Mal Memurlarının Kayyımlık Ücretleri Yeniden Belirlendi

19 Mayıs 2026 tarihli Resmî Gazete’de yayımlanan düzenleme ile, kayyım olarak görevlendirilen il müdürleri ile millî emlak personeline ödenecek kayyımlık ücretleri yeniden düzenlendi.

Çevre, Şehircilik ve İklim Değişikliği Bakanlığı teşkilatında, mahallin en büyük mal memuru sıfatıyla kayyımlık görevi yürüten il müdürleri ile bu kapsamda görevlendirilen millî emlak personeline ödenecek aylık ücret oranları yeniden tanımlandı.

Düzenlemeye göre kayyımlık ücretlerinin hesabında esas alınan tutar, 15.000 gösterge rakamının memur aylık katsayısıyla çarpılması suretiyle belirleniyor. 2026 yılı ilk yarısında geçerli olan 1,387871 katsayısı dikkate alındığında baz tutar yaklaşık 20 bin 818 TL olarak hesaplanıyor.

Yeni Kayyımlık Ücretleri

Ücretler Bütçeden Karşılanmayacak

Yönetmelikte yer alan hükümlere göre kayyımlık ücretleri genel bütçeden ödenmiyor. Ödemeler, kayyımlıkla yönetilen malvarlığından ayrılan yönetim gideri payından karşılanıyor.

Bu kapsamda;

• taşınır ve taşınmaz mallar ile diğer haklardan elde edilen gelirlerin yüzde 35’i,
• menkul varlıklar ve faiz gelirlerinin ise yüzde 5’i

yönetim hesabına aktarılıyor.

Düzenleme Danıştay Kararı Sonrası Yapıldı

Yeni düzenleme, 2022 yılında yürürlüğe konulan 6366 sayılı Cumhurbaşkanı Kararı’ndaki benzer ücret hükümlerinin Danıştay 10. Dairesi tarafından 9 Aralık 2025 tarihinde iptal edilmesinin ardından hazırlandı.

Yönetmelik, Resmî Gazete’de yayımlandığı 19 Mayıs 2026 tarihi itibarıyla yürürlüğe girdi.

Danıştay Beşinci Dairesi, geçici görev harcırahına ilişkin emsal niteliğinde bir karara imza attı. Mahkeme, 6245 sayılı Harcırah Kanunu’nun 42. maddesinde yer alan “bir yıllık süre” ibaresinin takvim yılı esas alınarak değil, geçici görevin başladığı tarihten itibaren hesaplanması gerektiğine hükmetti.

Kararın Memurlar Açısından Önemi

Karar, özellikle yılı aşan geçici görevlendirmelerde harcırah hesabının nasıl yapılacağı konusunda emsal niteliği taşıyor. Buna göre;

• 180 günlük süre her takvim yılında yeniden başlamayacak,
• Süre, geçici görevin ilk başladığı tarihten itibaren hesaplanacak,
• Aynı yerde ve aynı iş için bir yıllık dönem içinde en fazla 180 gün harcırah ödenebilecek.

Bu kararın, kamu personelinin geçici görev yolluğu uygulamalarında idarelere yol gösterici olması bekleniyor.

T.C.
DANIŞTAY
Beşinci Daire

Esas No : 2008/5714 Karar No : 2010/2164

Özeti : Harcırah Kanunu'nun 42. maddesinde yer alan "bir yıllık süre"nin, "takvim yılı" olarak değil, "geçici görevin başlangıç tarihinden başlayan bir yıllık süre" olarak kabul edilmesi gerektiği hakkında.
Temyiz İsteminde Bulunan (Davalı) ; Maliye Bakanlığı
Karşı Taraf : ...
İsteğin Özeti : Samsun 1. İdare Mahkemesi'nin 29.5.2008 günlü, E:2007/1654, K:2008/975 sayılı kararının dilekçede yazılı nedenlerle temyizen incelenerek bozulması isteminden ibarettir.
Cevabın Özeti : Cevap verilmemiştir.

Danıştay Tetkik Hakimi: Serap Erkan

Düşüncesi : İdare Mahkemesi kararının bozulması gerektiği düşünülmüştür.
Danıştay Savcısı: İsa Yeğenoğlu

Düşüncesi : İdare ve vergi mahkemelerince verilen kararların temyizen incelenerek bozulabilmesi için, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49 uncu maddesinin birinci fıkrasında belirtilen nedenlerin bulunması gerekmektedir.

Temyiz dilekçesinde öne sürülen hususlar, söz konusu maddede yazılı nedenlerden hiçbirisine uymadığından, istemin reddi ile temyiz edilen Mahkeme kararının onanmasının uygun olacağı düşünülmektedir,

TÜRK MİLLETİ ADINA

Hüküm veren Danıştay Beşinci Dairesi'nce işin gereği düşünüldü:

Sinop Defterdarlığı Boyabat Mal Müdürlüğü'nde görev yapmakta iken Ankara Mesleki Eğitim Kurs Müdürlüğü'nde mesleki eğitim kursuna katılan davacı, geçici görev gündeliğinin kurs süresince tam olarak ödenmesi talebiyle yaptığı başvurunun reddine ilişkin 22.5.2007 günlü, 259 sayılı işlemin iptali ve söz konusu yolluğun yasal faiziyle birlikte ödenmesine hükmedilmesi istemiyle dava açmıştır.

Samsun 1. İdare Mahkemesi'nin 29.5.2008 günlü, E:2007/1654, K:2008/975 sayılı kararıyla; davacının 18.9.2006-17.5.2007 tarihleri arasında gördüğü eğitim kursu nedeniyle kendisine 2007/Şubat ayına kadar (2007 yılında 52 gün olmak üzere) geçici görev yolluğu ödendiği, 6245 sayılı Harcırah Kanunu'nun 42. maddesi uyarınca geçici görev gündeliğinin azami 180 gün ödenecek olması karşısında, 2007 yılında eksik ödenen süreler için davacıya anılan yolluğunun ödenmesi gerektiği gerekçesiyle dava konusu işlem iptal edilmiş ve söz konusu yolluğun yasal faiziyle birlikte davacıya ödenmesine hükmedilmiştir.

Davalı idare, 6245 sayılı Kanun'un 42. maddesinde yer alan 180 ünlük sürenin takvim yılı esas alınarak hesaplanmaması gerektiğini ileri sürmekte ve idare Mahkemesi kararının temyizen incelenerek bozulmasını istemektedir.

6245 sayılı Harcırah Kanunu'nun "Geçici Görev Gündeliğinin Verilebileceği Azami Süre" başlıklı 42. maddesinin (a) bendinde, geçici bir görev ile başka bir yere gönderilenlere, görev mahalline varış tarihinden itibaren bu Kanuna göre verilecek gündeliklerin, yurt içinde bir yıllık dönem zarfında aynı yerde, aynı iş için ve aynı şahsa 180 günden fazla olamayacağı, ilk 90 gün için tam, takibeden 90 gün için 2/3 oranında ödeneceği hükmü getirilmiştir.

Dava dosyasının incelenmesinden; Sinop Defterdarlığı Boyabat Malmüdürlüğü'nde görev yapan davacının, 18.9.2006-17.5.2007 tarihleri arasında eğitim amacıyla görevlendirildiği ve bu görevlendirmeden kaynaklanan geçici görev yolluğunun, geçici görev tarihinden başlamak üzere, 6245 sayılı Harcırah Kanunu'nun 42. maddesinde yer alan esaslar çerçevesinde hesaplanarak kendisine ödendiği anlaşılmıştır.

Uyuşmazlık, 6245 sayılı Kanun'un 42. maddesinde yer alan 180 günlük sürenin hesabında geçici görevlendirmenin başlangıç ve bitiş tarihleri arasındaki sürenin mi esas alınacağı, yoksa diğer yıllara sarkan görevlendirmelerde her yıl için ayrı bir 180 günlük hesaplama mı yapılacağından doğmaktadır.

Yurt içinde ve dışında aynı şahsın geçici görev halinin üç aydan fazla devam etmesi halinde uzun süreli yevmiye ödenmesini engellemek amacıyla 6245 sayılı Kanun'un 42, maddesinde aynı yerde, aynı iş için, aynı şahsa 180 günden fazla yevmiye verilemeyeceği hükmü yer almış olup, maddenin getiriliş amacı göz önünde bulundurulduğunda, maddede yer alan bir yıllık sürenin takvim yılı olarak değil, geçici görevin başlangıç tarihinden başlayan bir yıllık süre olarak dikkate alınması gerektiği sonucuna varılmıştır.

Bu durumda, davacının 2006 yılında başlayıp 2007 yılında son bulan geçici görevlendirmesi nedeniyle geçici görev yolluğunun, geçici görevin başlangıç ve bitiş tarihleri arasında, 6245 sayılı Kanun'un 42. maddesinde belirtilen sınırlar içinde ödenmiş olması karşısında, dava konusu işlemde hukuka aykırılık, dava konusu işlemin iptali yolundaki İdare Mahkemesi kararında hukuki isabet bulunmamaktadır.

Açıklanan nedenlerle, davalı idarenin temyiz isteminin kabulüyle, Samsun 1. İdare Mahkemesi'nce verilen 29.5.2008 günlü, E:2007/1654, K:2008/975 sayılı kararın 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinin l/b fıkrası uyarınca bozulmasına, aynı maddenin 3622 sayılı Kanun'la değişik 3. fıkrası gereğince ve yukarıda belirtilen hususlar da gözetilerek yeniden bir karar verilmek üzere dosyanın adı geçen Mahkeme'ye gönderilmesine, 13.4.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.

Yönetmeliğin 56 ncı maddesine göre, istirahat raporlarının fenne uygunluğu konusunda tereddüt bulunması halinde, memur hastalık izni kullanıyor sayılmakla birlikte, ancak belirli şartların varlığında hakem hastaneye sevk edilebilecek.

Yeni düzenleme ile;

- Rapor süresinintek seferde iki günü aşması halinde doğrudan hakem hastaneye sevk yapılamayacaktır.

- Yıl içinde toplam rapor gün sayısının beş günü aşması durumunda, kişi hastalık izni kullanıyor sayılmakla birlikte Sağlık Bakanlığınca belirlenen hakem hastane listesinde yer alan ve kişinin bulunduğu yere en yakın aynı veya üst roldeki bir hastaneye sevk edilecektir.

İtiraz Süreci Kesin Kararla Sonuçlanacak

Sevki yapılan hakem hastanenin sağlık kurulunca yapılan değerlendirme sonucunda verilen karar kesin olacak olup, bu karara itiraz edilemeyecektir.

Ücretlendirme Esasları

- Kamu kurum ve kuruluşlarında görevde bulunan kamu personelinin istirahat raporlarına kurumlarınca yapılan itiraz halinde ücret talep edilmeyecektir.

- Bunların dışındaki istirahat raporlarına itiraz halinde ortaya çıkacak sağlık hizmeti giderleri itirazda bulunandan tahsil edilecektir.

Yönetmeliğin Diğer Önemli Hükümleri

Yönetmelik ayrıca;

- Sağlık durum belgesi düzenlenmesi
- Engelli sağlık kurulu raporları
- Silah bulundurma ve taşıma ruhsatına esas sağlık raporları
- Adli rapor düzenlenmesi
- Raporlara itiraz usul ve esasları

gibi birçok konuda ayrıntılı düzenlemeler içermektedir.

Söz konusu Yönetmelik, 1219 sayılı Tababet ve Şuabatı San'atlarının Tarzı İcrasına Dair Kanun, 3359 sayılı Sağlık Hizmetleri Temel Kanunu ve 5258 sayılı Aile Hekimliği Kanunu'na dayanılarak hazırlanmış olup, yayımı tarihinde yürürlüğe girmiştir.

18 Mayıs 2026 tarihli ve 11361 sayılı Cumhurbaşkanlığı Kararı ile “Sağlık Raporları Yönetmeliği” yürürlüğe konulmuştur. Yönetmelik, 1219 sayılı Tababet ve Şuabatı San’atlarının Tarzı İcrasına Dair Kanun, 3359 sayılı Sağlık Hizmetleri Temel Kanunu, 5258 sayılı Aile Hekimliği Kanunu ile 1 sayılı Cumhurbaşkanlığı Teşkilatı Hakkında Cumhurbaşkanlığı Kararnamesinin 355 inci ve 537 nci maddelerine dayanmaktadır.

Yönetmelik, resmî ve özel tüm sağlık hizmeti sunucuları ile özel hukuk tüzel kişileri ve gerçek kişileri kapsamaktadır. Düzenleme ile sağlık raporlarının hangi sağlık hizmeti sunucularında, ne şekilde düzenleneceği, rapor formatları, itiraz süreçleri ile personelin görev, yetki ve sorumlulukları belirlenmiştir.

Yönetmelikte öne çıkan başlıca düzenlemeler şunlardır:

Kişilerden genel sağlık durumu için sağlık raporu istenmesi hâlinde, öncelikle Bakanlığın elektronik sağlık sistemleri üzerinden “sağlık durum belgesi” talep edilecektir. Sağlık raporu başvurularında kişisel sağlık bilgi formunun eDevlet üzerinden doldurulması zorunlu hale getirilmiştir.

