6 sayılı kararının iptali istemiyle açılmıştır.

........................ 2. İdare Mahkemesinin 18.12.2014 tarihli, E:2014/500, K:2014/1134 sayılı kararı ile dava konusu disiplin cezasına ilişkin.................................... İl Milli Eğitim Disiplin Kurulu'nun 16.04.2014 tarihli ve 6 sayılı kararına karşı Milli Eğitim Bakanlığı Yüksek Disiplin Kurulu'na itiraz edildiği ve anılan Kurulun 18.09.2014 tarihli kararında, "İlgiliye isnat edilen fiilin doğruluk kazandığı konusunda yeterli kanaat oluşmadığı..." gerekçesiyle itirazın kabulüne karar verildiği, bu durumda; konusu kalmayan dava hakkında karar verilmesine yer olmadığına, davanın açılmasına sebebiyet veren davalı idareden yargılama gideri ile avukatlık ücretinin alınarak davacıya verilmesine karar verilmiştir.

Danıştay Onikinci Dairesinin 10.03.2016 tarihli, E:2015/2192, K:2016/1316 sayılı kararıyla İdare Mahkemesi kararının onanmasına karar verilmiştir.

Davalı idare tarafından, davacının kendisine verilen dava konusu disiplin cezasına karşı itiraz yoluna gitmesine karşın itirazın sonucunu beklemeden dava yoluna başvurduğu, bu nedenle davanın açılmasına davacının sebebiyet verdiği, bu hususlar gözetilmeden davalı idare aleyhine yargılama gideri ve vekalet ücretine hükmedilmesinin usul ve yasaya aykırı olduğu ve davanın reddi gerektiğine dair itirazları dikkate alınmadan karar verildiği ileri sürülerek karar düzeltme isteminin kabulü ile Dairemiz kararının kaldırılarak İdare Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmesi istenilmektedir.

Danıştay Dava Daireleri ile İdari veya Vergi Dava Daireleri Kurulları tarafından verilen kararların düzeltme yolu ile yeniden incelenebilmeleri 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 54. maddesinde yazılı sebeplerden birinin varlığı ile mümkündür.

Davalı idarenin kararın düzeltilmesi istemini içeren dilekçede ileri sürdüğü sebepler, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 54. maddesinin 1. fıkrasının (c) bendi uyarınca, Dairemiz kararının düzeltilmesini gerektirecek nitelikte bulunduğundan, kararın düzeltilmesi istemi kabul edilerek anılan kararın kaldırılmasından sonra uyuşmazlığın esası yeniden incelendi;

657 sayılı Devlet Memurları Kanunu'nun 6111 sayılı Kanun'un 113. maddesiyle değişik 135. maddesinde, disiplin amirleri tarafından verilen uyarma, kınama ve aylıktan kesme cezalarına karşı disiplin kuruluna, kademe ilerlemesinin durdurulması cezasına karşı yüksek disiplin kuruluna itiraz edilebileceği, itirazda sürenin, kararın ilgiliye tebliği tarihinden itibaren yedi gün olduğu, süresi içinde itiraz edilmeyen disiplin cezalarının kesinleşeceği, itiraz mercilerinin, itiraz dilekçesi ile karar ve eklerinin kendilerine intikalinden itibaren otuz gün içinde kararlarını vermek zorunda oldukları, itirazın kabulü halinde, disiplin amirlerinin kararı gözden geçirerek verilen cezayı hafifletebileceği veya tamamen kaldırabileceği, disiplin cezalarına karşı idari yargı yoluna başvurulabileceği hükme bağlanmıştır.

Mal Memurlarının Kayyımlık Ücretleri Yeniden Belirlendi

19 Mayıs 2026 tarihli Resmî Gazete’de yayımlanan düzenleme ile, kayyım olarak görevlendirilen il müdürleri ile millî emlak personeline ödenecek kayyımlık ücretleri yeniden düzenlendi.

Çevre, Şehircilik ve İklim Değişikliği Bakanlığı teşkilatında, mahallin en büyük mal memuru sıfatıyla kayyımlık görevi yürüten il müdürleri ile bu kapsamda görevlendirilen millî emlak personeline ödenecek aylık ücret oranları yeniden tanımlandı.

Düzenlemeye göre kayyımlık ücretlerinin hesabında esas alınan tutar, 15.000 gösterge rakamının memur aylık katsayısıyla çarpılması suretiyle belirleniyor. 2026 yılı ilk yarısında geçerli olan 1,387871 katsayısı dikkate alındığında baz tutar yaklaşık 20 bin 818 TL olarak hesaplanıyor.

Yeni Kayyımlık Ücretleri

Ücretler Bütçeden Karşılanmayacak

Yönetmelikte yer alan hükümlere göre kayyımlık ücretleri genel bütçeden ödenmiyor. Ödemeler, kayyımlıkla yönetilen malvarlığından ayrılan yönetim gideri payından karşılanıyor.

Bu kapsamda;

• taşınır ve taşınmaz mallar ile diğer haklardan elde edilen gelirlerin yüzde 35’i,
• menkul varlıklar ve faiz gelirlerinin ise yüzde 5’i

yönetim hesabına aktarılıyor.

Düzenleme Danıştay Kararı Sonrası Yapıldı

Yeni düzenleme, 2022 yılında yürürlüğe konulan 6366 sayılı Cumhurbaşkanı Kararı’ndaki benzer ücret hükümlerinin Danıştay 10. Dairesi tarafından 9 Aralık 2025 tarihinde iptal edilmesinin ardından hazırlandı.

Yönetmelik, Resmî Gazete’de yayımlandığı 19 Mayıs 2026 tarihi itibarıyla yürürlüğe girdi.

Danıştay Beşinci Dairesi, geçici görev harcırahına ilişkin emsal niteliğinde bir karara imza attı. Mahkeme, 6245 sayılı Harcırah Kanunu’nun 42. maddesinde yer alan “bir yıllık süre” ibaresinin takvim yılı esas alınarak değil, geçici görevin başladığı tarihten itibaren hesaplanması gerektiğine hükmetti.

Kararın Memurlar Açısından Önemi

Karar, özellikle yılı aşan geçici görevlendirmelerde harcırah hesabının nasıl yapılacağı konusunda emsal niteliği taşıyor. Buna göre;

• 180 günlük süre her takvim yılında yeniden başlamayacak,
• Süre, geçici görevin ilk başladığı tarihten itibaren hesaplanacak,
• Aynı yerde ve aynı iş için bir yıllık dönem içinde en fazla 180 gün harcırah ödenebilecek.

Bu kararın, kamu personelinin geçici görev yolluğu uygulamalarında idarelere yol gösterici olması bekleniyor.

T.C.
DANIŞTAY
Beşinci Daire

Esas No : 2008/5714 Karar No : 2010/2164

Özeti : Harcırah Kanunu'nun 42. maddesinde yer alan "bir yıllık süre"nin, "takvim yılı" olarak değil, "geçici görevin başlangıç tarihinden başlayan bir yıllık süre" olarak kabul edilmesi gerektiği hakkında.
Temyiz İsteminde Bulunan (Davalı) ; Maliye Bakanlığı
Karşı Taraf : ...
İsteğin Özeti : Samsun 1. İdare Mahkemesi'nin 29.5.2008 günlü, E:2007/1654, K:2008/975 sayılı kararının dilekçede yazılı nedenlerle temyizen incelenerek bozulması isteminden ibarettir.
Cevabın Özeti : Cevap verilmemiştir.

Danıştay Tetkik Hakimi: Serap Erkan

Düşüncesi : İdare Mahkemesi kararının bozulması gerektiği düşünülmüştür.
Danıştay Savcısı: İsa Yeğenoğlu

Düşüncesi : İdare ve vergi mahkemelerince verilen kararların temyizen incelenerek bozulabilmesi için, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49 uncu maddesinin birinci fıkrasında belirtilen nedenlerin bulunması gerekmektedir.

Temyiz dilekçesinde öne sürülen hususlar, söz konusu maddede yazılı nedenlerden hiçbirisine uymadığından, istemin reddi ile temyiz edilen Mahkeme kararının onanmasının uygun olacağı düşünülmektedir,

TÜRK MİLLETİ ADINA

Hüküm veren Danıştay Beşinci Dairesi'nce işin gereği düşünüldü:

Sinop Defterdarlığı Boyabat Mal Müdürlüğü'nde görev yapmakta iken Ankara Mesleki Eğitim Kurs Müdürlüğü'nde mesleki eğitim kursuna katılan davacı, geçici görev gündeliğinin kurs süresince tam olarak ödenmesi talebiyle yaptığı başvurunun reddine ilişkin 22.5.2007 günlü, 259 sayılı işlemin iptali ve söz konusu yolluğun yasal faiziyle birlikte ödenmesine hükmedilmesi istemiyle dava açmıştır.