Kimlik tespitine ilişkin usuller yeniden düzenlenmiş; sağlık raporu düzenlenecek çocuklar dâhil tüm kişilerin fotoğrafının kurul sekretaryasınca çekilerek sisteme aktarılması zorunlu kılınmıştır. Birinci basamak sağlık hizmeti sunucularında düzenlenen raporlar için fotoğraf zorunluluğu bulunmamaktadır.

Tam teşekküllü sağlık kurullarının teşkiline ilişkin usuller yeniden belirlenmiş; kurulların başhekim veya görevlendireceği bir hekim başkanlığında iç hastalıkları, genel cerrahi, göz, kulak burun boğaz, nöroloji, ruh sağlığı ve hastalıkları ile fiziksel tıp ve rehabilitasyon veya ortopedi ve travmatoloji uzmanlarından oluşacağı hükme bağlanmıştır.

İstirahat raporları bakımından, tek hekim raporu ile bir defada en çok on gün istirahat verilebileceği, bir takvim yılı içinde aynı kişiye verilecek istirahat raporlarının toplamının kırk günü geçemeyeceği belirtilmiştir.

Silah bulundurma veya taşıma ruhsatı alacak kişilere verilecek sağlık raporlarına ilişkin ayrıntılı sağlık kriterleri getirilmiş; epilepsi, demans, narkolepsi, psikotik bozukluklar, duygu durum bozuklukları ile madde, kumar veya alkol bağımlılığı bulunanlara olumlu sağlık kurulu raporu verilemeyeceği düzenlenmiştir.

Adli hekimlik hizmetleri, adli raporların düzenlenmesi ve formatı, muayene yapmaya ve rapor tanzimine yetkili kişiler, adli vakalarda kimlik tespiti ve bilgilendirme yükümlülüğü gibi hususlar da ayrıntılı olarak düzenlenmiştir.

Sağlık kurulu raporlarına itiraz usulleri yeniden belirlenmiş; itiraz süreleri, hakem hastane seçimi ve bölge hakem hastanelerinin kararlarının kesin olduğu hüküm altına alınmıştır.

Gerçeğe, fenne ve usule aykırı olarak düzenlendiği tespit edilen sağlık raporlarının geçersiz sayılacağı ve ilgililer hakkında 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 204 üncü ve 210 uncu maddeleri gereğince suç duyurusunda bulunulacağı belirtilmiştir.

Yönetmelik yayımı tarihinde yürürlüğe girmiş olup, hükümlerini Cumhurbaşkanı yürütmektedir.

Yönetmelik metnine ulaşmak için tıklayınız

19 Mayıs 2026 tarihli ve 33258 sayılı Resmî Gazete’de, Çevre, Şehircilik ve İklim Değişikliği Bakanlığından “Milli Emlak Genel Tebliği (Sıra No: 345)’nde Değişiklik Yapılmasına Dair Tebliğ (Sıra No: 425)” yayımlanmıştır.

Yapılan düzenleme ile, 4/7/2012 tarihli ve 28343 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanan Milli Emlak Genel Tebliği’nin 9 uncu maddesinin üçüncü fıkrası tamamen yeniden kaleme alınmıştır.

Yeni düzenlemeye göre, hak sahipliği kesinleştiği hâlde satışı gerçekleştirilemeyen taşınmazlar için hak sahibinin talebi üzerine, genel hükümlere göre değerlendirilmek üzere, öncelikle aynı il sınırları içinde bulunan 2/B taşınmazlarından, bedeli hak sahibi olduğu taşınmazın rayiç bedeline eşdeğer başka bir taşınmazın doğrudan satılabileceği, Tebliğ ekinde (EK8/A) yer alan yazıyla bildirilecektir.

Aynı il sınırları içinde eşdeğer taşınmaz bulunmaması hâlinde, farklı il sınırları içerisinde bulunan taşınmazların eşdeğer olarak değerlendirilmesine ilişkin usul ve esasların Bakanlıkça belirleneceği hükme bağlanmıştır.

Satışa konu edilemeyen taşınmazın üzerinde kişiye ait muhdesat (bağımsız bölüm, bina, tesis gibi yapı) bulunması durumunda, anılan Tebliğ’in 17 nci maddesinin ikinci fıkrası kapsamında belirlenecek muhdesat bedelinin zemin bedeline ekleneceği; ancak bu bedelin eşdeğer taşınmaz satışında taşınmazın rayiç bedelinden düşüleceği belirtilmiştir.

Düzenlemede ayrıca, satışa konu edilemeyen taşınmaz ile önerilen taşınmazın rayiç bedelleri arasında en fazla yüzde yirmi fark olabileceği, bu orana kadar Hazine lehine oluşan farkların herhangi bir indirim uygulanmaksızın defaten ve nakden tapu işlemleri öncesinde ilgili kişi tarafından ödeneceği hüküm altına alınmıştır.

Söz konusu Tebliğ yayımı tarihinde yürürlüğe girmiş olup, hükümlerini Çevre, Şehircilik ve İklim Değişikliği Bakanı yürütmektedir.

19 Mayıs 2026 SALI

Resmî Gazete

Sayı : 33258

TEBLİĞ

Çevre, Şehircilik ve İklim Değişikliği Bakanlığından:

MİLLİ EMLAK GENEL TEBLİĞİ (SIRA NO: 345)’NDE

DEĞİŞİKLİK YAPILMASINA DAİR TEBLİĞ

(SIRA NO: 425)

MADDE 1 4/7/2012 tarihli ve 28343 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanan Milli Emlak Genel Tebliği (Sıra No: 345)’nin 9 uncu maddesinin üçüncü fıkrası aşağıdaki şekilde yeniden düzenlenmiştir.

“(3) Hak sahipliği kesinleşen ancak satışı mümkün olmayan taşınmazlara karşılık olmak üzere hak sahipleri tarafından talep edilmesi halinde, genel hükümlere göre değerlendirilecek 2/B taşınmazlarından öncelikle aynı il sınırları içinde bulunanlardan bedeli hak sahibi oldukları taşınmazın rayiç bedeline eşdeğer başka bir taşınmazın doğrudan satılabileceği örneği bu Genel Tebliğin ekinde (EK8/A) yer alan yazıyla bildirilecektir. Aynı il sınırları içinde değerlendirilebilecek eşdeğer taşınmaz bulunmaması durumunda farklı il sınırları içerisinde bulunan taşınmazların eşdeğer olarak değerlendirilmesine ilişkin hususlar Bakanlıkça belirlenecektir. Satışa konu edilemeyen taşınmazın üzerinde kişiye ait muhdesat bulunması durumunda, bu Genel Tebliğin 17 nci maddesinin ikinci fıkrası kapsamında belirlenecek muhdesat bedeli zemin bedeline eklenecektir. Ancak bu bedel eşdeğer taşınmaz satışında taşınmazın rayiç bedelinden düşülecektir. Satışa konu edilemeyen taşınmaz ile önerilen taşınmazın rayiç bedelleri arasında en fazla yüzde yirmi fark olabilecektir. Bu orana kadar Hazine lehine olan farklar indirim uygulanmaksızın defaten ve nakden tapu işlemleri öncesinde ilgilisi tarafından ödenecektir.”

MADDE 2 Bu Tebliğ yayımı tarihinde yürürlüğe girer.

MADDE 3 Bu Tebliğ hükümlerini Çevre, Şehircilik ve İklim Değişikliği Bakanı yürütür.

18 Mayıs 2026 tarihli ve 11362 sayılı Cumhurbaşkanlığı Kararı ile “Mal Memurlarının Kayyımlığı Hakkında Yönetmelikte Değişiklik Yapılmasına Dair Yönetmelik” yürürlüğe konulmuştur. Söz konusu düzenleme, 3561 sayılı Mal Memurlarının Kayyım Tayin Edilmesine Dair Kanun’un 2 nci maddesi gereğince Cumhurbaşkanı tarafından imzalanmıştır.

Bilindiği üzere, anılan yönetmelikte daha önce 8/11/2022 tarihli ve 6366 sayılı Cumhurbaşkanı Kararıyla da değişiklik yapılmış; ancak bu değişiklikler, Danıştay Onuncu Dairesinin 9/12/2025 tarihli ve E.:2022/7516, K.:2025/5847 sayılı kararıyla iptal edilmişti. İptal kararının ardından yeniden hazırlanan metin, yeni bir Cumhurbaşkanlığı Kararıyla ihdas edilmiştir.

Yapılan düzenlemeler özetle şu şekildedir:

Yönetmeliğin 4 üncü maddesiyle, “Bakanlık” tanımı “Çevre, Şehircilik ve İklim Değişikliği Bakanlığı” olarak; “Kayyımlık bürosu” tanımı, çevre, şehircilik ve iklim değişikliği il müdürüne bağlı olarak kurulan millî emlâk teşkilatı bünyesindeki birimler şeklinde; “Mahallin en büyük mal memuru” tanımı ise ilgili il müdürü olarak yeniden düzenlenmiştir.

9 uncu maddede, denetim yetkisine ilişkin “defterdarlık muhasebe” ibaresi “Bakanlık müfettişlerine ve milli emlak” şeklinde değiştirilmiş; ayrıca bazı fıkralarda yer alan “Bakanlıkça” ibareleri “Hazine ve Maliye Bakanlığınca” olarak tadil edilmiştir. Benzer şekilde, 16 ncı maddede yer alan “Bakanlıkça” ibaresi de “Hazine ve Maliye Bakanlığınca” şeklinde değiştirilmiştir.

17 nci maddede “defterdarlık birimleri” ibaresi “milli emlak” olarak, 18 inci maddede ise “defterdar yardımcısına veya kayyımlık bürosu görevlilerine” ibaresi “millî emlâk dairesi başkanına, millî emlâk/emlâk müdürüne, ilçelerde milli emlâk müdürüne veya milli emlâk müdür yardımcısına” şeklinde yeniden düzenlenmiştir.

21 inci maddede, kayyım tarafından yetki devredilen veya görevlendirilen personele ödenecek tazminat oranları yeniden belirlenmiştir: Milli emlâk dairesi başkanı için yüzde yüz, millî emlâk/emlâk müdürleri ve kayyımlık bürosu başkanı için yüzde yetmiş beş, millî emlâk/emlâk müdür yardımcıları için yüzde altmış beş, diğer milli emlâk görevlileri için yüzde altmış olarak tespit edilmiştir.

Yönetmelik hükümleri yayımı tarihinde yürürlüğe girmiş olup, bu Yönetmeliği Cumhurbaşkanı yürütmektedir.

YÖNETMELİK

Karar Sayısı: 11362

Ekli “Mal Memurlarının Kayyımlığı Hakkında Yönetmelikte Değişiklik Yapılmasına Dair Yönetmelik”in yürürlüğe konulmasına, 3561 sayılı Mal Memurlarının Kayyım Tayin Edilmesine Dair Kanunun 2 nci maddesi gereğince karar verilmiştir.

18 Mayıs 2026

Recep Tayyip ERDOĞAN

CUMHURBAŞKANI

MAL MEMURLARININ KAYYIMLIĞI HAKKINDA YÖNETMELİKTE DEĞİŞİKLİK YAPILMASINA DAİR YÖNETMELİK

MADDE 1- 15/4/2009 tarihli ve 2009/14954 sayılı Bakanlar Kurulu Kararı ile yürürlüğe konulan Mal Memurlarının Kayyımlığı Hakkında Yönetmeliğin 4 üncü maddesinin birinci fıkrasının (a), (d) ve (f) bentleri aşağıdaki şekilde yeniden düzenlenmiştir.

“a) Bakanlık: Çevre, Şehircilik ve İklim Değişikliği Bakanlığını,”

“d) Kayyımlık bürosu: Kayyımlık işlemlerini yürütmek üzere doğrudan çevre, şehircilik ve iklim değişikliği il müdürüne bağlı olarak kurulan millî emlâk dairesi başkanlığı, millî emlâk müdürlüğü veya millî emlâk şefliğinde görevli memurlardan oluşturulan büroyu,”

“f) Mahallin en büyük mal memuru: Her ilin merkez ve ilçeleri için çevre, şehircilik ve iklim değişikliği il müdürünü,”

MADDE 2- Aynı Yönetmeliğin 9 uncu maddesinin birinci fıkrasının (ç) bendinde yer alan “defterdarlık muhasebe” ibaresi “Bakanlık müfettişlerine ve milli emlak” şeklinde ve dördüncü fıkrasında yer alan “Bakanlıkça” ibaresi “Hazine ve Maliye Bakanlığınca” şeklinde yeniden düzenlenmiştir.

MADDE 3- Aynı Yönetmeliğin 16 ncı maddesinin birinci fıkrasında yer alan “Bakanlıkça” ibaresi “Hazine ve Maliye Bakanlığınca” şeklinde yeniden düzenlenmiştir.

MADDE 4- Aynı Yönetmeliğin 17 nci maddesinin birinci fıkrasının (c) bendinde yer alan “defterdarlık birimleri” ibaresi “milli emlak” şeklinde yeniden düzenlenmiştir.

MADDE 5- Aynı Yönetmeliğin 18 inci maddesinin birinci fıkrasında yer alan “defterdar yardımcısına, veya kayyımlık bürosu görevlilerine” ibaresi “millî emlâk dairesi başkanına, millî emlâk/emlâk müdürüne, ilçelerde milli emlâk müdürüne veya milli emlâk müdür yardımcısına” şeklinde yeniden düzenlenmiştir.

MADDE 6- Aynı Yönetmeliğin 21 inci maddesinin birinci fıkrasının (c) bendi aşağıdaki şekilde yeniden düzenlenmiştir.

“c) Kayyım tarafından yetki devredilen veya görevlendirilen;

1) Milli emlâk dairesi başkanı için yüzde yüzünü,

2) Millî emlâk/emlâk müdürleri ve kayyımlık bürosu kurulan illerde büro başkanı için yüzde yetmişbeşini,

3) Millî emlâk/emlâk müdür yardımcıları için yüzde altmışbeşini,

4) Diğer milli emlâk görevlileri için yüzde altmışını,”

MADDE 7- Bu Yönetmelik yayımı tarihinde yürürlüğe girer.

MADDE 8- Bu Yönetmelik hükümlerini Cumhurbaşkanı yürütür.

Çanakkale’de deniz ve doğa ile iç içe konaklama imkanı sunan Çanakkale 18 Mart Üniversitesi Dardanos Yerleşkesi ve Uygulama Oteli, özellikle yaz sezonunda tatil yapmak isteyenler ile kamu personellerinin tercih ettiği tesisler arasında yer alıyor.

Ege’nin mavisi ile Kaz Dağları’nın yeşil doğasının birleştiği bölgede bulunan tesis, sakin atmosferi ve geniş konaklama seçenekleriyle dikkat çekiyor.

Dardanos Uygulama Oteli Adres ve İletişim Bilgileri

Adres: Çınarlı Köyü Mahallesi, Dardanos Yerleşkesi, Eski İzmir Caddesi, Çanakkale

Telefon: (0286) 247 07 00 – (0286) 247 07 18

Cep Telefonu: 0530 543 10 28

E-Posta: dardanos@comu.edu.tr

Denize Sıfır Konumda Tatil İmkanı

Çanakkale Onsekiz Mart Üniversitesi bünyesinde hizmet veren Dardanos Yerleşkesi Hotel Eğitim ve Dinlenme Tesisi, Marmara Denizi’nin kıyısında doğayla iç içe bir konumda bulunuyor.

Tesis içerisinde;

• Deniz manzaralı konaklama alanları
• Restoran ve yeme içme alternatifleri
• Spor ve sosyal aktivite alanları
• Dinlenme ve yürüyüş alanları

yer alıyor.

Aileler ve arkadaş grupları için uygun olan tesis, özellikle yaz aylarında yoğun ilgi görüyor.

Çanakkale Merkez ve Havalimanına Yakın

Dardanos Uygulama Oteli;

• Çanakkale Havalimanı’na yaklaşık 8 kilometre,
• Çanakkale şehir merkezine ise yaklaşık 10 kilometre

mesafede bulunuyor.

Bu yönüyle hem şehir merkezine yakın hem de sakin bir tatil yapmak isteyenler için avantajlı bir konum sunuyor.

Oda Kapasitesi ve Konaklama Seçenekleri

Tesiste toplam;

• 10 adet dubleks oda,
• 48 adet standart oda,
• 2 adet engelli odası

bulunuyor.

Standart odalar 3 ve 4 yataklı olarak hizmet veriyor.

• 20 adet üç yataklı standart odada tek kişi konaklama yapılabiliyor.
• Dört yataklı odalarda ise minimum 2 kişi konaklama şartı bulunuyor.

Doğa ve Deniz Manzarasıyla Dikkat Çekiyor

Çanakkale’nin en bilinen dinlenme tesislerinden biri olan Dardanos Yerleşkesi ve Uygulama Oteli, doğa ile iç içe konumu sayesinde özellikle huzurlu bir tatil arayanların tercihleri arasında yer alıyor. Deniz manzarası, geniş sosyal alanları ve uygun konaklama seçenekleriyle tesis, Çanakkale’de öne çıkan uygulama otellerinden biri olarak dikkat çekiyor.

Kamu hizmetlerinin yürütülmesi amacıyla, ilgili kamu personelinin görev yaptığı yerden başka bir yere görevlendirilmesi her zaman söz konusu olabilmektedir. Mevzuat kapsamdaki bu görevlendirme ve ödemeler ise, 6245 sayılı Harcırah Kanunu’na göre yapılmaktadır. Söz konusu Kanun çerçevesinde, yol gideri tabiri, bir görevin yapılması amacıyla bulundukları yerden (memuriyet mahallinden) başka bir yere sürekli veya geçici görevle gönderilen memur ve hizmetlilerin yolculuk edecekleri taşıt araçlarına ödeyecekleri ücreti ifade etmektedir. Bu çerçevede, yol masrafı; yolculukta kullanılacak nakil vasıtası ücretlerini anlatmaktadır. Bu ücret, yolculuğun muayyen tarifeli nakil vasıtası ile yapılması halinde memuriyet derecesine göre Kanuna bağlı (1)sayılı cetvelin birincisütununda yazılı makam ve sıfatlar ile vazife aylık veya ücret tutarlarına göre aynı cetvelin ikinci sütununda gösterilen mevkie ait bilet parasından, gayri muayyen tarifeli nakil vasıtaları ile seyahatte ise aynı cetvelin üçüncü sütunundaki nakil vasıtaları için ödenen veya yasada açıkça belirtilmek koşulu ile istisnai olarak yolculuk edilen herhangi bir vasıta için yapılan gerçek giderden oluşmaktadır. Harcırah Kanunu’nun 6’ncı maddesinin birinci fıkrası, harcırah esas itibarıyla “gidip gelmeye en uygun ve kullanılması mutat olan yol ve taşıt araçları üzerinden” verilmesine amirdir. Bu hükümle kanun koyucu sadece muayyen tarifeli ve genellikle kamuya ait taşıt araçlarını ve bunların işletildiği yolu kastetmemiş; yolculuk için birden fazla yol ve taşıt aracı kullanılabiliyorsa yerel uygulamaya göre o yerdeki vatandaşların çoğunluğunun tercihlerinin de dikkate alınmasını öngörmüştür. Bunagöre,memuriyetmahallidışına sürekliveyageçicigörevlegönderilenkişilereverilecekharcırahın hesaplanmasında, aynı yere giden diğer vatandaşların çoğunluğunun izlediği yol ve kullandığı taşıt hangisi ise o esas alınacaktır. Ancak kullanılması mutat olan (yani alışılmış, çoğunluğun tercih ettiği) yolda hem muayyen tarifeli, hem de gayri muayyen tarifeli taşıt işletilmekte ise, harcırah muayyen tarifeli taşıta göre hesaplanacaktır. Yurt içinde yapılacak yolculuklarda ödenecek yol giderinin Kanuna ekli (1) sayılı cetvelde gösterilen esaslara göre ödeneceği 27’nci maddede öngörülmüştür. Aynı maddede, yolculuk yapılan aracın muayyen tarifeli olup olmaması hallerinde yol masraflarının ne şekilde hesaplanacağı da gösterilmiştir.

6245 sayılı Harcırah Kanunu’nun 6’ncı maddenin 4’üncü fıkrasında ise, birinci fıkraya göre takip edilmesi gereken yolun dışında bir yoldan veya kullanılması gereken taşıt aracından başka bir araçla yolculuk yapılmasının işin gereğine göre zorunlu olması halinde, bu yol ve taşıt aracına ilişkin masrafların kabulü merkezde ita amiri veya bu durumda olan amirlerin, taşrada memur ve hizmetlinin mensup olduğu kurumun ita amiri durumunda olan kimsenin veya mahallin en büyük askeri ve mülki amirinin önceden verilmiş yazılı bir emrinin bulunmasına bağlıdır kuralına yer verilmiştir. 6245 sayılı Kanun’un 27’nci maddesinde, yurt içinde yol masrafının, muayyen tarifeli olmayan nakil vasıtalarıyla seyahat halinde bu kanuna bağlı (1) sayılı cetvelin 3 numaralı sütununda gösterilen nakil vasıtalarına göre ihtiyar olunan hakiki masraftan terekküp edeceği hükme bağlanmış olup, Yasanın 27’nci maddesine bağlı (1) sayılı cetvelde ise, 33’üncü maddenin (b) bendine dahil olanların gayrımuayyen tarifeli taşıtla seyahatinde, mutat ve ekonomik olan yol masrafı ve icap ve zaruret halinde kullanılacak diğer taşıtlara göre hakiki yol masrafı olarak belirlenmiştir. Bahse konu cetvelin “Açıklama” başlığı altındaki 5’nci maddesinde ise, özel otomobilleriyle seyahat edenlere, müstahak oldukları taşıt ücreti ile bu taşıta göre geçecek günler için verilmesi gereken gündelikten fazla ödeme yapılamayacağı kuralına yer verilmiştir. Öte yandan, 6245 sayılı Harcırah Kanunu’nun 14’üncü maddesinde, Kanun kapsamında bulunanlardan kurumlara ait bir görevin yapılması amacıyla memuriyet mahalli dışında geçici olarak görevlendirilenlere ödenmesi gereken yol gideri, gündelik ve taksi ücretleri düzenlenmiş, buna karşın, kurumlara ait bir görevin yapılması amacıyla memuriyet mahalli içinde bir yere gönderilenlere ödenecek yol masrafı ise anılan Kanunun “Memuriyet mahalleri içinde yol masrafı” başlıklı 28’inci maddesinde düzenlenmiştir. Anılan 28’inci madde ise; “Memuriyet mahalli içinde taşıt ile gidilmesi gereken bir yere görev ile gönderilenlerin (48’inci madde kapsamına girenler hariç) yol masrafı mutat olan taşıt aracına göre yapılacak gerçek masraf üzerinden verilir. Acele ve zorunlu hallerde, daire amirinin onayı ile, mutat taşıt dışındaki araçlarla gidilmesi halinde bu taşıt için yapılan masraf yol masrafı olarak ödenir.” hükmüne amirdir. Söz konusu maddede yer aldığı üzere; memuriyet mahalli içinde yapılacak görevlendirmelerde öncelikle mutat taşıt araçlarının kullanılacağı, acele ve zorunlu hallerde de daire amirinin onayı ile (acele ve zorunlu hallerin önceden belirlenerek onay alınmasının mümkün olamadığı hallerde, sonradan alınacak bir onayın harcırah beyannamelerine eklenmesi şartıyla) mutat taşıt dışındaki araçların kullanılabileceği bu durumda da bu taşıt için yapılan masrafın yol masrafı olarak ödenmesi mümkün bulunmaktadır. Bu düzenleme ile hizmet araçları bulunmayan veya yeteri kadar hizmet aracı olmayan kamu kurum ve kuruluşlarının hizmetlerinin yürütülmesi ve görevin gecikmeksizin yerine getirilmesinin amaçlandığını söyleyebiliriz. Hazine ve Maliye Bakanlığınca bu konuda ayrıca açıklayıcı yazı düzenlenmiş olup, söz konusu yazıda ise A) Mutat taşıtın işlediği bir yere; mutat taşıt, mutat olmayan bir taşıt veya özel otomobil ile gidilmesi halinde, mutat ve ekonomik olan taşıta ait yol masrafının ödenmesi, B) Mutat taşıtın işlemediği bir yere; a) Daire amirinin onayı ile acele ve zorunlu hallerde, mutat olmayan taşıt ile gidilmesi durumunda, bu taşıta ait yol masrafının ödenmesi, b) Daire amirinin onayı ile acele ve zorunlu hallerde, özel otomobil ile gidilmesi durumunda, belediyelerden veya yetkili mercilerden alınacak taksi rayicine göre bekleme süresi dikkate alınmaksızın belirlenecek ücretin 2/3’ünün ödenmesi, gerektiği hususu yer almaktadır. Ayrıca, aynı yazıda, hem memuriyet mahalli dışında hem de memuriyet mahalli içinde göreve mutat olmayan taşıt veya özel otomobil ile grup halinde gidilmesi halinde, hesaplanan yol giderinin grupta bulunan görevli sayısına bölündükten sonra hisselerine düşen giderin yol masrafı olarak ödenmesi gerektiği ifade edilmiştir. Harcırah Bildirimlerinin e-Yolluk uygulaması üzerinde yürütülmesi durumunda ise, yukarıda ifade edilen hususlar ışığında, mevcut uygulamanın (e-Yolluk) hatalı bildirimleri de kabul ettiği dikkate alınarak, beyanda bulunulması uygun olacaktır. Yani ödenmemesi gereken bir giderin beyan edilmesi halinde bu hususta program tarafından bir uyarı gelmemekte olup, ilgilinin beyanı esastır

Devlet memurlarının yıllık izinlerinin Kurban Bayramı, resmi tatil veya idari izin günlerine denk gelmesi halinde bu sürelerin yıllık izinden düşülüp düşülmeyeceği uzun süredir merak edilen konular arasında yer alıyor. Devlet Personel Başkanlığı tarafından verilen 29.04.2016 tarihli görüş yazısında konu ayrıntılı şekilde açıklığa kavuşturuldu.