Samsun 1. İdare Mahkemesi'nin 29.5.2008 günlü, E:2007/1654, K:2008/975 sayılı kararıyla; davacının 18.9.2006-17.5.2007 tarihleri arasında gördüğü eğitim kursu nedeniyle kendisine 2007/Şubat ayına kadar (2007 yılında 52 gün olmak üzere) geçici görev yolluğu ödendiği, 6245 sayılı Harcırah Kanunu'nun 42. maddesi uyarınca geçici görev gündeliğinin azami 180 gün ödenecek olması karşısında, 2007 yılında eksik ödenen süreler için davacıya anılan yolluğunun ödenmesi gerektiği gerekçesiyle dava konusu işlem iptal edilmiş ve söz konusu yolluğun yasal faiziyle birlikte davacıya ödenmesine hükmedilmiştir.

Davalı idare, 6245 sayılı Kanun'un 42. maddesinde yer alan 180 ünlük sürenin takvim yılı esas alınarak hesaplanmaması gerektiğini ileri sürmekte ve idare Mahkemesi kararının temyizen incelenerek bozulmasını istemektedir.

6245 sayılı Harcırah Kanunu'nun "Geçici Görev Gündeliğinin Verilebileceği Azami Süre" başlıklı 42. maddesinin (a) bendinde, geçici bir görev ile başka bir yere gönderilenlere, görev mahalline varış tarihinden itibaren bu Kanuna göre verilecek gündeliklerin, yurt içinde bir yıllık dönem zarfında aynı yerde, aynı iş için ve aynı şahsa 180 günden fazla olamayacağı, ilk 90 gün için tam, takibeden 90 gün için 2/3 oranında ödeneceği hükmü getirilmiştir.

Dava dosyasının incelenmesinden; Sinop Defterdarlığı Boyabat Malmüdürlüğü'nde görev yapan davacının, 18.9.2006-17.5.2007 tarihleri arasında eğitim amacıyla görevlendirildiği ve bu görevlendirmeden kaynaklanan geçici görev yolluğunun, geçici görev tarihinden başlamak üzere, 6245 sayılı Harcırah Kanunu'nun 42. maddesinde yer alan esaslar çerçevesinde hesaplanarak kendisine ödendiği anlaşılmıştır.

Uyuşmazlık, 6245 sayılı Kanun'un 42. maddesinde yer alan 180 günlük sürenin hesabında geçici görevlendirmenin başlangıç ve bitiş tarihleri arasındaki sürenin mi esas alınacağı, yoksa diğer yıllara sarkan görevlendirmelerde her yıl için ayrı bir 180 günlük hesaplama mı yapılacağından doğmaktadır.

Yurt içinde ve dışında aynı şahsın geçici görev halinin üç aydan fazla devam etmesi halinde uzun süreli yevmiye ödenmesini engellemek amacıyla 6245 sayılı Kanun'un 42, maddesinde aynı yerde, aynı iş için, aynı şahsa 180 günden fazla yevmiye verilemeyeceği hükmü yer almış olup, maddenin getiriliş amacı göz önünde bulundurulduğunda, maddede yer alan bir yıllık sürenin takvim yılı olarak değil, geçici görevin başlangıç tarihinden başlayan bir yıllık süre olarak dikkate alınması gerektiği sonucuna varılmıştır.

Bu durumda, davacının 2006 yılında başlayıp 2007 yılında son bulan geçici görevlendirmesi nedeniyle geçici görev yolluğunun, geçici görevin başlangıç ve bitiş tarihleri arasında, 6245 sayılı Kanun'un 42. maddesinde belirtilen sınırlar içinde ödenmiş olması karşısında, dava konusu işlemde hukuka aykırılık, dava konusu işlemin iptali yolundaki İdare Mahkemesi kararında hukuki isabet bulunmamaktadır.

Açıklanan nedenlerle, davalı idarenin temyiz isteminin kabulüyle, Samsun 1. İdare Mahkemesi'nce verilen 29.5.2008 günlü, E:2007/1654, K:2008/975 sayılı kararın 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinin l/b fıkrası uyarınca bozulmasına, aynı maddenin 3622 sayılı Kanun'la değişik 3. fıkrası gereğince ve yukarıda belirtilen hususlar da gözetilerek yeniden bir karar verilmek üzere dosyanın adı geçen Mahkeme'ye gönderilmesine, 13.4.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.

Yönetmeliğin 56 ncı maddesine göre, istirahat raporlarının fenne uygunluğu konusunda tereddüt bulunması halinde, memur hastalık izni kullanıyor sayılmakla birlikte, ancak belirli şartların varlığında hakem hastaneye sevk edilebilecek.

Yeni düzenleme ile;

- Rapor süresinintek seferde iki günü aşması halinde doğrudan hakem hastaneye sevk yapılamayacaktır.

- Yıl içinde toplam rapor gün sayısının beş günü aşması durumunda, kişi hastalık izni kullanıyor sayılmakla birlikte Sağlık Bakanlığınca belirlenen hakem hastane listesinde yer alan ve kişinin bulunduğu yere en yakın aynı veya üst roldeki bir hastaneye sevk edilecektir.

İtiraz Süreci Kesin Kararla Sonuçlanacak

Sevki yapılan hakem hastanenin sağlık kurulunca yapılan değerlendirme sonucunda verilen karar kesin olacak olup, bu karara itiraz edilemeyecektir.

Ücretlendirme Esasları

- Kamu kurum ve kuruluşlarında görevde bulunan kamu personelinin istirahat raporlarına kurumlarınca yapılan itiraz halinde ücret talep edilmeyecektir.

- Bunların dışındaki istirahat raporlarına itiraz halinde ortaya çıkacak sağlık hizmeti giderleri itirazda bulunandan tahsil edilecektir.

Yönetmeliğin Diğer Önemli Hükümleri

Yönetmelik ayrıca;

- Sağlık durum belgesi düzenlenmesi
- Engelli sağlık kurulu raporları
- Silah bulundurma ve taşıma ruhsatına esas sağlık raporları
- Adli rapor düzenlenmesi
- Raporlara itiraz usul ve esasları

gibi birçok konuda ayrıntılı düzenlemeler içermektedir.

Söz konusu Yönetmelik, 1219 sayılı Tababet ve Şuabatı San'atlarının Tarzı İcrasına Dair Kanun, 3359 sayılı Sağlık Hizmetleri Temel Kanunu ve 5258 sayılı Aile Hekimliği Kanunu'na dayanılarak hazırlanmış olup, yayımı tarihinde yürürlüğe girmiştir.

18 Mayıs 2026 tarihli ve 11361 sayılı Cumhurbaşkanlığı Kararı ile “Sağlık Raporları Yönetmeliği” yürürlüğe konulmuştur. Yönetmelik, 1219 sayılı Tababet ve Şuabatı San’atlarının Tarzı İcrasına Dair Kanun, 3359 sayılı Sağlık Hizmetleri Temel Kanunu, 5258 sayılı Aile Hekimliği Kanunu ile 1 sayılı Cumhurbaşkanlığı Teşkilatı Hakkında Cumhurbaşkanlığı Kararnamesinin 355 inci ve 537 nci maddelerine dayanmaktadır.

Yönetmelik, resmî ve özel tüm sağlık hizmeti sunucuları ile özel hukuk tüzel kişileri ve gerçek kişileri kapsamaktadır. Düzenleme ile sağlık raporlarının hangi sağlık hizmeti sunucularında, ne şekilde düzenleneceği, rapor formatları, itiraz süreçleri ile personelin görev, yetki ve sorumlulukları belirlenmiştir.

Yönetmelikte öne çıkan başlıca düzenlemeler şunlardır:

Kişilerden genel sağlık durumu için sağlık raporu istenmesi hâlinde, öncelikle Bakanlığın elektronik sağlık sistemleri üzerinden “sağlık durum belgesi” talep edilecektir. Sağlık raporu başvurularında kişisel sağlık bilgi formunun eDevlet üzerinden doldurulması zorunlu hale getirilmiştir.