Resmi Tatil ve İdari İzin Günleri Yıllık İzinden Düşülmez

657 sayılı Devlet Memurları Kanunu kapsamında verilen görüşe göre;

• Yıllık izin süresi içinde kalan Cumartesi ve Pazar günleri yıllık izne dahil edilir.
• Ancak yıllık izin süresine denk gelen:
  • Kurban Bayramı,
  • Ramazan Bayramı,
  • Ulusal bayramlar,
  • Genel tatil günleri,
  • Başbakanlık/Cumhurbaşkanlığı tarafından verilen idari izinler

mesai gününe denk geliyorsa yıllık izin süresinden düşülmez.

Bu nedenle Kurban Bayramı tatiline denk gelen resmi tatil günleri memurun yıllık izin hakkından mahsup edilmez.

ÖZET: Devlet memurunun yıllık veya mazeret izin süresinin Başbakanlıkça verilen idari izin ile Ulusal Bayram ve genel tatil günlerine rastlaması durumunda, bu sürelerin yıllık veya mazeret izin sürelerinden düşülüp düşülemeyeceği ile yıllık iznini yarıda keserek göreve dönmek isteyen personelin talebinin yerine getirilmesinde idarenin takdir yetkisinin bulunup bulunmadığı hk. (29.04.2016 - 2635)

Devlet memurunun yıllık veya mazeret izin süresinin Başbakanlıkça verilen idari izin ile Ulusal Bayram ve genel tatil günlerine rastlaması durumunda, bu sürelerin yıllık veya mazeret izin sürelerinden düşülüp düşülemeyeceği ile yıllık iznini yarıda keserek göreve dönmek isteyen personelin talebinin yerine getirilmesinde idarenin takdir yetkisinin bulunup bulunmadığı hususlarında görüş talep eden ilgi yazı incelenmiştir.
Türkiye Cumhuriyeti Anayasasının "Çalışma şartları ve dinlenme hakkı" başlıklı 50 nci maddesinde; "Kimse, yaşına, cinsiyetine ve gücüne uymayan işlerde çalıştırılamaz. Küçükler ve kadınlar ile bedenî ve ruhî yetersizliği olanlar çalışma şartları bakımından özel olarak korunurlar. Dinlenmek, çalışanların hakkıdır. Ücretli hafta ve bayram tatili ile ücretli yıllık izin hakları ve şartları kanunla düzenlenir." hükmü yer almaktadır.

Bilindiği üzere, 657 sayılı Devlet Memurları Kanununun "İzin" başlıklı 23 üncü maddesinde; "Devlet memurları, bu kanunda gösterilen süre ve şartlarla izin hakkına sahiptirler." hükmü, "Çalışma saatleri" başlıklı 99 uncu maddesinde; "Memurların haftalık çalışma süresi genel olarak 40 saattir. Bu süre Cumartesi ve Pazar günleri tatil olmak üzere düzenlenir.
Ancak özel kanunlarla yahut bu kanuna veya özel kanunlara dayanılarak çıkarılacak tüzük ve yönetmeliklerle, kurumların ve hizmetlerin özellikleri dikkate alınmak suretiyle farklı çalışma süreleri tespit olunabilir.
Bakanlar Kurulu, yurt dışı kuruluşlarda hizmetin gerektirdiği hallerde, hafta tatilini Cumartesi ve Pazardan başka günler olarak tespit edebilir." hükmü, "Yıllık izin" başlıklı 102 nci maddesinde; "Devlet memurlarının yıllık izin süresi, hizmeti 1 yıldan on yıla kadar (On yıl dahil) olanlar için yirmi gün, hizmeti on yıldan fazla olanlar için 30 gündür. Zorunlu hallerde bu sürelere gidiş ve dönüş için en çok ikişer gün eklenebilir." hükmü, "Yıllık izinlerin kullanılışı" başlıklı 103 üncü maddesinde; "Yıllık izinler, amirin uygun bulacağı zamanlarda, toptan veya ihtiyaca göre kısım kısım kullanılabilir. Birbirini izliyen iki yılın izni bir arada verilebilir. Cari yıl ile bir önceki yıl hariç, önceki yıllara ait kullanılmayan izin hakları düşer.
Öğretmenler yaz tatili ile dinlenme tatillerinde izinli sayılırlar. Bunlara, hastalık ve diğer mazeret izinleri dışında, ayrıca yıllık izin verilmez.
Hizmetleri sırasında radyoaktif ışınlarla çalışan personele, her yıl yıllık izinlerine ilaveten bir aylık sağlık izni verilir." hükmü, "Mazeret izni" başlıklı 104 üncü maddesinde;
"A) Kadın memura; doğumdan önce sekiz, doğumdan sonra sekiz hafta olmak üzere toplam onaltı hafta süreyle analık izni verilir. Çoğul gebelik durumunda, doğum öncesi sekiz haftalık analık izni süresine iki hafta eklenir. Ancak beklenen doğum tarihinden sekiz hafta öncesine kadar sağlık durumunun çalışmaya uygun olduğunu tabip raporuyla belgeleyen kadın memur, isteği hâlinde doğumdan önceki üç haftaya kadar kurumunda çalışabilir. Bu durumda, doğum öncesinde bu rapora dayanarak fiilen çalıştığı süreler doğum sonrası analık izni süresine eklenir. Doğumun erken gerçekleşmesi sebebiyle, doğum öncesi analık izninin kullanılamayan bölümü de doğum sonrası analık izni süresine ilave edilir. Doğumda veya doğum sonrasında analık izni kullanılırken annenin ölümü hâlinde, isteği üzerine memur olan babaya anne için öngörülen süre kadar izin verilir.
B) Memura, eşinin doğum yapması hâlinde, isteği üzerine on gün babalık izni;
kendisinin veya çocuğunun evlenmesi ya da eşinin, çocuğunun, kendisinin veya eşinin ana, baba ve kardeşinin ölümü hâllerinde isteği üzerine yedi gün izin verilir.

C) (A) ve (B) fıkralarında belirtilen hâller dışında, merkezde atamaya yetkili amir, ilde vali, ilçede kaymakam ve yurt dışında diplomatik misyon şefi tarafından, birim amirinin muvafakati ile bir yıl içinde toptan veya bölümler hâlinde, mazeretleri sebebiyle memurlara on gün izin verilebilir. Zaruret hâlinde öğretmenler hariç olmak üzere, aynı usûlle on gün daha mazeret izni verilebilir. Bu takdirde, ikinci kez verilen bu izin, yıllık izinden düşülür.

D) Kadın memura, çocuğunu emzirmesi için doğum sonrası analık izni süresinin bitim tarihinden itibaren ilk altı ayda günde üç saat, ikinci altı ayda günde birbuçuk saat süt izni verilir. Süt izninin hangi saatler arasında ve günde kaç kez kullanılacağı hususunda, kadın memurun tercihi esastır.

E) Memurlara; en az yüzde 70 oranında engelli ya da süreğen hastalığı olan çocuğunun (çocuğun evli olması durumunda eşinin de en az yüzde 70 oranında engelli olması kaydıyla) hastalanması hâlinde hastalık raporuna dayalı olarak ana veya babadan sadece biri tarafından kullanılması kaydıyla bir yıl içinde toptan veya bölümler hâlinde on güne kadar mazeret izni verilir.

F) Yıllık izin ve mazeret izinleri sırasında fiili çalışmaya bağlı her türlü ödemeler hariç malî haklar ile sosyal yardımlara dokunulmaz." hükmü yer almaktadır. Diğer taraftan, 17/03/1981 tarihli ve 2429 sayılı Ulusal Bayram ve Genel Tatiller Hakkında Kanunda Ulusal Bayram, genel tatil günleri (resmi bayram günleri, dini bayram günleri, yılbaşı tatili ve 1 Mayıs günü) ile hafta tatiline yer verilmektedir.

Ayrıca, Başbakanlık Genelgeleri ile Cumhuriyet, Ramazan ve Kurban Bayramı Tatili gibi belirli dönemlerde hizmetlerin aksatılmaması, zorunlu hizmetlerin yürütülmesi için asgari seviyede eleman bulundurulması kaydıyla, kamu kurum ve kuruluşundaki bütün çalışanlar idari izinli sayılabilmektedir.

Bu itibarla; - Yıllık izin süreleri içerisinde kalan Cumartesi ve Pazar günlerinin yıllık izne dahil edilmesi; yıllık izin verilirken yıllık izin süreleri içerisinde kalan ve mesai günlerine denk gelen Ulusal Bayram, genel tatil günleri ile Başbakanlıkça idari izinli sayılan sürelerin yıllık izne dahil edilmemesi; yıllık izin verildikten sonra Başbakanlıkça idari izinli sayılan sürelerin yıllık izin süreleri içerisinde kalması ve mesai günlerine denk gelmesi halinde ise bu sürelerin yıllık izin süresinden düşülmesi ve daha sonra amir tarafından uygun görülen zamanlarda memura 657 sayılı Kanunun 103 üncü maddesine göre kullandırılması gerektiği,

- 657 sayılı Kanunun 104 üncü maddesinde belirlenen mazeret izinlerinin izin hakkını doğuran olayı müteakiben kullanılması gerektiği değerlendirildiğinden, kullanılmayan izinlerin daha sonra başka bir zamanda kullandırılmasının mümkün bulunmadığı,

- Yıllık iznin amirin uygun bulacağı zamanlarda verileceği hususu göz önünde bulundurulduğunda, yıllık iznini yarıda keserek göreve dönmek isteyen memurun talebinin karşılanmasında da amirin takdir yetkisinin bulunduğu, mütalaa edilmekted

Danıştay 12. Dairesi, bir doktorun hasta yakınından 1000 dolar aldığı iddiasıyla ilgili yürütülen disiplin sürecinde emsal niteliğinde bir karara imza attı. Daire, ceza yargılamasında beraat kararı verilmesinin, disiplin cezası verilmesine engel olmadığını hükme bağladı.

Kalp ve Damar Cerrahisi Uzmanı olarak görev yapan davacı doktor hakkında, bir hastanın kalp kapakçığı değişimi için hasta yakınından 1000 Amerikan doları aldığı iddiasıyla soruşturma başlatıldı. Soruşturma sonucunda, 657 sayılı Devlet Memurları Kanunu’nun 125/D-c maddesi uyarınca “1 yıl kademe ilerlemesinin durdurulması” cezası verildi.

Doktor, bu cezaya karşı dava açtı. İdare Mahkemesi ise, disiplin hukukunun ceza yargılamasından bağımsız olduğunu belirterek davayı reddetti. Davacı doktor, ceza mahkemesinde “ikna suretiyle irtikap” suçundan yargılandığını ve “beraat” kararı verildiğini belirterek kararı temyiz etti.

Danıştay 12. Dairesi, temyiz başvurusunu değerlendirdi. Yapılan incelemede, Ceza Mahkemesinin, hasta yakınının polise giderek seri numaraları alınmış parayı suçüstü yaptırmak amacıyla doktorun odasına bırakması nedeniyle delillerin hukuka aykırı yöntemle elde edildiği gerekçesiyle beraat kararı verdiği görüldü.

Ancak Danıştay, beraat kararının disiplin soruşturmasını bağlamayacağına hükmetti. Kararda, “mevzuat gereğince disiplin hukukunun ceza yargılamasından bağımsız olduğu açık olup, davacının ceza yargılaması sonucunda beraat etmiş olması, olayda disiplin hukuku açısından cezayı gerektiren bir eylemin olmadığı sonucuna götürmeyeceği gibi disiplin cezası verilmesine de engel teşkil etmeyeceği” ifadelerine yer verildi.

Yüksek Mahkeme, hasta yakınının ifadeleri ve soruşturma dosyasındaki diğer belgeler ışığında, davacının “görevi ile ilgili olarak her ne şekilde olursa olsun çıkar sağlamak” fiilinin sübuta erdiğini kabul ederek disiplin cezasını hukuka uygun buldu. Daire oybirliğiyle, İdare Mahkemesi kararının onanmasına karar verdi.

T.C.

D A N I Ş T A Y

ONİKİNCİ DAİRE

Esas No : 2023/4692

Karar No : 2023/4946

TEMYİZ EDENLER (TARAFLAR):

1- DAVACI : ...

VEKİLİ : Av. ...

2- DAVALI : ... Valiliği

VEKİLLERİ : Av. ..., Av. ...

İSTEMİN KONUSU: ... İdare Mahkemesinin ... tarih ve E:..., K:... sayılı kararının temyizen incelenerek bozulması istenilmektedir.

YARGILAMA SÜRECİ :

Dava konusu istem: Kalp ve Damar Cerrahisi Uzmanı olarak görev yapan davacının, 657 sayılı Devlet Memurları Kanunu'nun 125. maddesinin birinci fıkrasının (D) bendinin (c) alt bendi uyarınca "1 yıl kademe ilerlemesinin durdurulması" cezasıyla cezalandırılmasına ilişkin ... tarih ve ... sayılı işlemin iptaline ve bu işlem nedeniyle yoksun kaldığı parasal haklarının yasal faizi ile birlikte ödenmesine karar verilmesi istenilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: ... İdare Mahkemesince, Danıştay Onikinci Dairesi'nin 25/11/2019 tarih ve E:2016/3835, K:2019/9079 sayılı bozma kararına uyularak; olayda, soruşturma kapsamında yer alan bütün bilgi ve belgeler ile aynı hastanede görev yapan ...............................................isimli doktor ile hasta yakını O.Z.'nin ifadelerinden; davacının, 12/12/2014 tarihinde hastanede tedavi gören hastanın kalp kapakçığının değişimi için hasta yakını Z.O.'dan 1000 Amerikan doları aldığı hususunun subût bulduğu, bununla birlikte, hasta yakınının, davacının aralarında geçimsizlik olduğu anlaşılan İ.Ö.'nün yönlendirmesiyle polise giderek seri numaraları alınmış parayı suç üstü yaptırmak amacıyla davacının odasına bırakarak iade etmesine fırsat vermeden ayrılması suretiyle hukuka aykırı yöntemle toplanan bu delille ve daha önce kurgulanan şekilde sanığın üzerinde paranın çıkmasının sağlandığı gerekçesiyle Ceza Mahkemesince davacının ikna suretiyle irtikap suçunu işlediği yönünde her türlü şüpheden uzak, mahkûmiyeti gerektirir kesin, somut, inandırıcı deliller elde edilemediğinden beraatine karar verildiği görülmüş ise de, mevzuat gereğince disiplin hukukunun ceza yargılamasından bağımsız olduğu açık olup, davacının, ceza yargılaması sonucunda beraat etmiş olması, olayda disiplin hukuku açısından cezayı gerektiren bir eylemin olmadığı sonucuna götürmeyeceği gibi disiplin cezası verilmesine de engel teşkil etmeyeceği, bu durumda; davacının, "Görevi ile ilgili olarak her ne şekilde olursa olsun çıkar sağlamak" fiilini işlediğinin sübuta erdiği anlaşıldığından, 657 sayılı Devlet Memurları Kanunu'nun 125. maddesinin birinci fıkrasının (D) bendinin (c) alt bendi uyarınca "1 yıl kademe ilerlemesinin durdurulması" cezasıyla cezalandırılmasına ilişkin dava konusu işlemde hukuka aykırılık bulunmadığı; öte yandan, dava konusu işlemin, hukuka uygun olduğu sonucuna varıldığından, işlem nedeniyle uğranıldığı ileri sürülen zararların tazmini isteminin de reddedilmesi gerektiği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENLERİN İDDİALARI :

Davacı tarafından; Bir komplo olarak itibar kaybı zararı verilmesi amacıyla gerçekleştirilen olayla ilgili olarak yeterli delil olmadığı halde ceza tesis edildiği, Ağır Ceza Mahkemesinde bu konu ile ilgili yargılamadan beraat ettiği, lehine olan delillerin kurul tarafından değerlendirilmediği belirtilerek, temyiz isteminin kabulü ile İdare Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmesi istenilmiştir.

Davalı idare tarafından; Davacı tarafça, uğranıldığı ileri sürülen zararların tazmini istenilmesine rağmen nispi vekalet ücretine hükmedilmediği belirtilerek, vekalet ücreti yönünden temyiz isteminin kabulü ile İdare Mahkemesi kararının bu yönüyle bozulmasına karar verilmesi istenilmiştir.

TARAFLARIN SAVUNMASI :

Davacı tarafından; Savunma verilmemiştir.

Davalı idare tarafından; Usul ve yasaya uygun kararın onanması gerektiği savunulmuştur.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ : Osman ERDOĞMUŞ

DÜŞÜNCESİ : Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan İdare Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Onikinci Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra işin gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME :

İdare ve vergi mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, taraflarca dilekçelerde ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

KARAR SONUCU :

Açıklanan nedenlerle;

1. Tarafların temyiz istemlerinin reddine,

2. Davanın yukarıda özetlenen gerekçeyle reddi yolundaki temyize konu ... İdare Mahkemesinin ... tarih ve E:..., K:... sayılı kararının ONANMASINA,

3. Temyiz giderlerinin istemde bulunanlar üzerinde bırakılmasına,

4. Dosyanın anılan Mahkemeye gönderilmesine,

5. 2577 sayılı Kanun'un (Geçici 8. maddesi uyarınca uygulanmasına devam edilen) 54. maddesinin birinci fıkrası uyarınca bu kararın tebliğ tarihini izleyen günden itibaren 15 (onbeş) gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 16/10/2023 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.

Adalet Bakanlığı tarafından hazırlanan "Adalet Bakanlığı İcra Personelinin Sınav, Atama, Nakil, Görevde Yükselme ve Unvan Değişikliği Yönetmeliğinde Değişiklik Yapılmasına Dair Yönetmelik" Resmî Gazete'de yayımlandı.

Yönetmelikle, Adalet Bakanlığı İcra Personelinin Sınav, Atama, Nakil, Görevde Yükselme ve Unvan Değişikliği Yönetmeliğinin 3 üncü maddesinin birinci fıkrasının (e) bendi yürürlükten kaldırılmıştır.

Aynı Yönetmeliğin 3/A maddesinin birinci fıkrasının (e) bendi yürürlükten kaldırılırken, (ı) bendi "En az lise veya dengi okul mezunu olmak" şeklinde değiştirilmiştir. Aynı maddede, uygulamalı sınav programı üzerinden otomatik olarak seçilen bir ibaresi düzenlenmiş, üçüncü fıkrasında yer alan "yüzde kırktan fazla olması veya iki ve üzeri satır ya da toplam 14" ibaresi "yüzde yirmi beşten fazla olması veya toplam 22" şeklinde değiştirilmiştir.

4 üncü maddede, yazılı ve uygulama sınavlarının müracaat süresinin bitiminden en az on beş gün önce Resmî Gazete ile Cumhurbaşkanınca belirlenen kurumun internet sitesi ve Bakanlık internet sitesinde ilan edileceği hüküm altına alınmıştır. Ayrıca ikinci fıkranın (a) bendine "yeri" ibaresi eklenmiştir.

11/A maddesinde, ilk defa açıktan veya naklen atanmak için başvuranlara ilişkin ibare yürürlükten kaldırılmış, en yüksek puandan başlanarak her bir öğrenim düzeyi için ayrı ayrı olmak üzere ibaresi eklenmiş ve "yirmi" ibaresi "on" olarak değiştirilmiştir.

28 inci maddeye eklenen fıkra ile icra kâtipliği kadroları için belirlenen nihai başarı listesinde puanların eşit olması halinde; sırasıyla merkezi sınav puanı, sözlü sınav puanı ve diploma notu yüksek olan adayın sıralamada üstte yer alacağı belirtilmiştir.

Yönetmeliğe eklenen geçici 4 üncü madde ile bu maddenin yürürlüğe girdiği tarihten önce duyurusu yapılmış personel alımına ilişkin işlemlerin, duyurunun yapıldığı tarihte yürürlükte bulunan hükümlere göre tamamlanacağı hüküm altına alınmıştır.

Yönetmelik yayımı tarihinde yürürlüğe girerken, hükümlerini Adalet Bakanının yürüteceği ifade edilmiştir.

YÖNETMELİK

Adalet Bakanlığından:

ADALET BAKANLIĞI İCRA PERSONELİNİN SINAV, ATAMA, NAKİL,

GÖREVDE YÜKSELME VE UNVAN DEĞİŞİKLİĞİ YÖNETMELİĞİNDE

DEĞİŞİKLİK YAPILMASINA DAİR YÖNETMELİK

MADDE 1- 7/9/1991 tarihli ve 20984 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanan Adalet Bakanlığı İcra Personelinin Sınav, Atama, Nakil, Görevde Yükselme ve Unvan Değişikliği Yönetmeliğinin 3 üncü maddesinin birinci fıkrasının (e) bendi yürürlükten kaldırılmıştır.

MADDE 2- Aynı Yönetmeliğin 3/A maddesinin birinci fıkrasının (e) bendi yürürlükten kaldırılmış, (ı) bendi aşağıdaki şekilde değiştirilmiş, (i) bendinde yer alan “UYAP sistemi üzerinden otomatik olarak seçilerek elektronik ortamda gönderilen” ibaresi “uygulamalı sınav programı üzerinden otomatik olarak seçilen bir” şeklinde değiştirilmiş, üçüncü fıkrasında yer alan “ve satır” ibaresi yürürlükten kaldırılmış, aynı fıkrada yer alan “yüzde kırktan fazla olması veya iki ve üzeri satır ya da toplam 14” ibaresi “yüzde yirmi beşten fazla olması veya toplam 22” şeklinde değiştirilmiştir.

“ı) En az lise veya dengi okul mezunu olmak,”

MADDE 3- Aynı Yönetmeliğin 4 üncü maddesinin birinci fıkrası aşağıdaki şekilde değiştirilmiş ve ikinci fıkrasının (a) bendinde yer alan “sayısı,” ibaresinden sonra gelmek üzere “yeri,” ibaresi eklenmiştir.

“Yazılı ve uygulama sınavları, müracaat süresinin bitiminden en az on beş gün önce Resmî Gazete ile Cumhurbaşkanınca belirlenen kurumun internet sitesi ve Bakanlık internet sitesinde ilan edilir.”

MADDE 4- Aynı Yönetmeliğin 11/A maddesinin birinci fıkrasında yer alan “ilk defa açıktan veya naklen atanmak için başvuranların,” ibaresi yürürlükten kaldırılmış, aynı fıkrada yer alan “en yüksek puandan başlayarak” ibaresinden sonra gelmek üzere “her bir öğrenim düzeyi için ayrı ayrı olmak üzere” ibaresi eklenmiş ve aynı fıkrada yer alan “yirmi” ibaresi “on” şeklinde değiştirilmiştir.

MADDE 5- Aynı Yönetmeliğin 28 inci maddesine aşağıdaki fıkra eklenmiştir.

“İcra kâtipliği kadroları için belirlenen nihai başarı listesinde puanların eşit olması halinde; sırasıyla merkezi sınav puanı, sözlü sınav puanı ve diploma notu yüksek olan aday sıralamada üstte yer alır.”

MADDE 6- Aynı Yönetmeliğe aşağıdaki geçici madde eklenmiştir.

“Geçici Madde 4- Bu maddenin yürürlüğe girdiği tarihten önce duyurusu yapılmış personel alımına ilişkin işlemler, duyurunun yapıldığı tarihte yürürlükte bulunan hükümlere göre tamamlanır.”

MADDE 7- Bu Yönetmelik yayımı tarihinde yürürlüğe girer.

MADDE 8- Bu Yönetmelik hükümlerini Adalet Bakanı yürütür.

Sosyal Güvenlik Kurumu tarafından hazırlanan "Sosyal Sigorta İşlemleri Yönetmeliğinde Değişiklik Yapılmasına Dair Yönetmelik" 16 Mayıs 2026 tarihli Resmî Gazete'de yayımlandı.

Yönetmelikle, asgari işçilik araştırma işleminin tanımında değişiklik yapıldı.

Aynı işveren tarafından yaptırılan ve birden fazla yapı ruhsatı bulunan özel nitelikteki bina inşaatı işyerlerinde, parsellerin bitişik ya da yakın olması, işveren tarafından ilk işin başlangıç tarihinden itibaren altı aylık süre içinde talepte bulunulması ve sigortalıların birbirine karışması şartıyla inşaatların tek sicil numarasında yürütülmesine izin verilebileceği düzenlendi.

İhale konusu işlerde, geçici kabulün noksansız yapılması ancak toplam istihkak tutarının bildirilmemesi halinde, işveren talebiyle ödenen hakediş tutarı üzerinden araştırma yapılabileceği, bu durumda ilişiksizlik belgesi düzenlenmeyeceği hüküm altına alındı. Toplam istihkak tutarının daha sonra bildirilmesi halinde ise kalan tutar üzerinden yapılan araştırma sonucu ilişiksizlik belgesi düzenleneceği belirtildi.

İhaleli işin yarım kalması veya ihalenin feshedilmesi durumunda, işverene ödenen hakediş tutarı üzerinden araştırma yapılacağı, hakediş ödemesi yapılmamışsa araştırma yapılmayacağı düzenlendi.