Kimlik tespitine ilişkin usuller yeniden düzenlenmiş; sağlık raporu düzenlenecek çocuklar dâhil tüm kişilerin fotoğrafının kurul sekretaryasınca çekilerek sisteme aktarılması zorunlu kılınmıştır. Birinci basamak sağlık hizmeti sunucularında düzenlenen raporlar için fotoğraf zorunluluğu bulunmamaktadır.

Tam teşekküllü sağlık kurullarının teşkiline ilişkin usuller yeniden belirlenmiş; kurulların başhekim veya görevlendireceği bir hekim başkanlığında iç hastalıkları, genel cerrahi, göz, kulak burun boğaz, nöroloji, ruh sağlığı ve hastalıkları ile fiziksel tıp ve rehabilitasyon veya ortopedi ve travmatoloji uzmanlarından oluşacağı hükme bağlanmıştır.

İstirahat raporları bakımından, tek hekim raporu ile bir defada en çok on gün istirahat verilebileceği, bir takvim yılı içinde aynı kişiye verilecek istirahat raporlarının toplamının kırk günü geçemeyeceği belirtilmiştir.

Silah bulundurma veya taşıma ruhsatı alacak kişilere verilecek sağlık raporlarına ilişkin ayrıntılı sağlık kriterleri getirilmiş; epilepsi, demans, narkolepsi, psikotik bozukluklar, duygu durum bozuklukları ile madde, kumar veya alkol bağımlılığı bulunanlara olumlu sağlık kurulu raporu verilemeyeceği düzenlenmiştir.

Adli hekimlik hizmetleri, adli raporların düzenlenmesi ve formatı, muayene yapmaya ve rapor tanzimine yetkili kişiler, adli vakalarda kimlik tespiti ve bilgilendirme yükümlülüğü gibi hususlar da ayrıntılı olarak düzenlenmiştir.

Sağlık kurulu raporlarına itiraz usulleri yeniden belirlenmiş; itiraz süreleri, hakem hastane seçimi ve bölge hakem hastanelerinin kararlarının kesin olduğu hüküm altına alınmıştır.

Gerçeğe, fenne ve usule aykırı olarak düzenlendiği tespit edilen sağlık raporlarının geçersiz sayılacağı ve ilgililer hakkında 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 204 üncü ve 210 uncu maddeleri gereğince suç duyurusunda bulunulacağı belirtilmiştir.

Yönetmelik yayımı tarihinde yürürlüğe girmiş olup, hükümlerini Cumhurbaşkanı yürütmektedir.

Yönetmelik metnine ulaşmak için tıklayınız

19 Mayıs 2026 tarihli ve 33258 sayılı Resmî Gazete’de, Çevre, Şehircilik ve İklim Değişikliği Bakanlığından “Milli Emlak Genel Tebliği (Sıra No: 345)’nde Değişiklik Yapılmasına Dair Tebliğ (Sıra No: 425)” yayımlanmıştır.

Yapılan düzenleme ile, 4/7/2012 tarihli ve 28343 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanan Milli Emlak Genel Tebliği’nin 9 uncu maddesinin üçüncü fıkrası tamamen yeniden kaleme alınmıştır.

Yeni düzenlemeye göre, hak sahipliği kesinleştiği hâlde satışı gerçekleştirilemeyen taşınmazlar için hak sahibinin talebi üzerine, genel hükümlere göre değerlendirilmek üzere, öncelikle aynı il sınırları içinde bulunan 2/B taşınmazlarından, bedeli hak sahibi olduğu taşınmazın rayiç bedeline eşdeğer başka bir taşınmazın doğrudan satılabileceği, Tebliğ ekinde (EK8/A) yer alan yazıyla bildirilecektir.

Aynı il sınırları içinde eşdeğer taşınmaz bulunmaması hâlinde, farklı il sınırları içerisinde bulunan taşınmazların eşdeğer olarak değerlendirilmesine ilişkin usul ve esasların Bakanlıkça belirleneceği hükme bağlanmıştır.

Satışa konu edilemeyen taşınmazın üzerinde kişiye ait muhdesat (bağımsız bölüm, bina, tesis gibi yapı) bulunması durumunda, anılan Tebliğ’in 17 nci maddesinin ikinci fıkrası kapsamında belirlenecek muhdesat bedelinin zemin bedeline ekleneceği; ancak bu bedelin eşdeğer taşınmaz satışında taşınmazın rayiç bedelinden düşüleceği belirtilmiştir.

Düzenlemede ayrıca, satışa konu edilemeyen taşınmaz ile önerilen taşınmazın rayiç bedelleri arasında en fazla yüzde yirmi fark olabileceği, bu orana kadar Hazine lehine oluşan farkların herhangi bir indirim uygulanmaksızın defaten ve nakden tapu işlemleri öncesinde ilgili kişi tarafından ödeneceği hüküm altına alınmıştır.

Söz konusu Tebliğ yayımı tarihinde yürürlüğe girmiş olup, hükümlerini Çevre, Şehircilik ve İklim Değişikliği Bakanı yürütmektedir.

19 Mayıs 2026 SALI

Resmî Gazete

Sayı : 33258

TEBLİĞ

Çevre, Şehircilik ve İklim Değişikliği Bakanlığından:

MİLLİ EMLAK GENEL TEBLİĞİ (SIRA NO: 345)’NDE

DEĞİŞİKLİK YAPILMASINA DAİR TEBLİĞ

(SIRA NO: 425)

MADDE 1 4/7/2012 tarihli ve 28343 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanan Milli Emlak Genel Tebliği (Sıra No: 345)’nin 9 uncu maddesinin üçüncü fıkrası aşağıdaki şekilde yeniden düzenlenmiştir.

“(3) Hak sahipliği kesinleşen ancak satışı mümkün olmayan taşınmazlara karşılık olmak üzere hak sahipleri tarafından talep edilmesi halinde, genel hükümlere göre değerlendirilecek 2/B taşınmazlarından öncelikle aynı il sınırları içinde bulunanlardan bedeli hak sahibi oldukları taşınmazın rayiç bedeline eşdeğer başka bir taşınmazın doğrudan satılabileceği örneği bu Genel Tebliğin ekinde (EK8/A) yer alan yazıyla bildirilecektir. Aynı il sınırları içinde değerlendirilebilecek eşdeğer taşınmaz bulunmaması durumunda farklı il sınırları içerisinde bulunan taşınmazların eşdeğer olarak değerlendirilmesine ilişkin hususlar Bakanlıkça belirlenecektir. Satışa konu edilemeyen taşınmazın üzerinde kişiye ait muhdesat bulunması durumunda, bu Genel Tebliğin 17 nci maddesinin ikinci fıkrası kapsamında belirlenecek muhdesat bedeli zemin bedeline eklenecektir. Ancak bu bedel eşdeğer taşınmaz satışında taşınmazın rayiç bedelinden düşülecektir. Satışa konu edilemeyen taşınmaz ile önerilen taşınmazın rayiç bedelleri arasında en fazla yüzde yirmi fark olabilecektir. Bu orana kadar Hazine lehine olan farklar indirim uygulanmaksızın defaten ve nakden tapu işlemleri öncesinde ilgilisi tarafından ödenecektir.”

MADDE 2 Bu Tebliğ yayımı tarihinde yürürlüğe girer.

MADDE 3 Bu Tebliğ hükümlerini Çevre, Şehircilik ve İklim Değişikliği Bakanı yürütür.

18 Mayıs 2026 tarihli ve 11362 sayılı Cumhurbaşkanlığı Kararı ile “Mal Memurlarının Kayyımlığı Hakkında Yönetmelikte Değişiklik Yapılmasına Dair Yönetmelik” yürürlüğe konulmuştur. Söz konusu düzenleme, 3561 sayılı Mal Memurlarının Kayyım Tayin Edilmesine Dair Kanun’un 2 nci maddesi gereğince Cumhurbaşkanı tarafından imzalanmıştır.

Bilindiği üzere, anılan yönetmelikte daha önce 8/11/2022 tarihli ve 6366 sayılı Cumhurbaşkanı Kararıyla da değişiklik yapılmış; ancak bu değişiklikler, Danıştay Onuncu Dairesinin 9/12/2025 tarihli ve E.:2022/7516, K.:2025/5847 sayılı kararıyla iptal edilmişti. İptal kararının ardından yeniden hazırlanan metin, yeni bir Cumhurbaşkanlığı Kararıyla ihdas edilmiştir.

Yapılan düzenlemeler özetle şu şekildedir:

Yönetmeliğin 4 üncü maddesiyle, “Bakanlık” tanımı “Çevre, Şehircilik ve İklim Değişikliği Bakanlığı” olarak; “Kayyımlık bürosu” tanımı, çevre, şehircilik ve iklim değişikliği il müdürüne bağlı olarak kurulan millî emlâk teşkilatı bünyesindeki birimler şeklinde; “Mahallin en büyük mal memuru” tanımı ise ilgili il müdürü olarak yeniden düzenlenmiştir.

9 uncu maddede, denetim yetkisine ilişkin “defterdarlık muhasebe” ibaresi “Bakanlık müfettişlerine ve milli emlak” şeklinde değiştirilmiş; ayrıca bazı fıkralarda yer alan “Bakanlıkça” ibareleri “Hazine ve Maliye Bakanlığınca” olarak tadil edilmiştir. Benzer şekilde, 16 ncı maddede yer alan “Bakanlıkça” ibaresi de “Hazine ve Maliye Bakanlığınca” şeklinde değiştirilmiştir.

17 nci maddede “defterdarlık birimleri” ibaresi “milli emlak” olarak, 18 inci maddede ise “defterdar yardımcısına veya kayyımlık bürosu görevlilerine” ibaresi “millî emlâk dairesi başkanına, millî emlâk/emlâk müdürüne, ilçelerde milli emlâk müdürüne veya milli emlâk müdür yardımcısına” şeklinde yeniden düzenlenmiştir.

21 inci maddede, kayyım tarafından yetki devredilen veya görevlendirilen personele ödenecek tazminat oranları yeniden belirlenmiştir: Milli emlâk dairesi başkanı için yüzde yüz, millî emlâk/emlâk müdürleri ve kayyımlık bürosu başkanı için yüzde yetmiş beş, millî emlâk/emlâk müdür yardımcıları için yüzde altmış beş, diğer milli emlâk görevlileri için yüzde altmış olarak tespit edilmiştir.

Yönetmelik hükümleri yayımı tarihinde yürürlüğe girmiş olup, bu Yönetmeliği Cumhurbaşkanı yürütmektedir.

YÖNETMELİK

Karar Sayısı: 11362

Ekli “Mal Memurlarının Kayyımlığı Hakkında Yönetmelikte Değişiklik Yapılmasına Dair Yönetmelik”in yürürlüğe konulmasına, 3561 sayılı Mal Memurlarının Kayyım Tayin Edilmesine Dair Kanunun 2 nci maddesi gereğince karar verilmiştir.

18 Mayıs 2026

Recep Tayyip ERDOĞAN

CUMHURBAŞKANI

MAL MEMURLARININ KAYYIMLIĞI HAKKINDA YÖNETMELİKTE DEĞİŞİKLİK YAPILMASINA DAİR YÖNETMELİK

MADDE 1- 15/4/2009 tarihli ve 2009/14954 sayılı Bakanlar Kurulu Kararı ile yürürlüğe konulan Mal Memurlarının Kayyımlığı Hakkında Yönetmeliğin 4 üncü maddesinin birinci fıkrasının (a), (d) ve (f) bentleri aşağıdaki şekilde yeniden düzenlenmiştir.

“a) Bakanlık: Çevre, Şehircilik ve İklim Değişikliği Bakanlığını,”

“d) Kayyımlık bürosu: Kayyımlık işlemlerini yürütmek üzere doğrudan çevre, şehircilik ve iklim değişikliği il müdürüne bağlı olarak kurulan millî emlâk dairesi başkanlığı, millî emlâk müdürlüğü veya millî emlâk şefliğinde görevli memurlardan oluşturulan büroyu,”

“f) Mahallin en büyük mal memuru: Her ilin merkez ve ilçeleri için çevre, şehircilik ve iklim değişikliği il müdürünü,”

MADDE 2- Aynı Yönetmeliğin 9 uncu maddesinin birinci fıkrasının (ç) bendinde yer alan “defterdarlık muhasebe” ibaresi “Bakanlık müfettişlerine ve milli emlak” şeklinde ve dördüncü fıkrasında yer alan “Bakanlıkça” ibaresi “Hazine ve Maliye Bakanlığınca” şeklinde yeniden düzenlenmiştir.

MADDE 3- Aynı Yönetmeliğin 16 ncı maddesinin birinci fıkrasında yer alan “Bakanlıkça” ibaresi “Hazine ve Maliye Bakanlığınca” şeklinde yeniden düzenlenmiştir.

MADDE 4- Aynı Yönetmeliğin 17 nci maddesinin birinci fıkrasının (c) bendinde yer alan “defterdarlık birimleri” ibaresi “milli emlak” şeklinde yeniden düzenlenmiştir.

MADDE 5- Aynı Yönetmeliğin 18 inci maddesinin birinci fıkrasında yer alan “defterdar yardımcısına, veya kayyımlık bürosu görevlilerine” ibaresi “millî emlâk dairesi başkanına, millî emlâk/emlâk müdürüne, ilçelerde milli emlâk müdürüne veya milli emlâk müdür yardımcısına” şeklinde yeniden düzenlenmiştir.

MADDE 6- Aynı Yönetmeliğin 21 inci maddesinin birinci fıkrasının (c) bendi aşağıdaki şekilde yeniden düzenlenmiştir.

“c) Kayyım tarafından yetki devredilen veya görevlendirilen;

1) Milli emlâk dairesi başkanı için yüzde yüzünü,

2) Millî emlâk/emlâk müdürleri ve kayyımlık bürosu kurulan illerde büro başkanı için yüzde yetmişbeşini,

3) Millî emlâk/emlâk müdür yardımcıları için yüzde altmışbeşini,

4) Diğer milli emlâk görevlileri için yüzde altmışını,”

MADDE 7- Bu Yönetmelik yayımı tarihinde yürürlüğe girer.

MADDE 8- Bu Yönetmelik hükümlerini Cumhurbaşkanı yürütür.

Çanakkale’de deniz ve doğa ile iç içe konaklama imkanı sunan Çanakkale 18 Mart Üniversitesi Dardanos Yerleşkesi ve Uygulama Oteli, özellikle yaz sezonunda tatil yapmak isteyenler ile kamu personellerinin tercih ettiği tesisler arasında yer alıyor.

Ege’nin mavisi ile Kaz Dağları’nın yeşil doğasının birleştiği bölgede bulunan tesis, sakin atmosferi ve geniş konaklama seçenekleriyle dikkat çekiyor.

Dardanos Uygulama Oteli Adres ve İletişim Bilgileri

Adres: Çınarlı Köyü Mahallesi, Dardanos Yerleşkesi, Eski İzmir Caddesi, Çanakkale

Telefon: (0286) 247 07 00 – (0286) 247 07 18

Cep Telefonu: 0530 543 10 28

E-Posta: dardanos@comu.edu.tr

Denize Sıfır Konumda Tatil İmkanı

Çanakkale Onsekiz Mart Üniversitesi bünyesinde hizmet veren Dardanos Yerleşkesi Hotel Eğitim ve Dinlenme Tesisi, Marmara Denizi’nin kıyısında doğayla iç içe bir konumda bulunuyor.

Tesis içerisinde;

• Deniz manzaralı konaklama alanları
• Restoran ve yeme içme alternatifleri
• Spor ve sosyal aktivite alanları
• Dinlenme ve yürüyüş alanları

yer alıyor.

Aileler ve arkadaş grupları için uygun olan tesis, özellikle yaz aylarında yoğun ilgi görüyor.

Çanakkale Merkez ve Havalimanına Yakın

Dardanos Uygulama Oteli;

• Çanakkale Havalimanı’na yaklaşık 8 kilometre,
• Çanakkale şehir merkezine ise yaklaşık 10 kilometre

mesafede bulunuyor.

Bu yönüyle hem şehir merkezine yakın hem de sakin bir tatil yapmak isteyenler için avantajlı bir konum sunuyor.

Oda Kapasitesi ve Konaklama Seçenekleri

Tesiste toplam;

• 10 adet dubleks oda,
• 48 adet standart oda,
• 2 adet engelli odası

bulunuyor.

Standart odalar 3 ve 4 yataklı olarak hizmet veriyor.

• 20 adet üç yataklı standart odada tek kişi konaklama yapılabiliyor.
• Dört yataklı odalarda ise minimum 2 kişi konaklama şartı bulunuyor.