İnşaat maliyeti hesabında, iş bitim tarihinde geçerli olan yapı ruhsatının esas alınacağı, başladığı yıl içinde bitirilen inşaatlarda inşaatın bittiği tarihteki birim maliyet bedelinin, başladığı yıldan sonraki yıllarda bitirilen inşaatlarda ise başlangıç yılı ile bitiş yılı arasındaki tüm yıllara ait birim maliyet bedellerinin aritmetik ortalamasının esas alınacağı hükme bağlandı.

Kapanma, terk veya tasfiye olmadığı halde en az iki yıl süreyle sigortalı çalıştırılmadığı tespit edilen özel nitelikteki inşaat işyerlerinde, ünitece resen araştırma işlemi yapılacağı belirtildi.

Tescil edilmemiş veya işçilik bildiriminde bulunulmamış ihale konusu işler ile özel nitelikteki inşaat işyerlerinde, ünitece yapılan araştırma işleminde esas alınan asgari işçilik oranında eksiltme yapılmayacağı düzenlendi.

İhale konusu ve özel nitelikteki inşaat işlerinde hangi hallerde ünitece araştırma işlemi yapılacağının Kurumca belirleneceği hüküm altına alındı.

Yönetmelik yayımı tarihinde yürürlüğe girerken, hükümlerini Sosyal Güvenlik Kurumu Başkanının yürüteceği ifade edildi.

16 Mayıs 2026 CUMARTESİ

Resmî Gazete

Sayı : 33255

YÖNETMELİK

Sosyal Güvenlik Kurumundan:

SOSYAL SİGORTA İŞLEMLERİ YÖNETMELİĞİNDE DEĞİŞİKLİK

YAPILMASINA DAİR YÖNETMELİK

MADDE 1- 12/5/2010 tarihli ve 27579 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanan Sosyal Sigorta İşlemleri Yönetmeliğinin 4 üncü maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi aşağıdaki şekilde değiştirilmiştir.

“b) Asgari işçilik araştırma işlemi: Kamu idareleri, döner sermayeli kuruluşlar, kanunla kurulan kurum ve kuruluşlar ile bankalar tarafından ihale mevzuatına göre yaptırılan işler ve özel nitelikteki inşaat işlerine yönelik ilgili kurum ve kuruluşlardan elde edilen bilgi ve belgeler doğrultusunda; asgari işçilik hesaplaması yapılıp yapılmayacağının ve yapılacaksa yeterli işçilik bildirilip bildirilmediğine ilişkin Kurumca yapılan değerlendirme, kontrol ve hesaplama aşamalarını,”

MADDE 2- Aynı Yönetmeliğin 27 nci maddesinin sekizinci fıkrası aşağıdaki şekilde değiştirilmiştir.

“(8) Aynı işveren tarafından yaptırılan ve birden fazla yapı ruhsatı bulunan özel nitelikteki bina inşaatı işyerlerinde, parsellerinin bitişik ya da yakın olması, işveren tarafından ilk işin başlangıç tarihinden itibaren altı aylık süre içerisinde talepte bulunulması ve sigortalıların birbirine karışması şartıyla inşaatların tek sicil numarasında yürütülmesine ünitece izin verilebilir.”

MADDE 3- Aynı Yönetmeliğin 110 uncu maddesinin birinci ve altıncı fıkralarına sırasıyla aşağıdaki cümleler eklenmiş, ikinci fıkrasında yer alan “sözleşmesinde” ibareleri “sözleşmesinde veya şartnamesinde” şeklinde, “sözleşmesi” ibaresi “sözleşme veya şartnamesi” şeklinde değiştirilmiş ve aynı maddeye aşağıdaki fıkra eklenmiştir.

“İşin geçici kabulü noksansız yapılmakla birlikte işverene ödenmesi gereken toplam istihkak tutarının bildirilmemesi ve işverence talep edilmesi halinde, işverene ödenen hakediş tutarı üzerinden araştırma yapılabilir. Ancak, ilişiksizlik belgesi düzenlenmez. Daha sonraki bir tarihte ihale makamı tarafından ödenmesi gereken toplam istihkak tutarının bildirilmesi durumunda, daha önce araştırma yapılan tutar toplam istihkak bedelinden düşülerek kalan tutar üzerinden yapılan araştırma sonucu ilişiksizlik belgesi düzenlenir.”

“İhale makamı tarafından onaylanmış geçici kabul tutanağında ihale konusu işe ilişkin eksik veya kusur bulunmadığının belirtilmesi halinde tutanakta belirtilen iş bitim tarihi, tutanakta eksik veya kusur tespit edilmesi halinde ise eksik ve kusurların tamamlandığı tarih, iş bitim tarihi olarak kabul edilir. İşin geçici veya kesin kabule tabi olmaması durumunda ise ihale makamı tarafından bildirilen iş bitim tarihine göre işlem yapılır.”

“(7) İhaleli işin yarım kalması veya ihalenin feshedilmesi durumunda, işverene ödenen hakediş tutarı üzerinden araştırma işlemi yapılır. Herhangi bir hakediş ödemesi yapılmamış ise araştırma işlemi yapılmaz.”

MADDE 4- Aynı Yönetmeliğin 111 inci maddesinin ikinci fıkrasında yer alan “Bina maliyeti” ibaresi “İnşaat maliyeti” şeklinde, üçüncü fıkrasında yer alan “Çevre ve Şehircilik Bakanlığınca” ibaresi “Çevre, Şehircilik ve İklim Değişikliği Bakanlığınca” şeklinde, dördüncü ve altıncı fıkraları aşağıdaki şekilde değiştirilmiş ve aynı maddeye aşağıdaki fıkra eklenmiştir.

“(4) İş bitim tarihinde geçerli olan yapı ruhsatı esas alınarak araştırma işlemi yapılır.”

“(6) Başladığı yıl içinde bitirilmiş olan inşaat maliyetinin hesaplanmasında inşaatın bittiği tarihte geçerli olan birim maliyet bedeli esas alınır. Başladığı yıldan sonraki yıllarda bitirilmiş inşaat maliyetinin hesabında ise; inşaatın bitirildiği yıl hariç olmak üzere, inşaatın başladığı yıl ile bitirildiği yıl arasındaki tüm yıllara ait birim maliyet bedellerinin aritmetik ortalaması sonucu bulunan birim maliyet bedeli esas alınır. Birden fazla birim maliyet bedelinin yayımlandığı yıl olması halinde, aritmetik ortalama hesabında o yıl içerisinde yayımlanan son birim maliyet bedeli dikkate alınır.”

“(10) Kapanma, terk veya tasfiye olmadığı hâlde en az iki yıl süre ile sigortalı çalıştırılmadığı işveren tarafından bildirilen veya Kurumca tespit edilen özel nitelikteki inşaat işyerlerinde, sigortalı çalıştırılmaya son verilen tarih itibarıyla ünitece re’sen araştırma işlemi yapılır.”

MADDE 5- Aynı Yönetmeliğin 112 nci maddesinin ikinci ve üçüncü fıkraları aşağıdaki şekilde değiştirilmiş ve aynı maddeye aşağıdaki fıkra eklenmiştir.

“(2) Tescil edilmemiş veya tescil edilmiş olmakla birlikte işçilik bildiriminde bulunulmamış olan ihale konusu işler ile özel nitelikteki inşaat işyerlerinde, işin başlangıç ve bitiş tarihleri, ilgili idarelerden alınacak belgelerle tespit edilerek işin yürütümü için gerekli olan asgari işçilik miktarının tespitine ilişkin araştırma işlemi ünitece yapılır. Ünitelerce bu nitelikteki işyerlerinde yapılan araştırma işleminde esas alınan asgari işçilik oranında eksiltme yapılmaz.

(3) Ünitece ihale konusu işlerde yapılan araştırma sonucunda 110 uncu maddeye göre tespit edilen ve Kuruma bildirilmediği anlaşılan asgari işçilik miktarı üzerinden, gerçek veya tüzel kişiler ile tüzel kişiliği haiz olmayan kurum ve kuruluşlarca yapılan özel nitelikteki inşaat işyerlerinde ise 111 inci madde uyarınca hesaplanan prim tutarı, aksine bir tespit olmaması hâlinde, iş bitim tarihinin bulunduğu aya mal edilerek tahakkuk ettirilmek suretiyle gecikme cezası ve gecikme zammı ile birlikte ödenmek üzere işverene tebliğ olunur. İşverence borcun tebliğ tarihinden itibaren bir ay içinde ödenmesi, taahhütname verilmesi veya itirazda bulunulmaması halinde borç kesinleşir ve işlemler sonuçlandırılır.”

“(11) İhale konusu ve özel nitelikteki inşaat işlerinde hangi hallerde ünitece araştırma işlemi yapılacağı Kurumca belirlenir.”

MADDE 6- Bu Yönetmelik yayımı tarihinde yürürlüğe girer.

MADDE 7- Bu Yönetmelik hükümlerini Sosyal Güvenlik Kurumu Başkanı yürütür.

Ticaret Bakanlığı tarafından hazırlanan "Ticaret Bakanlığı Yer Değiştirme Yönetmeliğinde Değişiklik Yapılmasına Dair Yönetmelik" Resmî Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girdi.

Yönetmelikle, 11/5/2021 tarihli ve 31481 sayılı Resmî Gazete'de yayımlanan Ticaret Bakanlığı Yer Değiştirme Yönetmeliğine 22 nci maddesinden sonra gelmek üzere "Yarım zamanlı çalışma dönemindeki hizmet süreleri" başlıklı 22/A maddesi eklendi.

Söz konusu maddede, 657 sayılı Kanunun ek 43 üncü maddesi uyarınca yarım zamanlı çalışılan dönemdeki hizmet sürelerinin, bölge hizmet süresinin hesabında yarım olarak dikkate alınacağı hüküm altına alındı.

Aynı Yönetmeliğin geçici 1 inci maddesine eklenen fıkra ile de 657 sayılı Kanunun ek 43 üncü maddesi uyarınca yarım zamanlı çalışılan dönemdeki hizmet sürelerinin, bu Yönetmeliğin 22/A maddesi kapsamında 10/2/2016 tarihinden itibaren bölge hizmeti süresinin yarısı olarak hesaplanacağı belirtildi.

Ayrıca Yönetmeliğin EK-1'inin değiştirildiği bildirildi.

Yönetmelik yayımı tarihinde yürürlüğe girerken, hükümlerini Ticaret Bakanının yürüteceği ifade edildi.

Ticaret Bakanlığından:

TİCARET BAKANLIĞI YER DEĞİŞTİRME YÖNETMELİĞİNDE

DEĞİŞİKLİK YAPILMASINA DAİR YÖNETMELİK

MADDE 1- 11/5/2021 tarihli ve 31481 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanan Ticaret Bakanlığı Yer Değiştirme Yönetmeliğine 22 nci maddesinden sonra gelmek üzere aşağıdaki madde eklenmiştir.

“Yarım zamanlı çalışma dönemindeki hizmet süreleri

MADDE 22/A- (1) 657 sayılı Kanunun ek 43 üncü maddesi uyarınca yarım zamanlı çalışılan dönemdeki hizmet süreleri, bölge hizmet süresinin hesabında yarım olarak dikkate alınır.”

MADDE 2- Aynı Yönetmeliğin geçici 1 inci maddesine aşağıdaki fıkra eklenmiştir.

“(9) 657 sayılı Kanunun ek 43 üncü maddesi uyarınca yarım zamanlı çalışılan dönemdeki hizmet süreleri, bu Yönetmeliğin 22/A maddesi kapsamında 10/2/2016 tarihinden itibaren bölge hizmeti süresinin yarısı olarak hesaplanır.”

MADDE 3- Aynı Yönetmeliğin EK-1’i ekteki şekilde değiştirilmiştir.

MADDE 4- Bu Yönetmelik yayımı tarihinde yürürlüğe girer.

MADDE 5- Bu Yönetmelik hükümlerini Ticaret Bakanı yürütür.

Eki için tıklayınız.

657 sayılı Devlet Memurları Kanunu'nun 125/E-(g) maddesinde, ''Memurluk sıfatı ile bağdaşmayacak nitelik ve derecede yüz kızartıcı ve utanç verici hareketlerde bulunmak'' devlet memurluğundan çıkarma cezası verilmesini gerektiren fiil ve haller arasında sayılmıştır. Aynı Kanun'un 131. maddesinde ise, "Aynı olaydan dolayı memur hakkında ceza mahkemesinde kovuşturmaya başlanmış olması disiplin kovuşturmasını geciktiremez. Memurun ceza kanununa göre mahkum olması veya olmaması halleri, ayrıca disiplin cezasının uygulanmasına engel olamaz." hükmü yer almaktadır.