Doğa ve Deniz Manzarasıyla Dikkat Çekiyor

Çanakkale’nin en bilinen dinlenme tesislerinden biri olan Dardanos Yerleşkesi ve Uygulama Oteli, doğa ile iç içe konumu sayesinde özellikle huzurlu bir tatil arayanların tercihleri arasında yer alıyor. Deniz manzarası, geniş sosyal alanları ve uygun konaklama seçenekleriyle tesis, Çanakkale’de öne çıkan uygulama otellerinden biri olarak dikkat çekiyor.

Kamu hizmetlerinin yürütülmesi amacıyla, ilgili kamu personelinin görev yaptığı yerden başka bir yere görevlendirilmesi her zaman söz konusu olabilmektedir. Mevzuat kapsamdaki bu görevlendirme ve ödemeler ise, 6245 sayılı Harcırah Kanunu’na göre yapılmaktadır. Söz konusu Kanun çerçevesinde, yol gideri tabiri, bir görevin yapılması amacıyla bulundukları yerden (memuriyet mahallinden) başka bir yere sürekli veya geçici görevle gönderilen memur ve hizmetlilerin yolculuk edecekleri taşıt araçlarına ödeyecekleri ücreti ifade etmektedir. Bu çerçevede, yol masrafı; yolculukta kullanılacak nakil vasıtası ücretlerini anlatmaktadır. Bu ücret, yolculuğun muayyen tarifeli nakil vasıtası ile yapılması halinde memuriyet derecesine göre Kanuna bağlı (1)sayılı cetvelin birincisütununda yazılı makam ve sıfatlar ile vazife aylık veya ücret tutarlarına göre aynı cetvelin ikinci sütununda gösterilen mevkie ait bilet parasından, gayri muayyen tarifeli nakil vasıtaları ile seyahatte ise aynı cetvelin üçüncü sütunundaki nakil vasıtaları için ödenen veya yasada açıkça belirtilmek koşulu ile istisnai olarak yolculuk edilen herhangi bir vasıta için yapılan gerçek giderden oluşmaktadır. Harcırah Kanunu’nun 6’ncı maddesinin birinci fıkrası, harcırah esas itibarıyla “gidip gelmeye en uygun ve kullanılması mutat olan yol ve taşıt araçları üzerinden” verilmesine amirdir. Bu hükümle kanun koyucu sadece muayyen tarifeli ve genellikle kamuya ait taşıt araçlarını ve bunların işletildiği yolu kastetmemiş; yolculuk için birden fazla yol ve taşıt aracı kullanılabiliyorsa yerel uygulamaya göre o yerdeki vatandaşların çoğunluğunun tercihlerinin de dikkate alınmasını öngörmüştür. Bunagöre,memuriyetmahallidışına sürekliveyageçicigörevlegönderilenkişilereverilecekharcırahın hesaplanmasında, aynı yere giden diğer vatandaşların çoğunluğunun izlediği yol ve kullandığı taşıt hangisi ise o esas alınacaktır. Ancak kullanılması mutat olan (yani alışılmış, çoğunluğun tercih ettiği) yolda hem muayyen tarifeli, hem de gayri muayyen tarifeli taşıt işletilmekte ise, harcırah muayyen tarifeli taşıta göre hesaplanacaktır. Yurt içinde yapılacak yolculuklarda ödenecek yol giderinin Kanuna ekli (1) sayılı cetvelde gösterilen esaslara göre ödeneceği 27’nci maddede öngörülmüştür. Aynı maddede, yolculuk yapılan aracın muayyen tarifeli olup olmaması hallerinde yol masraflarının ne şekilde hesaplanacağı da gösterilmiştir.

6245 sayılı Harcırah Kanunu’nun 6’ncı maddenin 4’üncü fıkrasında ise, birinci fıkraya göre takip edilmesi gereken yolun dışında bir yoldan veya kullanılması gereken taşıt aracından başka bir araçla yolculuk yapılmasının işin gereğine göre zorunlu olması halinde, bu yol ve taşıt aracına ilişkin masrafların kabulü merkezde ita amiri veya bu durumda olan amirlerin, taşrada memur ve hizmetlinin mensup olduğu kurumun ita amiri durumunda olan kimsenin veya mahallin en büyük askeri ve mülki amirinin önceden verilmiş yazılı bir emrinin bulunmasına bağlıdır kuralına yer verilmiştir. 6245 sayılı Kanun’un 27’nci maddesinde, yurt içinde yol masrafının, muayyen tarifeli olmayan nakil vasıtalarıyla seyahat halinde bu kanuna bağlı (1) sayılı cetvelin 3 numaralı sütununda gösterilen nakil vasıtalarına göre ihtiyar olunan hakiki masraftan terekküp edeceği hükme bağlanmış olup, Yasanın 27’nci maddesine bağlı (1) sayılı cetvelde ise, 33’üncü maddenin (b) bendine dahil olanların gayrımuayyen tarifeli taşıtla seyahatinde, mutat ve ekonomik olan yol masrafı ve icap ve zaruret halinde kullanılacak diğer taşıtlara göre hakiki yol masrafı olarak belirlenmiştir. Bahse konu cetvelin “Açıklama” başlığı altındaki 5’nci maddesinde ise, özel otomobilleriyle seyahat edenlere, müstahak oldukları taşıt ücreti ile bu taşıta göre geçecek günler için verilmesi gereken gündelikten fazla ödeme yapılamayacağı kuralına yer verilmiştir. Öte yandan, 6245 sayılı Harcırah Kanunu’nun 14’üncü maddesinde, Kanun kapsamında bulunanlardan kurumlara ait bir görevin yapılması amacıyla memuriyet mahalli dışında geçici olarak görevlendirilenlere ödenmesi gereken yol gideri, gündelik ve taksi ücretleri düzenlenmiş, buna karşın, kurumlara ait bir görevin yapılması amacıyla memuriyet mahalli içinde bir yere gönderilenlere ödenecek yol masrafı ise anılan Kanunun “Memuriyet mahalleri içinde yol masrafı” başlıklı 28’inci maddesinde düzenlenmiştir. Anılan 28’inci madde ise; “Memuriyet mahalli içinde taşıt ile gidilmesi gereken bir yere görev ile gönderilenlerin (48’inci madde kapsamına girenler hariç) yol masrafı mutat olan taşıt aracına göre yapılacak gerçek masraf üzerinden verilir. Acele ve zorunlu hallerde, daire amirinin onayı ile, mutat taşıt dışındaki araçlarla gidilmesi halinde bu taşıt için yapılan masraf yol masrafı olarak ödenir.” hükmüne amirdir. Söz konusu maddede yer aldığı üzere; memuriyet mahalli içinde yapılacak görevlendirmelerde öncelikle mutat taşıt araçlarının kullanılacağı, acele ve zorunlu hallerde de daire amirinin onayı ile (acele ve zorunlu hallerin önceden belirlenerek onay alınmasının mümkün olamadığı hallerde, sonradan alınacak bir onayın harcırah beyannamelerine eklenmesi şartıyla) mutat taşıt dışındaki araçların kullanılabileceği bu durumda da bu taşıt için yapılan masrafın yol masrafı olarak ödenmesi mümkün bulunmaktadır. Bu düzenleme ile hizmet araçları bulunmayan veya yeteri kadar hizmet aracı olmayan kamu kurum ve kuruluşlarının hizmetlerinin yürütülmesi ve görevin gecikmeksizin yerine getirilmesinin amaçlandığını söyleyebiliriz. Hazine ve Maliye Bakanlığınca bu konuda ayrıca açıklayıcı yazı düzenlenmiş olup, söz konusu yazıda ise A) Mutat taşıtın işlediği bir yere; mutat taşıt, mutat olmayan bir taşıt veya özel otomobil ile gidilmesi halinde, mutat ve ekonomik olan taşıta ait yol masrafının ödenmesi, B) Mutat taşıtın işlemediği bir yere; a) Daire amirinin onayı ile acele ve zorunlu hallerde, mutat olmayan taşıt ile gidilmesi durumunda, bu taşıta ait yol masrafının ödenmesi, b) Daire amirinin onayı ile acele ve zorunlu hallerde, özel otomobil ile gidilmesi durumunda, belediyelerden veya yetkili mercilerden alınacak taksi rayicine göre bekleme süresi dikkate alınmaksızın belirlenecek ücretin 2/3’ünün ödenmesi, gerektiği hususu yer almaktadır. Ayrıca, aynı yazıda, hem memuriyet mahalli dışında hem de memuriyet mahalli içinde göreve mutat olmayan taşıt veya özel otomobil ile grup halinde gidilmesi halinde, hesaplanan yol giderinin grupta bulunan görevli sayısına bölündükten sonra hisselerine düşen giderin yol masrafı olarak ödenmesi gerektiği ifade edilmiştir. Harcırah Bildirimlerinin e-Yolluk uygulaması üzerinde yürütülmesi durumunda ise, yukarıda ifade edilen hususlar ışığında, mevcut uygulamanın (e-Yolluk) hatalı bildirimleri de kabul ettiği dikkate alınarak, beyanda bulunulması uygun olacaktır. Yani ödenmemesi gereken bir giderin beyan edilmesi halinde bu hususta program tarafından bir uyarı gelmemekte olup, ilgilinin beyanı esastır