657 sayılı Kanunun anılan hükmü kapsamında ceza mahkemesi kararlarının, disiplin cezalarına etkisinin değerlendirilmesi gerekmektedir. Disiplin cezasının sebebini oluşturan eylem ve davranışlar, aynı zamanda Ceza Kanununda da suç sayılabilir. Bu durumda, disiplin cezası yaptırımı ile birlikte ceza yaptırımı da uygulanabilir. Bu iki yaptırım türünün hukuki dayanağı, amaç ve sonuçları birbirlerinden farklıdır. Ceza yargılamasında suçun niteliği ve delillerin takdirinde uygulanan ilke ve kurallar ile disiplin hukuku açısından uygulanan ilke ve kurallar birbirinden farklı olduğundan, idarenin, kamu görevlisi hakkında disiplin cezası vermemesi, ceza mahkemelerince ceza verilmesine hukuki engel oluşturmayacağı gibi, aynı şekilde, ceza yargılaması sonucu beraat kararı verilmiş olmasının da, kuramsal olarak, disiplin cezası verilmesine engel teşkil etmeyeceği açıktır.

Ancak; ceza yargılaması neticesinde suçun unsurlarının oluşmadığı ya da suçun o kişi tarafından işlenmediği gerekçesiyle verilen beraat kararının, disiplin cezası bakımından da sadece aynı suç nev'i bakımından bağlayıcı olacağı; bir başka ifadeyle, ceza yargılamasının (beraat kararının) konusunu teşkil eden suç, disiplin hukuku yönünden de aynı suç kapsamında değerlendirilerek disiplin cezası verilemeyeceği kuşkusuzdur.

Öte yandan, ceza yargılaması neticesinde suçun unsurlarının oluşmadığı gerekçesiyle ya da delil yetersizliğinden dolayı beraat eden memurun eylem, tutum ve davranışlarının bir başka disiplin suçu kapsamına girmesi halinde, Disiplin Hukuku yönünden bir başka disiplin cezası ile cezalandırılmasına hukuki bir engel bulunmamaktadır.

Danıştay 12. Dairesi, öğretmene verilen kademe ilerlemesinin durdurulması cezasını, disiplin kurulu toplantısına sendika temsilcisi çağrılmadığı gerekçesiyle hukuka aykırı buldu. Ancak yüksek mahkeme, yalnızca usul eksikliği bulunduğu için öğretmenin parasal ve özlük haklarının otomatik olarak iade edilemeyeceğine hükmetti.

Danıştay 12. Dairesi, sendika üyesi öğretmenler hakkında yürütülen disiplin soruşturmalarında sendika temsilcisinin disiplin kurulu toplantısına çağrılmasının önemine dikkat çeken emsal niteliğinde bir karara imza attı.

Karara konu olayda, İstanbul’un Çekmeköy ilçesindeki bir Anadolu lisesinde görev yapan öğretmene, 657 sayılı Devlet Memurları Kanunu’nun 125/D-d maddesi kapsamında “bir yıl kademe ilerlemesinin durdurulması” cezası verildi. Öğretmenin son kademede bulunması nedeniyle ceza ayrıca brüt aylığından 1/4 oranında kesinti şeklinde uygulandı.

Öğretmeni temsil eden sendika, disiplin kurulu toplantısına sendika temsilcisinin çağrılmadığını belirterek işlemin iptali istemiyle dava açtı.

İlk derece mahkemesi, öğretmenin ilgili tarihte sendika üyesi olduğunu ve disiplin kurulunda sendika temsilcisinin bulunmadığını tespit ederek disiplin cezasını iptal etti. Mahkeme ayrıca öğretmenin mahrum kaldığı parasal haklarının faiziyle ödenmesine ve özlük haklarının iadesine karar verdi.

Dosyayı temyiz incelemesinde ele alan Danıştay 12. Dairesi ise disiplin cezasının iptaline ilişkin kısmı hukuka uygun buldu. Daire, sendika temsilcisinin disiplin kurulu toplantısına çağrılmamasının önemli bir usul eksikliği olduğuna hükmetti.

Ancak yüksek mahkeme, parasal haklar yönünden farklı değerlendirme yaptı. Kararda, işlemin yalnızca usul eksikliği nedeniyle iptal edildiği, idarenin eksikliği gidererek yeniden disiplin değerlendirmesi yapabileceği belirtildi. Bu nedenle öğretmenin doğrudan maaş ve özlük kaybı oluştuğunun bu aşamada kabul edilemeyeceği ifade edildi.

Danıştay, bu gerekçeyle öğretmene parasal haklarının ödenmesine ilişkin mahkeme kararını bozarken, disiplin cezasının iptaline ilişkin kısmı ise onadı.

Danıştay 12. Daire Başkanlığı — 2023/4512 E., 2023/5025 K.

T.C.

DANIŞTAY

ONİKİNCİ DAİRE

Esas No: 2023/4512 Karar No: 2023/5025

TEMYİZ EDEN (DAVALI): … Valiliği VEKİLİ: Av. …

KARŞI TARAF (DAVACI): …'nu temsilen ... Sendikası VEKİLİ: Av. …

İSTEMİN KONUSU: … İdare Mahkemesinin … tarih ve E:…, K:… sayılı kararının temyizen incelenerek bozulması istenilmektedir.

Yargılama Süreci

Dava konusu istem: İstanbul ili, Çekmeköy ilçesi, ... Anadolu Lisesinde öğretmen olarak görev yapan davacının, 657 sayılı Devlet Memurları Kanunu'nun 125. maddesinin birinci fıkrasının (D) bendinin (d) alt bendi uyarınca bir yıl kademe ilerlemesinin durdurulması cezası ile cezalandırılmasına ve bu cezanın, yükselebileceği kadronun son kademesinde bulunmasından dolayı brüt aylığından 1/4 oranında kesinti yapılması şeklinde uygulanmasına ilişkin … tarih ve … sayılı işlemin iptali ile yoksun kaldığı parasal haklarının yasal faiziyle birlikte ödenmesine ve özlük haklarının iadesine karar verilmesi istenilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: ... İdare Mahkemesince, Danıştay Onikinci Dairesinin 18/11/2019 tarih ve E:2016/6608, K:2019/8851 sayılı bozma kararına uyularak; dava konusu işlemin tesis edildiği tarih itibarıyla ... Sendikası üyesi olduğu anlaşılan davacının, dava konusu disiplin cezasının verildiği 11/07/2014 tarihli İl Milli Eğitim Disiplin Kurulu toplantısına, davacının üyesi olduğu sendikanın temsilcisinin çağrılmadığı anlaşıldığından, dava konusu işlemde hukuka uygunluk bulunmadığı; öte yandan, tesis edilen işlemin hukuka aykırı olduğunun tespitine ilişkin usuli eksiklik tamamlanmak suretiyle idarece yeniden işlem tesis edilmesinin mümkün olduğu gerekçesiyle dava konusu işlemin iptali ile davacının işlem nedeniyle yoksun kaldığı parasal haklarının dava tarihinden (13/10/2014) itibaren hesaplanacak yasal faiziyle birlikte ödenmesine, özlük haklarının iadesine karar verilmiştir.

Temyiz edenin iddiaları: Dava konusu disiplin kurulu kararının, mülga Disiplin Amirleri ve Disiplin Kurulları Yönetmeliği'nin yürürlükte olduğu dönemde tesis edildiği, bu dönemde sendika temsilcisinin katılımının zorunlu olmadığı belirtilerek, kararın bozulması gerektiği ileri sürülmektedir.

Karşı tarafın savunması: Savunma verilmemiştir.

Danıştay Tetkik Hâkimi'nin düşüncesi: Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan İdare Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

Hukuki Değerlendirme

İdare ve vergi mahkemeleri tarafından verilen kararların temyiz yolu ile incelenerek bozulabilmeleri 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde belirtilen nedenlerden birinin bulunması halinde mümkün olup, temyize konu Mahkeme kararının dava konusu işlemin iptaline ilişkin kısmında 49. maddede belirtilen bozma nedenlerinden hiçbirisi bulunmadığından, kararın bu kısmına yönelik temyiz istemi yerinde görülmemiştir.

Temyize konu karar; İdare Mahkemesi kararının, davacının dava konusu işlem nedeniyle mahrum kaldığı parasal ve özlük haklarının yasal faiziyle birlikte ödenmesine ilişkin kısmı yönünden incelendiğinde;

İdare Mahkemesi kararının dava konusu işlemin iptaline ilişkin kısmı ile ilgili olarak yukarıda yer verilen gerekçenin; kademe ilerlemesinin durdurulması cezası hakkında, idare tarafından, disiplin kuruluna sendika temsilcisinin katılımı sağlanarak yeniden bir değerlendirme yapılmasını gerektirmesi nedeniyle, bu aşamada davacının parasal hak kaybının varlığından söz edilemeyeceğinden, temyize konu kararın, işlem nedeniyle davacının yoksun kaldığı parasal haklarının ödenmesi, özlük haklarının iadesi yolundaki kısmında hukuki isabet görülmemiştir.

Karar Sonucu

Açıklanan nedenlerle;

1. Davalı idarenin temyiz isteminin kısmen reddi ile … İdare Mahkemesinin … tarih ve E:…, K:… sayılı kararının işlemin iptaline ilişkin kısmının ONANMASINA,
2. Davalı idarenin temyiz isteminin kısmen kabulüne, temyize konu kararın; dava konusu işlem nedeniyle yoksun kaldığı parasal haklarının yasal faiziyle birlikte davacıya ödenmesine ilişkin kısmının BOZULMASINA,
3. Temyiz giderlerinin istemde bulunan üzerinde bırakılmasına,
4. Dosyanın bozulan kısım hakkında yeniden bir karar verilmek üzere Mahkemeye gönderilmesine,
5. 2577 sayılı Kanun'un (Geçici 8. maddesi uyarınca uygulanmasına devam edilen) 54. maddesinin birinci fıkrası uyarınca bu kararın tebliğ tarihini izleyen günden itibaren on beş gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere 17/10/2023 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.

Devlet Memuru olarak çalışanların doğum yapmaları halinde yapmış oldukları doğumdan dolayı kullanacakları analık iznine ilişkin genel açıklamalar 657 sayılı Devlet Memurları Kanununun 104. maddesinde yapılmıştır.İlgili kanun maddesinin uygulanmasında ortaya çıkabilecek tereddütlerin giderilmesi amacıyla da 6 sıra nolu Kamu personeli genel tebliği yayımlanmıştır.Ölü doğum yapan memurun analık izninden yararlanıp yararlanmayacağı hususunda kanun maddesinde her hangi bir açıklama yapılmamışken konuya ilişkin açıklama 6 sıra nolu tebliğde yapılmıştır.İlgili tebliğde yer alan konuya ilişkin açıklamalara baktığımızda

-Memurun yapmış olduğu doğumun ölü doğum olması ile sağ doğum olması arasında analık izni bakımından her hangi bir ayrım yapılmamıştır.Memura verilen analık izni doğum sebebiyle memurun sağlığında meydana gelen rahatsızlıkların iyileşmesi nedeniyle verildiğinden doğum yapan memur yapmış olduğu doğum ölü olsa bile memur analık izninden sağ doğum yapanların yararlandığı gibi yararlanabilecektir.

Ölü doğum yapan memurun doğum öncesi analık izninden doğum sonrası analık iznine aktarılacak kullanmadığı analık izin süreleri varsa bunlarda doğum sonrası analık izin sürelerine aktarılacaktır.

Ölü Doğum Yapan Memur Hakkında DPB Görüşü

Konuya alakalı Devlet Personel Başkanlığınca verilen (19/10/2012-15984) tarih ve sayılı görüş yazısında da doğum yapan memurun çocuğunun ölü doğması halinde de analık izninden yararlanması gerektiği yönünde görüş bildirilmiştir.Ancak burada gözden kaçırılmaması gereken husus ölü doğum yapan memurun analık iznine ilişkin hususta sağ doğum yapan memurlarla aynı hakka sahip olduğu hususudur.Memurun doğum nedeniyle kullanma hakkına sahip olduğu aylıksız izinde ise izin hakkı ölü doğum yapan memurlara tanınmamıştır.

www.kamumevzuatı.com sitesinden alınmıştır

Danıştay 5. Dairesi’nin verdiği önemli bir karar, memur olmadan önce özel sektörde sigortalı olarak çalışan kişilerin bu sürelerinin yıllık izin hesabında dikkate alınıp alınmayacağı konusuna açıklık getirdi.

2013/6378 Esas ve 2015/8788 Karar sayılı kararda, özel sektörde SGK primi ödenerek geçirilen sürelerin her memur açısından otomatik olarak yıllık izin hesabına dahil edilemeyeceği vurgulandı.

Olayın Özeti

Davaya konu olayda, Hacettepe Üniversitesi Tıp Fakültesi Hastanesi’nde sekreter olarak görev yapan personel, özel sektörde sigortalı olarak çalıştığı sürelerin de hesaba katılmasını isteyerek yıllık izin süresinin 20 günden 30 güne çıkarılmasını talep etti.

Davacı personel, 1994 yılından itibaren özel sektörde SGK primi ödeyerek çalıştığını, toplam hizmet süresinin 10 yılı geçtiğini belirterek 30 gün yıllık izin hakkı istedi.

İlk derece mahkemesi, SGK’ya prim ödenen toplam hizmet süresi 10 yılı geçtiği için davacının 30 gün yıllık izin kullanabileceğine hükmetti.