Devlet memurlarının yıllık izinlerinin Kurban Bayramı, resmi tatil veya idari izin günlerine denk gelmesi halinde bu sürelerin yıllık izinden düşülüp düşülmeyeceği uzun süredir merak edilen konular arasında yer alıyor. Devlet Personel Başkanlığı tarafından verilen 29.04.2016 tarihli görüş yazısında konu ayrıntılı şekilde açıklığa kavuşturuldu.

Resmi Tatil ve İdari İzin Günleri Yıllık İzinden Düşülmez

657 sayılı Devlet Memurları Kanunu kapsamında verilen görüşe göre;

• Yıllık izin süresi içinde kalan Cumartesi ve Pazar günleri yıllık izne dahil edilir.
• Ancak yıllık izin süresine denk gelen:
  • Kurban Bayramı,
  • Ramazan Bayramı,
  • Ulusal bayramlar,
  • Genel tatil günleri,
  • Başbakanlık/Cumhurbaşkanlığı tarafından verilen idari izinler

mesai gününe denk geliyorsa yıllık izin süresinden düşülmez.

Bu nedenle Kurban Bayramı tatiline denk gelen resmi tatil günleri memurun yıllık izin hakkından mahsup edilmez.

ÖZET: Devlet memurunun yıllık veya mazeret izin süresinin Başbakanlıkça verilen idari izin ile Ulusal Bayram ve genel tatil günlerine rastlaması durumunda, bu sürelerin yıllık veya mazeret izin sürelerinden düşülüp düşülemeyeceği ile yıllık iznini yarıda keserek göreve dönmek isteyen personelin talebinin yerine getirilmesinde idarenin takdir yetkisinin bulunup bulunmadığı hk. (29.04.2016 - 2635)

Devlet memurunun yıllık veya mazeret izin süresinin Başbakanlıkça verilen idari izin ile Ulusal Bayram ve genel tatil günlerine rastlaması durumunda, bu sürelerin yıllık veya mazeret izin sürelerinden düşülüp düşülemeyeceği ile yıllık iznini yarıda keserek göreve dönmek isteyen personelin talebinin yerine getirilmesinde idarenin takdir yetkisinin bulunup bulunmadığı hususlarında görüş talep eden ilgi yazı incelenmiştir.
Türkiye Cumhuriyeti Anayasasının "Çalışma şartları ve dinlenme hakkı" başlıklı 50 nci maddesinde; "Kimse, yaşına, cinsiyetine ve gücüne uymayan işlerde çalıştırılamaz. Küçükler ve kadınlar ile bedenî ve ruhî yetersizliği olanlar çalışma şartları bakımından özel olarak korunurlar. Dinlenmek, çalışanların hakkıdır. Ücretli hafta ve bayram tatili ile ücretli yıllık izin hakları ve şartları kanunla düzenlenir." hükmü yer almaktadır.

Bilindiği üzere, 657 sayılı Devlet Memurları Kanununun "İzin" başlıklı 23 üncü maddesinde; "Devlet memurları, bu kanunda gösterilen süre ve şartlarla izin hakkına sahiptirler." hükmü, "Çalışma saatleri" başlıklı 99 uncu maddesinde; "Memurların haftalık çalışma süresi genel olarak 40 saattir. Bu süre Cumartesi ve Pazar günleri tatil olmak üzere düzenlenir.
Ancak özel kanunlarla yahut bu kanuna veya özel kanunlara dayanılarak çıkarılacak tüzük ve yönetmeliklerle, kurumların ve hizmetlerin özellikleri dikkate alınmak suretiyle farklı çalışma süreleri tespit olunabilir.
Bakanlar Kurulu, yurt dışı kuruluşlarda hizmetin gerektirdiği hallerde, hafta tatilini Cumartesi ve Pazardan başka günler olarak tespit edebilir." hükmü, "Yıllık izin" başlıklı 102 nci maddesinde; "Devlet memurlarının yıllık izin süresi, hizmeti 1 yıldan on yıla kadar (On yıl dahil) olanlar için yirmi gün, hizmeti on yıldan fazla olanlar için 30 gündür. Zorunlu hallerde bu sürelere gidiş ve dönüş için en çok ikişer gün eklenebilir." hükmü, "Yıllık izinlerin kullanılışı" başlıklı 103 üncü maddesinde; "Yıllık izinler, amirin uygun bulacağı zamanlarda, toptan veya ihtiyaca göre kısım kısım kullanılabilir. Birbirini izliyen iki yılın izni bir arada verilebilir. Cari yıl ile bir önceki yıl hariç, önceki yıllara ait kullanılmayan izin hakları düşer.
Öğretmenler yaz tatili ile dinlenme tatillerinde izinli sayılırlar. Bunlara, hastalık ve diğer mazeret izinleri dışında, ayrıca yıllık izin verilmez.
Hizmetleri sırasında radyoaktif ışınlarla çalışan personele, her yıl yıllık izinlerine ilaveten bir aylık sağlık izni verilir." hükmü, "Mazeret izni" başlıklı 104 üncü maddesinde;
"A) Kadın memura; doğumdan önce sekiz, doğumdan sonra sekiz hafta olmak üzere toplam onaltı hafta süreyle analık izni verilir. Çoğul gebelik durumunda, doğum öncesi sekiz haftalık analık izni süresine iki hafta eklenir. Ancak beklenen doğum tarihinden sekiz hafta öncesine kadar sağlık durumunun çalışmaya uygun olduğunu tabip raporuyla belgeleyen kadın memur, isteği hâlinde doğumdan önceki üç haftaya kadar kurumunda çalışabilir. Bu durumda, doğum öncesinde bu rapora dayanarak fiilen çalıştığı süreler doğum sonrası analık izni süresine eklenir. Doğumun erken gerçekleşmesi sebebiyle, doğum öncesi analık izninin kullanılamayan bölümü de doğum sonrası analık izni süresine ilave edilir. Doğumda veya doğum sonrasında analık izni kullanılırken annenin ölümü hâlinde, isteği üzerine memur olan babaya anne için öngörülen süre kadar izin verilir.
B) Memura, eşinin doğum yapması hâlinde, isteği üzerine on gün babalık izni;
kendisinin veya çocuğunun evlenmesi ya da eşinin, çocuğunun, kendisinin veya eşinin ana, baba ve kardeşinin ölümü hâllerinde isteği üzerine yedi gün izin verilir.

C) (A) ve (B) fıkralarında belirtilen hâller dışında, merkezde atamaya yetkili amir, ilde vali, ilçede kaymakam ve yurt dışında diplomatik misyon şefi tarafından, birim amirinin muvafakati ile bir yıl içinde toptan veya bölümler hâlinde, mazeretleri sebebiyle memurlara on gün izin verilebilir. Zaruret hâlinde öğretmenler hariç olmak üzere, aynı usûlle on gün daha mazeret izni verilebilir. Bu takdirde, ikinci kez verilen bu izin, yıllık izinden düşülür.

D) Kadın memura, çocuğunu emzirmesi için doğum sonrası analık izni süresinin bitim tarihinden itibaren ilk altı ayda günde üç saat, ikinci altı ayda günde birbuçuk saat süt izni verilir. Süt izninin hangi saatler arasında ve günde kaç kez kullanılacağı hususunda, kadın memurun tercihi esastır.

E) Memurlara; en az yüzde 70 oranında engelli ya da süreğen hastalığı olan çocuğunun (çocuğun evli olması durumunda eşinin de en az yüzde 70 oranında engelli olması kaydıyla) hastalanması hâlinde hastalık raporuna dayalı olarak ana veya babadan sadece biri tarafından kullanılması kaydıyla bir yıl içinde toptan veya bölümler hâlinde on güne kadar mazeret izni verilir.

F) Yıllık izin ve mazeret izinleri sırasında fiili çalışmaya bağlı her türlü ödemeler hariç malî haklar ile sosyal yardımlara dokunulmaz." hükmü yer almaktadır. Diğer taraftan, 17/03/1981 tarihli ve 2429 sayılı Ulusal Bayram ve Genel Tatiller Hakkında Kanunda Ulusal Bayram, genel tatil günleri (resmi bayram günleri, dini bayram günleri, yılbaşı tatili ve 1 Mayıs günü) ile hafta tatiline yer verilmektedir.

Ayrıca, Başbakanlık Genelgeleri ile Cumhuriyet, Ramazan ve Kurban Bayramı Tatili gibi belirli dönemlerde hizmetlerin aksatılmaması, zorunlu hizmetlerin yürütülmesi için asgari seviyede eleman bulundurulması kaydıyla, kamu kurum ve kuruluşundaki bütün çalışanlar idari izinli sayılabilmektedir.

Bu itibarla; - Yıllık izin süreleri içerisinde kalan Cumartesi ve Pazar günlerinin yıllık izne dahil edilmesi; yıllık izin verilirken yıllık izin süreleri içerisinde kalan ve mesai günlerine denk gelen Ulusal Bayram, genel tatil günleri ile Başbakanlıkça idari izinli sayılan sürelerin yıllık izne dahil edilmemesi; yıllık izin verildikten sonra Başbakanlıkça idari izinli sayılan sürelerin yıllık izin süreleri içerisinde kalması ve mesai günlerine denk gelmesi halinde ise bu sürelerin yıllık izin süresinden düşülmesi ve daha sonra amir tarafından uygun görülen zamanlarda memura 657 sayılı Kanunun 103 üncü maddesine göre kullandırılması gerektiği,

- 657 sayılı Kanunun 104 üncü maddesinde belirlenen mazeret izinlerinin izin hakkını doğuran olayı müteakiben kullanılması gerektiği değerlendirildiğinden, kullanılmayan izinlerin daha sonra başka bir zamanda kullandırılmasının mümkün bulunmadığı,

- Yıllık iznin amirin uygun bulacağı zamanlarda verileceği hususu göz önünde bulundurulduğunda, yıllık iznini yarıda keserek göreve dönmek isteyen memurun talebinin karşılanmasında da amirin takdir yetkisinin bulunduğu, mütalaa edilmekted

Danıştay 12. Dairesi, bir doktorun hasta yakınından 1000 dolar aldığı iddiasıyla ilgili yürütülen disiplin sürecinde emsal niteliğinde bir karara imza attı. Daire, ceza yargılamasında beraat kararı verilmesinin, disiplin cezası verilmesine engel olmadığını hükme bağladı.

Kalp ve Damar Cerrahisi Uzmanı olarak görev yapan davacı doktor hakkında, bir hastanın kalp kapakçığı değişimi için hasta yakınından 1000 Amerikan doları aldığı iddiasıyla soruşturma başlatıldı. Soruşturma sonucunda, 657 sayılı Devlet Memurları Kanunu’nun 125/D-c maddesi uyarınca “1 yıl kademe ilerlemesinin durdurulması” cezası verildi.

Doktor, bu cezaya karşı dava açtı. İdare Mahkemesi ise, disiplin hukukunun ceza yargılamasından bağımsız olduğunu belirterek davayı reddetti. Davacı doktor, ceza mahkemesinde “ikna suretiyle irtikap” suçundan yargılandığını ve “beraat” kararı verildiğini belirterek kararı temyiz etti.

Danıştay 12. Dairesi, temyiz başvurusunu değerlendirdi. Yapılan incelemede, Ceza Mahkemesinin, hasta yakınının polise giderek seri numaraları alınmış parayı suçüstü yaptırmak amacıyla doktorun odasına bırakması nedeniyle delillerin hukuka aykırı yöntemle elde edildiği gerekçesiyle beraat kararı verdiği görüldü.

Ancak Danıştay, beraat kararının disiplin soruşturmasını bağlamayacağına hükmetti. Kararda, “mevzuat gereğince disiplin hukukunun ceza yargılamasından bağımsız olduğu açık olup, davacının ceza yargılaması sonucunda beraat etmiş olması, olayda disiplin hukuku açısından cezayı gerektiren bir eylemin olmadığı sonucuna götürmeyeceği gibi disiplin cezası verilmesine de engel teşkil etmeyeceği” ifadelerine yer verildi.

Yüksek Mahkeme, hasta yakınının ifadeleri ve soruşturma dosyasındaki diğer belgeler ışığında, davacının “görevi ile ilgili olarak her ne şekilde olursa olsun çıkar sağlamak” fiilinin sübuta erdiğini kabul ederek disiplin cezasını hukuka uygun buldu. Daire oybirliğiyle, İdare Mahkemesi kararının onanmasına karar verdi.

T.C.

D A N I Ş T A Y

ONİKİNCİ DAİRE

Esas No : 2023/4692

Karar No : 2023/4946

TEMYİZ EDENLER (TARAFLAR):

1- DAVACI : ...

VEKİLİ : Av. ...

2- DAVALI : ... Valiliği

VEKİLLERİ : Av. ..., Av. ...

İSTEMİN KONUSU: ... İdare Mahkemesinin ... tarih ve E:..., K:... sayılı kararının temyizen incelenerek bozulması istenilmektedir.

YARGILAMA SÜRECİ :

Dava konusu istem: Kalp ve Damar Cerrahisi Uzmanı olarak görev yapan davacının, 657 sayılı Devlet Memurları Kanunu'nun 125. maddesinin birinci fıkrasının (D) bendinin (c) alt bendi uyarınca "1 yıl kademe ilerlemesinin durdurulması" cezasıyla cezalandırılmasına ilişkin ... tarih ve ... sayılı işlemin iptaline ve bu işlem nedeniyle yoksun kaldığı parasal haklarının yasal faizi ile birlikte ödenmesine karar verilmesi istenilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: ... İdare Mahkemesince, Danıştay Onikinci Dairesi'nin 25/11/2019 tarih ve E:2016/3835, K:2019/9079 sayılı bozma kararına uyularak; olayda, soruşturma kapsamında yer alan bütün bilgi ve belgeler ile aynı hastanede görev yapan ...............................................isimli doktor ile hasta yakını O.Z.'nin ifadelerinden; davacının, 12/12/2014 tarihinde hastanede tedavi gören hastanın kalp kapakçığının değişimi için hasta yakını Z.O.'dan 1000 Amerikan doları aldığı hususunun subût bulduğu, bununla birlikte, hasta yakınının, davacının aralarında geçimsizlik olduğu anlaşılan İ.Ö.'nün yönlendirmesiyle polise giderek seri numaraları alınmış parayı suç üstü yaptırmak amacıyla davacının odasına bırakarak iade etmesine fırsat vermeden ayrılması suretiyle hukuka aykırı yöntemle toplanan bu delille ve daha önce kurgulanan şekilde sanığın üzerinde paranın çıkmasının sağlandığı gerekçesiyle Ceza Mahkemesince davacının ikna suretiyle irtikap suçunu işlediği yönünde her türlü şüpheden uzak, mahkûmiyeti gerektirir kesin, somut, inandırıcı deliller elde edilemediğinden beraatine karar verildiği görülmüş ise de, mevzuat gereğince disiplin hukukunun ceza yargılamasından bağımsız olduğu açık olup, davacının, ceza yargılaması sonucunda beraat etmiş olması, olayda disiplin hukuku açısından cezayı gerektiren bir eylemin olmadığı sonucuna götürmeyeceği gibi disiplin cezası verilmesine de engel teşkil etmeyeceği, bu durumda; davacının, "Görevi ile ilgili olarak her ne şekilde olursa olsun çıkar sağlamak" fiilini işlediğinin sübuta erdiği anlaşıldığından, 657 sayılı Devlet Memurları Kanunu'nun 125. maddesinin birinci fıkrasının (D) bendinin (c) alt bendi uyarınca "1 yıl kademe ilerlemesinin durdurulması" cezasıyla cezalandırılmasına ilişkin dava konusu işlemde hukuka aykırılık bulunmadığı; öte yandan, dava konusu işlemin, hukuka uygun olduğu sonucuna varıldığından, işlem nedeniyle uğranıldığı ileri sürülen zararların tazmini isteminin de reddedilmesi gerektiği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENLERİN İDDİALARI :

Davacı tarafından; Bir komplo olarak itibar kaybı zararı verilmesi amacıyla gerçekleştirilen olayla ilgili olarak yeterli delil olmadığı halde ceza tesis edildiği, Ağır Ceza Mahkemesinde bu konu ile ilgili yargılamadan beraat ettiği, lehine olan delillerin kurul tarafından değerlendirilmediği belirtilerek, temyiz isteminin kabulü ile İdare Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmesi istenilmiştir.