Ancak karar temyiz edilince dosya Danıştay 5. Dairesi tarafından incelendi.

Danıştay’ın Değerlendirmesi

Danıştay kararında, 657 sayılı Devlet Memurları Kanunu’nun 36/C maddesine dikkat çekildi.

Kararda, memuriyetten önce özel sektörde geçen çalışma sürelerinin yalnızca kanunda açıkça belirtilen meslek grupları açısından kamu hizmetinden sayılabileceği ifade edildi.

Özellikle şu meslek grupları için önceki hizmetlerin belirli oranlarda değerlendirilebildiği belirtildi:

• Teknik hizmetler sınıfı
• Sağlık hizmetleri ve yardımcı sağlık hizmetleri sınıfı
• Basın kartı sahipleri
• Özel okul öğretmenleri ve yöneticileri
• Bazı kooperatif çalışanları

Buna karşılık, “sekreter” kadrosunun 657 sayılı Kanun’un 36/C maddesi kapsamında yer almadığı vurgulandı.

Emsal Niteliğinde Karar

Danıştay, özel sektörde sigortalı olarak geçirilen sürelerin davacı açısından yıllık izin hesabında dikkate alınamayacağına hükmetti.

Kararda şu sonuca ulaşıldı:

“Devlet Memurları Kanunu’nun 36/C maddesi kapsamında yer almayan çalışma sürelerinin kamu hizmetinden sayılmasına imkan bulunmamaktadır.”

Bu nedenle davacının 30 gün yıllık izin talebinin reddedilmesinde hukuka aykırılık bulunmadığı belirtildi.

Memurlar İçin Ne Anlama Geliyor?

Bu karar, memur olmadan önce özel sektörde çalışan kişilerin hizmet sürelerinin yıllık izin hesabında otomatik olarak dikkate alınamayacağını ortaya koyuyor.

Özel sektör hizmet sürelerinin yıllık izinde değerlendirilebilmesi için:

• Görevin 657 sayılı Kanun’un 36/C maddesinde sayılan meslek gruplarından biri olması,
• Önceki çalışmaların ilgili mevzuat kapsamında değerlendirilmesi gerekiyor.

Aksi halde, yalnızca memuriyette geçen süre yıllık izin hesabında esas alınıyor.

Kararın Künyesi

• Karar Veren: Danıştay Beşinci Dairesi
• Esas No: 2013/6378
• Karar No: 2015/8788
• Karar Tarihi: 10.11.2015

Sonuç

Danıştay’ın bu kararı, memur olmadan önce özel sektörde geçen sigortalı çalışma sürelerinin yıllık izin hesabında değerlendirilmesi konusunda önemli bir içtihat niteliği taşıyor. Özellikle kamu personeli açısından, görev yapılan hizmet sınıfının 657 sayılı Kanun kapsamındaki yerinin büyük önem taşıdığı bir kez daha ortaya konulmuş oldu.

Bölge İdare Mahkemesi, disiplin soruşturmasında muhakkik olarak görev yapan kişinin aynı zamanda cezanın verildiği kurula katılıp oy kullanmasının disiplin hukukuna hakim olan tarafsızlık ilkesini zedelediğine hükmetti. Kararda ayrıca, dava konusu işlemin usuli gerekçeyle işin esasına girilmeden iptal edilmesi karşısında bu aşamada davacının parasal haklarının iadesi istemi hakkında karar verilmesine yer bulunmadığına hükmedildi.

Danıştay 8. Daire Başkanlığı 2018/3589 E. , 2021/4689 K.

"İçtihat Metni"

T.C.

D A N I Ş T A Y

SEKİZİNCİ DAİRE

Esas No : 2018/3589

Karar No : 2021/4689

TEMYİZ EDEN (DAVALI) : ... Ticaret Borsası

VEKİLİ : Av. ...

KARŞI TARAF (DAVACI) : …

VEKİLİ : Av. …

İSTEMİN KONUSU : ... Bölge İdare Mahkemesi ... İdari Dava Dairesinin … tarih ve E:…, K:… sayılı kararının temyizen incelenerek bozulması istenilmektedir.

YARGILAMA SÜRECİ :

Dava konusu istem: ... Ticaret Borsasında memur olarak görev yapan davacının zimmetine para geçirdiği iddiasıyla yapılan soruşturma neticesinde 657 sayılı Devlet Memurları Kanunu'nun 125/E-g maddesi kapsamında memurluk görevinden çıkarılmasına ilişkin ... Ticaret Borsası yönetim kurulunun ... tarih ve … sayılı işleminin iptali istenilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: ... İdare Mahkemesinin … tarih ve E:…, K:… sayılı kararıyla; davacının hakkında açılan kamu davasında, .... Ağır Ceza Mahkemesi tarafından verilen … tarih ve E…. K…. sayılı kararda, sanığın (davacının) zimmet suçunu işlediği sabit olduğundan, eylemine uyan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 247'nci maddesi uyarınca iki yıl altı ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği, davacı hakkında süresi içerisinde soruşturmacı tayin edilerek disiplin soruşturması başlatıldığı, ifadeler ve diğer tespitler incelenmek suretiyle soruşturma raporu düzenlenerek, devlet memurluğundan çıkarma cezası verilmesi gerektiği yönünde kanaat bildirildiği, bu doğrultuda, davacının yazılı savunması alınmak suretiyle dava konusu işlemin tesis edildiği, bu durumda, davacıya isnat edilen fiilin gerek yargı kararı ile gerekse usulüne uygun olarak yürütülen disiplin soruşturması ile sabit olduğu, davacının söz konusu fiilinin ise, devlet memurluğu sıfatını sona erdirecek derece ve ağırlıkta bir suç teşkil etmekte olduğu ve memurluk sıfatı ile bağdaşmayacak nitelik ve derecede yüz kızartıcı ve utanç verici hareketlerden olduğu hususunda tereddüt bulunmadığı dikkate alındığında, davacının devlet memurluğundan çıkarılma cezası ile tecziyesine ilişkin dava konusu işlemde hukuka aykırılık bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: ... Bölge İdare Mahkemesi ... İdari Dava Dairesince; davacı hakkında yürütülen disiplin soruşturması ile ilgili olarak muhakkik olarak yönetim kurulu başkanı tarafından davacının 657 sayılı Devlet Memurları Kanunu'nun 125/E-g maddesi uyarınca Devlet memurluğundan çıkarma cezası ile cezalandırılmasının teklif edildiği, getirilen teklif doğrultusunda aralarında yönetim kurulu başkanı muhakkikin de bulunduğu Yönetim Kurulu'nca davacının 657 sayılı Devlet Memurları Kanunu'nun 125/E-g maddesi uyarınca devlet memurluğundan çıkarma cezası ile cezalandırlmasına karar verildiği, bu durumda olayın açıklığa kavuşturulması amacıyla muhakkik olarak rapor hazırlayıp ceza öneren soruşturmacının aynı zamanda cezanın verildiği kurula katılıp oy kullanmasının disiplin hukukuna hakim olan tarafsızlık ilkesini zedelediğinden tesis edilen disiplin cezasına ilişkin işlemde hukuka uygunluk bulunmadığı, işlem sebebiyle mahrum kalınan maaş ve hakedişlerin ödenmesine karar verilmesi isteminin ise dava konusu işlemin usuli gerekçeyle işin esasına girilmeden iptal edilmesi karşısında bu aşamada davacının parasal haklarının iadesi istemi hakkında karar verilmesine yer bulunmadığından, dava konusu işlemde ve davayı reddeden İdare Mahkemesi kararında hukuka uyarlık bulunmadığı gerekçesiyle istinaf başvurusunun kabulüne, başvuruya konu mahkeme kararının kaldırılmasına ve dava konusu işlemin kısmen iptaline ve parasal hak istemi yönünden ise dava hakkında kısmen karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI : Davalı idare tarafından, davacının disiplin cezasına tabi eyleminin memurluk sıfatı ile bağdaşmayacak nitelik ve derecede yüz kızartıcı ve utanç verici hareket olduğu, verilen cezanın hukuki yönden kaldırılmasını gerektirecek yeni bir olgunun sözkonusu olmadığı, 5174 sayılı Kanun'un 73. maddesi gereği 4857 sayılı İş Kanunu'na tabi olan davacının devlet memuru olmadığı, davacının 5174 sayılı Kanun'un 76. maddesinin özel düzenlemesi nedeniyle ceza yargılaması hükümleri gereği kamu görevlisi sıfatıyla yargılandığı, dava konusu işlemi tesis eden yönetim kurulunun beş kişiden oluştuğu ve kararın oybirliği ile alındığı gözönünde bulundurulduğunda, muhakkik olarak görev yapan yönetim kurulu başkanının kararda oyu bulunmasının tarafsızlık ilkesini zedeleyecek bir durum olmadığı, Personel Yönetmeliği'nin 9. maddesi gereği affa uğramış yahut ertelenmiş olsa bile yüz kızartıcı suçları mahkeme kararı ile sabit olan personelin borsa ile ilişiğinin kendiliğinden kesileceği düzenlemesine yer verildiği belirtilerek, Bölge İdare Mahkemesince verilen istinaf isteminin kabulüne ilişkin kararın hukuka aykırı olduğu ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI : Davacı tarafından, Bölge İdare Mahkemesince verilen istinaf isteminin kabulüne ilişkin kararın hukuka ve usule uygun olduğu belirtilerek istemin reddi gerektiği savunulmuştur.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ … DÜŞÜNCESİ : Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Bölge İdare Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Sekizinci Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra ve dosya tekemmül ettiğinden yürütmenin durdurulması istemi hakkında ayrıca bir karar verilmeksizin işin gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME:

Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

KARAR SONUCU:

Açıklanan nedenlerle,

1. Temyiz isteminin reddine,

2. ... Bölge İdare Mahkemesi ... İdari Dava Dairesinin … tarih ve E:…, K:… sayılı kararının ONANMASINA,

3. Temyiz giderlerinin istemde bulunan üzerinde bırakılmasına,

4. Kullanılmayan …-TL yürütmenin durdurulması harcının, istemi halinde davalıya iadesine,

5. Kesin olarak, 20/10/2021 tarihinde

Kamu İhale Kurumu (KİK), Yapım İşleri İhaleleri Uygulama Yönetmeliği'nde üç maddelik bir değişikliğe gitti. Resmî Gazete'nin bugünkü mükerrer sayısında yayımlanan düzenlemeyle, iş deneyim belgelerinin güncellenmesinde kullanılan katsayı hesabı artık ay bazlı yapılacak.

Yeni sistemle birlikte, sadece "sözleşme yılı" esas alınarak yapılan hesaplama yerini daha hassas bir yönteme bırakıyor. Özellikle enflasyonun yüksek seyrettiği dönemlerde yıl içinde birden fazla fiyat güncellemesi yapılması, eski sistemin eleştirilmesine neden oluyordu.

İki farklı senaryo

Yönetmelik değişikliğine göre güncelleme katsayısı iki duruma göre belirlenecek:

- Birim fiyatların yıl içinde birden fazla kez yayımlandığı durumlarda:

Sözleşme birim fiyatlarına esas alınan aydan bir önceki aya ait endeks, ilk ilan veya davet tarihinin içinde bulunduğu aydan bir önceki aya ait endekse oranlanacak.

- Birim fiyatların yılda bir kez yayımlandığı durumlarda:

Sözleşme birim fiyatlarına esas alınan yıldan bir önceki yılın Aralık ayına ait endeks, ilk ilan veya davet tarihinin içinde bulunduğu aydan bir önceki aya ait endekse oranlanacak.

Sektörden ilk yorumlar

Yapım sektörü temsilcileri, ay bazlı güncellemenin iş deneyim belgelerinin bugünkü fiyat düzeyine daha gerçekçi biçimde taşınmasını sağlayacağını belirtiyor. Özellikle yüksek enflasyon ortamında eski sistemin önemli fiyat farklılıklarına yol açtığı, yeni düzenlemenin bu riski azalttığı ifade ediliyor.

Yürürlük ve uygulama

Düzenleme, 13 Mayıs 2026 tarihinde Resmî Gazete'de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe girdi. Yönetmelik hükümlerini Kamu İhale Kurumu Başkanı yürütecek.

Cumhurbaşkanlığı Genel Sekreterliği'nden yayımlanan yazıyla kamu çalışanlarına Kurban Bayramı öncesi idari izin tanındı.

Genel Sekreter Hakkı SUSMAZ imzasıyla gönderilen yazıya göre tüm kamu kurum ve kuruluşlarındaki çalışanlar 25 Mayıs 2026 Pazartesi günü tam gün, 26 Mayıs 2026 Salı günü ise yarım gün idari izinli sayılacak. Kurban Bayramı tatili 26 Mayıs Salı saat 13.00'te başlayıp 30 Mayıs Cumartesi günü sona erecek.

Yazıda kurum yöneticilerinin zorunlu hizmetlerin aksatılmaması için asgari düzeyde personel bulundurması gerektiği de vurgulandı.