Davalı idare tarafından; Davacı tarafça, uğranıldığı ileri sürülen zararların tazmini istenilmesine rağmen nispi vekalet ücretine hükmedilmediği belirtilerek, vekalet ücreti yönünden temyiz isteminin kabulü ile İdare Mahkemesi kararının bu yönüyle bozulmasına karar verilmesi istenilmiştir.

TARAFLARIN SAVUNMASI :

Davacı tarafından; Savunma verilmemiştir.

Davalı idare tarafından; Usul ve yasaya uygun kararın onanması gerektiği savunulmuştur.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ : Osman ERDOĞMUŞ

DÜŞÜNCESİ : Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan İdare Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Onikinci Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra işin gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME :

İdare ve vergi mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, taraflarca dilekçelerde ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

KARAR SONUCU :

Açıklanan nedenlerle;

1. Tarafların temyiz istemlerinin reddine,

2. Davanın yukarıda özetlenen gerekçeyle reddi yolundaki temyize konu ... İdare Mahkemesinin ... tarih ve E:..., K:... sayılı kararının ONANMASINA,

3. Temyiz giderlerinin istemde bulunanlar üzerinde bırakılmasına,

4. Dosyanın anılan Mahkemeye gönderilmesine,

5. 2577 sayılı Kanun'un (Geçici 8. maddesi uyarınca uygulanmasına devam edilen) 54. maddesinin birinci fıkrası uyarınca bu kararın tebliğ tarihini izleyen günden itibaren 15 (onbeş) gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 16/10/2023 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.

Adalet Bakanlığı tarafından hazırlanan "Adalet Bakanlığı İcra Personelinin Sınav, Atama, Nakil, Görevde Yükselme ve Unvan Değişikliği Yönetmeliğinde Değişiklik Yapılmasına Dair Yönetmelik" Resmî Gazete'de yayımlandı.

Yönetmelikle, Adalet Bakanlığı İcra Personelinin Sınav, Atama, Nakil, Görevde Yükselme ve Unvan Değişikliği Yönetmeliğinin 3 üncü maddesinin birinci fıkrasının (e) bendi yürürlükten kaldırılmıştır.

Aynı Yönetmeliğin 3/A maddesinin birinci fıkrasının (e) bendi yürürlükten kaldırılırken, (ı) bendi "En az lise veya dengi okul mezunu olmak" şeklinde değiştirilmiştir. Aynı maddede, uygulamalı sınav programı üzerinden otomatik olarak seçilen bir ibaresi düzenlenmiş, üçüncü fıkrasında yer alan "yüzde kırktan fazla olması veya iki ve üzeri satır ya da toplam 14" ibaresi "yüzde yirmi beşten fazla olması veya toplam 22" şeklinde değiştirilmiştir.

4 üncü maddede, yazılı ve uygulama sınavlarının müracaat süresinin bitiminden en az on beş gün önce Resmî Gazete ile Cumhurbaşkanınca belirlenen kurumun internet sitesi ve Bakanlık internet sitesinde ilan edileceği hüküm altına alınmıştır. Ayrıca ikinci fıkranın (a) bendine "yeri" ibaresi eklenmiştir.

11/A maddesinde, ilk defa açıktan veya naklen atanmak için başvuranlara ilişkin ibare yürürlükten kaldırılmış, en yüksek puandan başlanarak her bir öğrenim düzeyi için ayrı ayrı olmak üzere ibaresi eklenmiş ve "yirmi" ibaresi "on" olarak değiştirilmiştir.

28 inci maddeye eklenen fıkra ile icra kâtipliği kadroları için belirlenen nihai başarı listesinde puanların eşit olması halinde; sırasıyla merkezi sınav puanı, sözlü sınav puanı ve diploma notu yüksek olan adayın sıralamada üstte yer alacağı belirtilmiştir.

Yönetmeliğe eklenen geçici 4 üncü madde ile bu maddenin yürürlüğe girdiği tarihten önce duyurusu yapılmış personel alımına ilişkin işlemlerin, duyurunun yapıldığı tarihte yürürlükte bulunan hükümlere göre tamamlanacağı hüküm altına alınmıştır.

Yönetmelik yayımı tarihinde yürürlüğe girerken, hükümlerini Adalet Bakanının yürüteceği ifade edilmiştir.

YÖNETMELİK

Adalet Bakanlığından:

ADALET BAKANLIĞI İCRA PERSONELİNİN SINAV, ATAMA, NAKİL,

GÖREVDE YÜKSELME VE UNVAN DEĞİŞİKLİĞİ YÖNETMELİĞİNDE

DEĞİŞİKLİK YAPILMASINA DAİR YÖNETMELİK

MADDE 1- 7/9/1991 tarihli ve 20984 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanan Adalet Bakanlığı İcra Personelinin Sınav, Atama, Nakil, Görevde Yükselme ve Unvan Değişikliği Yönetmeliğinin 3 üncü maddesinin birinci fıkrasının (e) bendi yürürlükten kaldırılmıştır.

MADDE 2- Aynı Yönetmeliğin 3/A maddesinin birinci fıkrasının (e) bendi yürürlükten kaldırılmış, (ı) bendi aşağıdaki şekilde değiştirilmiş, (i) bendinde yer alan “UYAP sistemi üzerinden otomatik olarak seçilerek elektronik ortamda gönderilen” ibaresi “uygulamalı sınav programı üzerinden otomatik olarak seçilen bir” şeklinde değiştirilmiş, üçüncü fıkrasında yer alan “ve satır” ibaresi yürürlükten kaldırılmış, aynı fıkrada yer alan “yüzde kırktan fazla olması veya iki ve üzeri satır ya da toplam 14” ibaresi “yüzde yirmi beşten fazla olması veya toplam 22” şeklinde değiştirilmiştir.

“ı) En az lise veya dengi okul mezunu olmak,”

MADDE 3- Aynı Yönetmeliğin 4 üncü maddesinin birinci fıkrası aşağıdaki şekilde değiştirilmiş ve ikinci fıkrasının (a) bendinde yer alan “sayısı,” ibaresinden sonra gelmek üzere “yeri,” ibaresi eklenmiştir.

“Yazılı ve uygulama sınavları, müracaat süresinin bitiminden en az on beş gün önce Resmî Gazete ile Cumhurbaşkanınca belirlenen kurumun internet sitesi ve Bakanlık internet sitesinde ilan edilir.”

MADDE 4- Aynı Yönetmeliğin 11/A maddesinin birinci fıkrasında yer alan “ilk defa açıktan veya naklen atanmak için başvuranların,” ibaresi yürürlükten kaldırılmış, aynı fıkrada yer alan “en yüksek puandan başlayarak” ibaresinden sonra gelmek üzere “her bir öğrenim düzeyi için ayrı ayrı olmak üzere” ibaresi eklenmiş ve aynı fıkrada yer alan “yirmi” ibaresi “on” şeklinde değiştirilmiştir.

MADDE 5- Aynı Yönetmeliğin 28 inci maddesine aşağıdaki fıkra eklenmiştir.

“İcra kâtipliği kadroları için belirlenen nihai başarı listesinde puanların eşit olması halinde; sırasıyla merkezi sınav puanı, sözlü sınav puanı ve diploma notu yüksek olan aday sıralamada üstte yer alır.”

MADDE 6- Aynı Yönetmeliğe aşağıdaki geçici madde eklenmiştir.

“Geçici Madde 4- Bu maddenin yürürlüğe girdiği tarihten önce duyurusu yapılmış personel alımına ilişkin işlemler, duyurunun yapıldığı tarihte yürürlükte bulunan hükümlere göre tamamlanır.”

MADDE 7- Bu Yönetmelik yayımı tarihinde yürürlüğe girer.

MADDE 8- Bu Yönetmelik hükümlerini Adalet Bakanı yürütür.